SOS. Ζητείται μαθηματικό μυαλό!

Επειδή όταν ξεκίνησαν οι εξισώσεις, την εποχή που πήγαινα σχολείο, εγώ είχα ξεκινήσει το διάβασμα των αθλητικών εφημερίδων της εποχής που παρουσίαζαν απείρως μεγαλύτερο ενδιαφέρον αδυνατώ να λύσω ένα βασικό πρόβλημα του μπάσκετ. Πως γίνεται επί πέντε χρόνια κατόπιν κλήρωσης τριών γύρων Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός να παίζουν αντίπαλοι ΜΟΝΟ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος και όχι νωρίτερα;
Σημειώστε αν και αυτά μικρή σχέση έχουν με τη μαθηματική επιστήμη ότι:
α. Η κλήρωση δεν γίνεται στα συνήθη κεσεδάκια από γιαούρτι που κάνει τις κληρώσεις των διαιτητών ο Συμεωνίδης αλλά τα μπαλάκια πέφτουν από κανονική κληρωτίδα που γυρίζει...
β. Δεν υπάρχουν  κλειδάριθμοι ή άλλοι τέτοιοι περιορισμοί για τις ομάδες.
Δεκτή κάθε εξήγηση στα σχόλια που θα βασίζεται στη μαθηματική λογική. Ζητούμενο αποτέλεσμα: Οι πιθανότητες επί τοις % που υπάρχουν για να συμβεί κάτι τέτοιο πέντε συνεχόμενες φορές!
Υ.Γ. Το ερώτημα είναι σοβαρό και απευθύνεται σε σοβαρούς γνώστες των μαθηματικών...

Η τελευταία στροφή στο Μακρύ ζεϊμπέκικο του Κοεμτζή

Το όνομα Νίκος Κοεμτζής για πολλά χρόνια ήταν συνώνυμο του φονιά, του μακελάρη και του σφαγέα. Σε εποχές που η εγκληματικότητα στην Ελλάδα ήταν πολύ πιο χαμηλή από σήμερα ο Κοεμτζής είχε σοκάρει την ελληνική κοινωνία όταν λίγο πριν την πτώση της χούντας έσφαξε τρία άτομα σε ένα σκυλάδικο για μια παραγγελιά. Μερικά χρόνια αργότερα, μεγαλώνοντας άκουγα το όνομα του, το όνομα του Μουντή (από την ουσιαστικά ανεξιχνίαστη δολοφονία της Τσάπμαν) ή αργότερα του ’’Δράκου’’ Παπαχρόνη σαν τα απόλυτα εκφοβιστικά, ένα πράγμα σαν τον Φρέντι Κρούγκερ για τους Αμερικάνους έφηβους στον ΄΄Εφιάλτη του δρόμου με τις λεύκες’’.

Κάπου εκεί μπλεγμένος στις παρέες που σύχναζαν στην Πλάκα και στα κλαμπ της περιοχής άκουσα τον Νιόνιο να τραγουδάει για 13 λεπτά το ’’Μακρύ ζειμπέκικο για το Νίκο’’. Ήταν ακόμη η εποχή που ο Σαββόπουλος έγραφε τραγούδια από την καρδιά του και είχε κάτι να πει. Μετά κουρεύτηκε, έγινε υμνητής του Μητσοτάκη, ζήτησε συγνώμη γιατί δεν πήγε στο στρατό… Θυμάμαι ότι ένιωσα μια ηλεκτρική εκκένωση διάρκειας 13 λεπτών, όσο κρατούσε το κομμάτι. Ένα τραγούδι που άνοιγε ένα διαφορετικό παράθυρο και έδινε μια άλλη ερμηνεία στα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ στη Νεράιδα. Κάπου εκεί γύρω, είδα και την ταινία Παραγγελιά του Παύλου Τάσιου για πρώτη φορά (την είδα άλλες τρεις μετά)…

