Πρώτα από όλα και για να μην μπερδευόμαστε. Αλλο η αντιπολίτευση και η κριτική στον Βασιλακόπουλο και άλλο η εθνική ομάδα. Εκείνος θέλει να τα συνδέει. Αλλά η εθνική ομάδα είναι απλά η....εθνική. Υπεράνω προσώπων και καταστάσεων.
Αισιόδοξος δεν μπορώ να δηλώσω. Ρεαλιστικά αν η συγκεκριμένη ομάδα μπει στην οκτάδα θα έχει φτάσει στο ταβάνι της. Οποιαδήποτε θέση από 5 έως 8 πρέπει να θεωρηθεί όχι επιτυχία αλλά μια λογική κατάληξη των προσπαθειών του Κατσικάρη και των διεθνών. Οτιδήποτε χαμηλότερο της 8ης θέσης θα θεωρηθεί πισωγύρισμα.
Η συγκεκριμένη ομάδα δείχνει να έχει χαρακτήρα αλλά και πολλές αδυναμίες.
Ισως ξεχνάμε (επειδή γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια) ότι μιλάμε για παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οχι για Ευρωλίγκα. Συνεπώς, η μαύρη τρύπα στους ψηλούς γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή από τη στιγμή που οι περισσότερες χώρες θα παρουσιάσουν ψηλούς που δεν παίζουν στην Ευρώπη. Οι ''πατέντες'' που καθιερώθηκαν στην Ευρωλίγκα με σέντερ τύπου Χάινς, Λάσμε, Ντάνστον κλπ. δεν έχουν θέση στην Ισπανία. Εκεί θα παίξουν ψηλοί με άλλη λογική. Πάρτε για παράδειγμα τους Λιθουανούς που κατεβάζουν ομάδα με ''δίδυμους πύργους'' στην ουσία και τον Μοντεγιούνας στο ''4''. Συνεπώς, με βασικό σέντερ τον Μπουρούση και πίσω του ένα παίκτη αργό και με μοναδική λογική να σκοράρει και ένα ακόμη πιο αργό που μπορεί μόνο να σπρώξει στην άμυνα είναι σα να έχουμε 1,5 ψηλό.
Ο Κατσικάρης δείχνει ότι θέλει να παίξει με ένα πολύ γρήγορο στιλ παιχνιδιού και επιθέσεις των δέκα δευτερολέπτων. Λογικό από μια άποψη αφού ίσως βλέπει ότι η συγκεκριμένη ομάδα στο 5 εναντίον 5 έχει λιγοστό ταλέντο.
Αλλά για να το κάνει αυτό με επιτυχία απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους χρειάζεται εκτός από ψηλούς και γρήγορους κοντούς. Και εδώ πίσω από τον Καλάθη υπάρχουν παίκτες...Ευρωλίγκας. Καλοί δηλαδή για την Ευρωλίγκα, εξαιρετικοί αν ενταχθούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο σύστημα αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο. Με εξαίρεση τη Λιθουανία όλες οι άλλες ομάδες υψηλού επιπέδου έχουν τουλάχιστον και 3-4 περιφερειακούς ανώτερης κλάσης. Και εξαιρώ από τη σύγκριση τον....Ντέρικ Ρόουζ και τους αμερικάνους γκαρντ.
Σε τι ελπίζουμε; Στην ''ελληνική σχολή'', δηλαδή να τους...δείρουμε στην άμυνα, να κατεβάσουμε τα σκορ και να βρούμε γύρω στους 20-25 πόντους από transition επιθέσεις. Η ομάδα δεν έχει ηγέτη. Δυνητικά τον ρόλο αυτό μπορούσε να παίξει ο Παπανικολάου που είναι σε εξαιρετική κατάσταση αλλά λόγω θέσης και στιλ δεν μπορεί να το κάνει.
