Εξαιρετικά αποκαλυπτικό ένα σημερινό δημοσίευμα στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος με την υπογραφή του δημοσιογράφου Λευτέρη Μούτου (δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά μπράβο του γιατί σε πείσμα των καιρών κάνει ρεπορτάζ και δεν αρκείται στις ανακοινώσεις). Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα που δεν διαψεύδει ο προπονητής της εθνικής εφήβων Γιώργος Βλασσόπουλος ο δεύτερος φιλικός αγώνες προετοιμασίας Ελλάδας- Σερβίας διεκόπη λόγω αποχώρησης της δεύτερης ενώ το σκορ ήταν 58-56. Τι ανακοίνωσε η ομοσπονδία; Οτι η εθνική εφήβων νίκησε και στους δύο αγώνες προετοιμασίας και βέβαια επειδή κανείς πια δεν σηκώνει το τηλέφωνο να μάθει την αλήθεια το αναπαρήγαγαν όλες σχεδόν οι εφημερίδες (αν έχει γραφτεί η αλήθεια και κάπου αλλού και δεν το είδα εννοείται ότι εξαιρώ και τους υπόλοιπους που βγήκαν εκτός γραμμής). Οι σέρβοι διαμαρτυρήθηκαν με αυτό τον τρόπο για τη διαιτησία. Να γράψω ότι τους πιστεύω γιατί μια από τις μεγάλες ζημιές που γίνονται στα φιλικά των εθνικών ομάδων επί ελληνικού εδάφους είναι η εξαιρετικά μεροληπτική διαιτησία για να....χαίρεται με τις νίκες ο πατερούλης του ελληνικού μπάσκετ. Μάλιστα στην εφημερίδα υπάρχει και η σχετική φωτογραφική απόδειξη με παίκτες των δύο ομάδων να έχουν αρπαχτεί. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του προπονητή της εθνικής Κ. Βλασσόπουλου ΄΄επειδή ο ρόλος μας είναι πρώτα εκ΄παιδευτικός και έπειτα προπονητικός, όπως φάνηκε και από τις άμεσες αλλαγές αθλητών μας που ήταν έτοιμοι να παρεκτραπούν’’. Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι από ποιό παιχνίδι τους άλλαξε τους παίκτες. Απ΄ αυτό που διεκόπη; Πέρα από τη στάση του ομοσπονδιακού προπονητή που ούτως ή άλλως είναι χρόνια στις εθνικές ομάδες και τυγχάνει οικογενειακός φίλος της προεδρικής φαμίλιας (ουδέν μεμπτό...) εντύπωση προκαλεί η ψεύτικη ανακοίνωση της ομοσπονδίας!
Υ.Γ. Είναι άλλο πράγμα λοιπόν για να συνεχίσω εκεί που σταμάτησαν τα σχόλια του προηγούμενου θέματος να θέλουμε να κερδίζουν οι εθνικές ομάδες και άλλο πράγμα να ευλογούμε παραβατικές συμπεριφορές ή την ατελείωτη αρχομανία του Βασιλακόπουλου που θεωρεί κάθε επιτυχία των παικτών προσωπικό του επίτευγμα. Διότι, αυτό συνιστά τη μεγαλύτερη σύγχρονη παθογένεια των εθνικών ομάδων του μπάσκετ.