Πριν από έξι επτά χρόνια αποφάσισε να μυήσω μια ελαφρά αγοραφοβική φίλη στα μυστικά του γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι. Τελειώνοντας τη βόλτα μας στα παλαιοβιβλιοπωλεία και στα δισκάδικα πέσαμε πάνω σε ένα πάγκο στην αρχή της Ηφαίστου έξω από το σταθμό του τραίνου. Ένας τύπος με άσπρο μούσι πουλούσε ένα βιβλίο με τίτλο ’’Το μακρύ ζεϊμπέκικο του Νίκου Κοεμτζή’’. Ήταν ο ίδιος ο Κοεμτζής. Αγοράσαμε δύο αντίτυπα και του έπιασα την κουβέντα αφού τον κέρασα τσιγάρο. Μιλήσαμε κανένα τέταρτο και στο τέλος έφυγα πιο μπερδεμένος από όσο ήμουν για χρόνια όταν άκουγα ή διάβαζα για την ιστορία του. Όταν τόλμησα να του φέρω την κουβέντα στο φονικό για τις ’’Βεργούλες’’ μου είπε πολύ ήρεμος: ’’Οτι είναι να πω το λέω στο βιβλίο που κρατάς. Ένα θα σου πω, μόνο, φιλαράκι, εγώ είμαι τελειωμένος εδώ και τριάντα χρόνια. Εκείνο το βράδυ βούλιαξα στην κόλαση και δεν την εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου’’. Με ρώτησε τι δουλειά κάνω και όταν του είπα δημοσιογράφος χάλασε λίγο και έκοψε την κουβέντα.

Δεν ξέρω και δεν θα μάθω ποτέ αν ο Κοεμτζής ήταν απλά ένας μακελάρης, αν ήταν κυνηγημένος από ένα σύστημα που τον έκανε να σαλτάρει, αν ήταν αυτά που λέει ο Σαββόπουλος, αν το δράμα συντελέστηκε στο χώρο του αοράτου αλλά μικρή σημασία έχει πια. Για κάποιους ο Κοεμτζής ήταν απλά ένας στυγνός φονιάς, για άλλους ο τελευταίος μάγκας που καθάρισε τρεις αστυνομικούς όχι για την ασήμαντη αφορμή μιας παραγγελιάς αλλά πηγαίνοντας κόντρα στο σύστημα που τον κυνηγούσε. Το μοναδικό που μου έμεινε είναι ένα βιβλίο με λάθος αφιέρωση αφού πήρα αυτό της φίλης μου και εκείνη το δικό μου.

* Ο Νίκος Κοεμτζής βρέθηκε σήμερα νεκρός εκεί κοντά που τον συνάντησα. Στην περιοχή που πούλαγε τα βιβλία του.

Οι ευκαιρίες της κρίσης (Σκότι Χόπσον)

Μπαίνουμε πια σε ρυθμούς Α1 και Ευρωλίγκα καθώς πλησιάζει η έναρξη της σεζόν. Ουσιαστικά για τις μικρότερες ομάδες έχει ξεκινήσει με τα ματς Κυπέλλου. Από τις νέες εισαγωγές που θα μας απασχολήσουν αρκετά τη νέα χρονιά ο φόργορουντ Σκότι Χόπσον, απόγοιτος του Τενεσί (κολέγιο που έχει παράδοση να στέλνει Αμερικάνους στην Ελλάδα με αφετηρία τον Λόουελ Χάμιλτον και τον Κόρι Μπλάκγουελ που έπαιξαν σε Παπάγου και Ολυμπιακό στα τέλη της δεκαετίας του '90).
Πλήρες πακέτο ο νεαρός αφού έχει φοβερό σουτ, αθλητικά προσόντα, αλτικές ικανότητες και είναι σούπερ σκόρερ. Δεν αποκλείεται στο τέλος της σεζόν να είναι μέσα στους πρώτους σκόρερ όλης της Α1. Για πάρτε μια γεύση....