Ο Αντετοκούνμπο δείχνει σε πολλές περιπτώσεις αλλου να πατάει και αλλού να βρίσκεται. Φυσικά, σε παιχνίδι ανοιχτού γηπέδου ή όταν βρει μισό βήμα και ένα μέτρο στην επίθεση είναι από άλλο...ανέκδοτο και δείχνει τα απίστευτα προσόντα του. Πόσα ελεύθερα μέτρα και πόσα βήματα θα βρει δύσκολο να το πει κάποιος. Στο 5 εναντίον 5 πάντως μοιάζει συνήθως σαν ψάρι έξω από το νερό. Λογικό αν αναλογιστεί κάποιος τι παραστάσεις έχει από μπάσκετ. Και πολλά είναι αυτά που κάνει. Περισσότερα από όσα περιμέναμε. Πάντως με το εξαιρετικά ασταθές σουτ του αν προσπαθήσει ο Κιντ στο Μιλγουόκι να τον κάνει γκαρντ θα τον ''κάψει''. Εκτός αν βελτιωθεί πολύ τα επόμενα χρόνια.
Γενικά και όταν φτάνουμε στο επιθετικό μέρος: Δεν έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς αλλά μπορούμε να βρούμε ένα τη....φορά και ανάλογα τον αντίπαλο να αξιοποιηθούν συγκεκριμένοι παίκτες.
Στα συν ότι γενικά η προετοιμασία κύλησε χωρίς πολλά παρατράγουδα και ότι ο Κατσικάρης ελέγχει την ομάδα. Να ελέγξει και τον πάγκο γιατί ακούγονται αδικαιολόγητα πολλές φωνές και αυτό για ένα τουρνουά δεν είναι καλή πρακτική. Και φυσικά ο πρόεδροςκαι οι παρατρεχάμενοι να μην ''ξεφύγουν'' στη διάρκεια του τουρνουά γιατί μόνο κακό θα κάνουν στην ηρεμία που έχει ανάγκη η ομάδα.
Προσωπικό μου σχόλιο: Η περιπέτεια της συμμετοχής του Παγκοσμίου που κόστισε 830.000 ευρώ δεν νομίζω ότι οδηγεί κάπου αυτή την ομάδα. Η 5η ή η 8η θέση δεν θα αλλάξει κάτι στην ιστορία της. Εάν υπήρχε ομοσπονδία με πλάνο και σχέδιο έπρεπε αυτή τη στιγμή να τελειώναμε προκριματικά Ευρωμπάσκετ 2015 και να έπαιζαν τα νέα παιδιά στα οποιία αναγκαστικά θα στηριχτεί η εθνική τα επόμενα χρόνια. Να ετοιμαζόταν δηλαδή η ομάδα της επόμενης πενταετίας ή οκταετίας με πλάνο, λογική και σχεδιασμό για να αξιοποιηθεί σωστά η φουρνιά των παικτών από 18 μέχρι 25 ετών. Και το γράφω αυτό ως άποψη και θέση ΠΡΙΝ ξεκινήσει η διοργάνωση και όχι εκ των υστέρων που ενδέχεται να τα υιοθετήσουν αρκετοί ακόμη.
Αισιόδοξος δεν μπορώ να δηλώσω. Ρεαλιστικά αν η συγκεκριμένη ομάδα μπει στην οκτάδα θα έχει φτάσει στο ταβάνι της. Οποιαδήποτε θέση από 5 έως 8 πρέπει να θεωρηθεί όχι επιτυχία αλλά μια λογική κατάληξη των προσπαθειών του Κατσικάρη και των διεθνών. Οτιδήποτε χαμηλότερο της 8ης θέσης θα θεωρηθεί πισωγύρισμα.
Η συγκεκριμένη ομάδα δείχνει να έχει χαρακτήρα αλλά και πολλές αδυναμίες.
Ισως ξεχνάμε (επειδή γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια) ότι μιλάμε για παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οχι για Ευρωλίγκα. Συνεπώς, η μαύρη τρύπα στους ψηλούς γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή από τη στιγμή που οι περισσότερες χώρες θα παρουσιάσουν ψηλούς που δεν παίζουν στην Ευρώπη. Οι ''πατέντες'' που καθιερώθηκαν στην Ευρωλίγκα με σέντερ τύπου Χάινς, Λάσμε, Ντάνστον κλπ. δεν έχουν θέση στην Ισπανία. Εκεί θα παίξουν ψηλοί με άλλη λογική. Πάρτε για παράδειγμα τους Λιθουανούς που κατεβάζουν ομάδα με ''δίδυμους πύργους'' στην ουσία και τον Μοντεγιούνας στο ''4''. Συνεπώς, με βασικό σέντερ τον Μπουρούση και πίσω του ένα παίκτη αργό και με μοναδική λογική να σκοράρει και ένα ακόμη πιο αργό που μπορεί μόνο να σπρώξει στην άμυνα είναι σα να έχουμε 1,5 ψηλό.