Αλλη μια ασέβεια της ομοσπονδίας

Περίμενα ότι θα εμφανιζόταν η εθνική ομάδα με κάποιο πένθος στις φανέλες των παικτών της λόγω του θανάτου του Φαίδωνα Ματθαίου. Ζητάω πολλά; Οχι ζητάω τα απλά αυτονόητα πράγματα από τους φαφλατάδες παράγοντες της ομοσπονδίας που πολύ απλά δοξάζουν τον εαυτούλη τους και νομίζουν ότι αντιπροσωπεύουν μόνο αυτοί την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Αλλά τι να περιμένεις από τον άνθρωπο που σαμποτάρισε με μένος τη μετονομασία του ΟΑΚΑ σε στάδιο ’’Νίκος Γκάλης’’. Τι να περιμένεις εκτός από τον αθεράπευτο εγωισμό του... Κρίμα γιατί άθλημα που ξεχνάει την ιστορία του δεν έχει αύριο. Εκτός βέβαια αν θεωρούν ότι έβγαλαν την....υποχρέωση με μια τυπικη΄ανακοίνωση δύο αράδων (!!!!) που ανέβασαν στο σάιτ της ομοσπονδίας και ένα ακόμη πιο τυπικό βιογραφικό 15 αράδων.

Οχι τόσο...εύκολα!

Πολύ πιο εύκολα από ότι περιμέναμε η εθνική νίκησε τη Σερβία και ουσιαστικά ’’έκλεισε’’ με επιτυχία το Ευρωμπάσκετ. Αν πάρει και την 5η θέση στον αγώνα κατάταξης με τη Λιθουανία θα έχει πετύχει το μάξιμουμ αφού παρά την υπερπροσπάθεια του αγώνα με τη Γαλλία δεν νομίζω ότι οι πραγματικές της δυνατότητες ήταν για παραπάνω.
Οι έλληνες παίκτες μπήκαν από την αρχή αποφασισμένοι να πιάσουν από το...λαιμό τους Σέρβους που είχαν μείνει μάλλον ξεχασμένοι (και ταλαιπωρημένοι) στον χαμένο προημιτελικό με τη Ρωσία. Το συν για την εθνική ομάδα ήταν ότι για μια ακόμη φορά κατάφερε να ξεπεράσει χωρίς παρενέργειες τα...απόνερα μιας ήττας και να ανασυγκροτηθεί σε χρόνο ρεκόρ προσφέροντας μας το καλύτερο ημίχρονο που έχουμε δει μετά την ομάδα του Τόκιο. Ο Μπουρούσης έκανε ότι ήθελε τον Κρστιτς που σίγουρα θα σκέφτηκε σε 1-2 περιπτώσεις ότι μόνο με...καρεκλιά μπορούσε να τον σταματήσει, ο Ζήσης έκανε αμυντικά και επιθετικά το πιο μεστό παιχνίδι του την τελευταία τριετία στην εθνική και η άμυνα του Ζούρου απλά εξέθεσε το εύκολο θύμα (Τεόντοσιτς). Ειδικά με την παρουσία του τελευταίου νομίζω ότι όπως και την περασμένη σεζόν στον Ολυμπιακό εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Ιβκοβιτς που του παρέχει ασυλία. Ο Τεόντοσιτς επιβεβαίωσε αυτό που όσοι καταλαβαίνουν από μπάσκετ λένε από την πρώτη στιγμή. Οτι είναι παίκτης για τα playgrounds του Βελιγραδίου, παίζει μόνο για την πάρτη του και δεν είναι για οργανωμένο μπάσκετ υψηλού επιπέδου.
Στα δικά μας... Η εθνική θα πάει του χρόνου στο προολυμπιακό του Λονδίνου ελπίζοντας για μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επαναλαμβάνω ότι σε μια ομάδα χωρίς αναταράξεις, με πολλά νέα πρόσωπα και χωρίς εγωισμούς έλαμψε το προπονητικό άστρο του Ζούρου που δεν χρειάστηκε να κάνει υπεροβολικά πράγματα. Έμεινε ψύχραιμος στα δύσκολα και έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε τι άλλο: Ασχολήθηκε με την τακτική και το μπάσκετ, σημεία που είναι άριστος. Η εθνική πέρα από κάποιους παίκτες στους οποίους μπορεί να επενδύσει απέδειξε ότι το ελληνικό μπάσκετ διαθέτει ακόμη αξιοθαύμαστο βάθος (το μέχρι πότε είναι άλλη συζήτηση) και επειδή με κάτι πρέπει να ασχολούμαστε σιγά σιγά μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν πρέπει του χρόνου να γίνουν δεκτοί όσοι δεν ήθελαν να παίξουν φέτος ή όχι... Επειδή δεν δημιούργησε άλλες ευκαιρίες για ίντριγκες αυτή η ομάδα σε ένα από τα πιο ήρεμα καλοκαίρια της τελευταίας δεκαετίας.

Χαμένη ευκαιρία

Η πίκρα δεν είναι ότι χάσαμε. Αυτό η πραγματικότητα είναι ότι το περιμέναμε. Η πίκρα προέρχεται από τον τρόπο που χάσαμε. Για 32 λεπτά η άριστη τακτική του Ζούρου είχε παγιδεύσει τους Γάλλους. Σωστός ρυθμός και καλά διαβασμένη άμυνα (ειδικά πάνω στον Πάρκερ), ένας κυρίαρχος Μπουρούσης κάτω από τα καλάθια και το όνειρο της υπέρβασης έμοιαζε εφικτό. Από κει και πέρα χάλασαν πολλά πράγματα...
Ο Βασιλειάδης που μπήκε για να βάλει δύο σουτ τα έχασε και στην άμυνα τα έφαγε από τον Μπατούμ. Ο Μπουρούσης είχε κουραστεί και δεν ξεκουράσυτηκε ειδικά στο διάστημα της τρίτης περιόδου που ο Νοά κάθισε αρκετή ώρα στον πάγκο. Ο Καϊμακόγλου που ήταν εξαιρετικός στο α’ μέρος φάνηκε να μην είναι στα πλάνα του Ζούρου καθόλου για τη συνέχεια. Χάθηκαν δύο κρίσιμες βολές από Μπουρούση και Φώτση που θα μπορούσαν δυνητικά να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα στο τελευταίο δίλεπτο και να μεταφέρουν ακόμη περισσότερο άγχος στους Γάλλους. Η εθνική είχε δύο γκαρντ και ήταν υποχρεωμένη να παίζει και με τους δύο στο παρκέ γιατί όταν καθόταν στον πάγκο ο ένας μας έπνιγε η αντίπαλη άμυνα. Μικρές ή μεγάλες λεπτομέρειες που όμως είναι καθοριστικές όταν το παιχνίδι κρίνεται οριακά και σε...λεπτομέρειες. Επαναλαμβάνω ότι η τακτική της εθνικής ήταν σχεδόν άριστη αλλά το υλικό και η διαχείριση του λειψά...
Τωρα στην εθνική μένει ένα ματς αύριο για να κριθεί ο στόχος της. Μια θέση στο προολυμπιακό και όχι εγκλεισμός εντός συνόρων μέχρι το επόμενο Ευρωμπάσκετ. Σε κάθε περίπτωση ότι και αν γίνει αύριο η συγκεκριμένη εθνική κστάφερε να σταθεί με απόλυτη αξιοπρέπεια σε μια απαιτητική διοργάνωση και με δεδομένο ότι απουσιάζουν τουλάχιστον 4-5 παίκτες πρώτης γραμμής. Επίσης, ο Ζούρος απέδειξε ότι ένας σοβαρός Έλληνας νέος προπονητής μπορεί να πετύχει τα μέγιστα ακόμη και με περιορισμένης δυναμικότητας υλικό στα χέρια του.

Να φτιαχτούμε λίγο μήπως και....