Ο Κατσικάρης δείχνει ότι θέλει να παίξει με ένα πολύ γρήγορο στιλ παιχνιδιού και επιθέσεις των δέκα δευτερολέπτων. Λογικό από μια άποψη αφού ίσως βλέπει ότι η συγκεκριμένη ομάδα στο 5 εναντίον 5 έχει λιγοστό ταλέντο.
Αλλά για να το κάνει αυτό με επιτυχία απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους χρειάζεται εκτός από ψηλούς και γρήγορους κοντούς. Και εδώ πίσω από τον Καλάθη υπάρχουν παίκτες...Ευρωλίγκας. Καλοί δηλαδή για την Ευρωλίγκα, εξαιρετικοί αν ενταχθούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο σύστημα αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο. Με εξαίρεση τη Λιθουανία όλες οι άλλες ομάδες υψηλού επιπέδου έχουν τουλάχιστον και 3-4 περιφερειακούς ανώτερης κλάσης. Και εξαιρώ από τη σύγκριση τον....Ντέρικ Ρόουζ και τους αμερικάνους γκαρντ.
Σε τι ελπίζουμε; Στην ''ελληνική σχολή'', δηλαδή να τους...δείρουμε στην άμυνα, να κατεβάσουμε τα σκορ και να βρούμε γύρω στους 20-25 πόντους από transition επιθέσεις. Η ομάδα δεν έχει ηγέτη. Δυνητικά τον ρόλο αυτό μπορούσε να παίξει ο Παπανικολάου που είναι σε εξαιρετική κατάσταση αλλά λόγω θέσης και στιλ δεν μπορεί να το κάνει.
Ο Αντετοκούνμπο δείχνει σε πολλές περιπτώσεις αλλου να πατάει και αλλού να βρίσκεται. Φυσικά, σε παιχνίδι ανοιχτού γηπέδου ή όταν βρει μισό βήμα και ένα μέτρο στην επίθεση είναι από άλλο...ανέκδοτο και δείχνει τα απίστευτα προσόντα του. Πόσα ελεύθερα μέτρα και πόσα βήματα θα βρει δύσκολο να το πει κάποιος. Στο 5 εναντίον 5 πάντως μοιάζει συνήθως σαν ψάρι έξω από το νερό. Λογικό αν αναλογιστεί κάποιος τι παραστάσεις έχει από μπάσκετ. Και πολλά είναι αυτά που κάνει. Περισσότερα από όσα περιμέναμε. Πάντως με το εξαιρετικά ασταθές σουτ του αν προσπαθήσει ο Κιντ στο Μιλγουόκι να τον κάνει γκαρντ θα τον ''κάψει''. Εκτός αν βελτιωθεί πολύ τα επόμενα χρόνια.
Γενικά και όταν φτάνουμε στο επιθετικό μέρος: Δεν έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς αλλά μπορούμε να βρούμε ένα τη....φορά και ανάλογα τον αντίπαλο να αξιοποιηθούν συγκεκριμένοι παίκτες.
Στα συν ότι γενικά η προετοιμασία κύλησε χωρίς πολλά παρατράγουδα και ότι ο Κατσικάρης ελέγχει την ομάδα. Να ελέγξει και τον πάγκο γιατί ακούγονται αδικαιολόγητα πολλές φωνές και αυτό για ένα τουρνουά δεν είναι καλή πρακτική. Και φυσικά ο πρόεδροςκαι οι παρατρεχάμενοι να μην ''ξεφύγουν'' στη διάρκεια του τουρνουά γιατί μόνο κακό θα κάνουν στην ηρεμία που έχει ανάγκη η ομάδα.
Προσωπικό μου σχόλιο: Η περιπέτεια της συμμετοχής του Παγκοσμίου που κόστισε 830.000 ευρώ δεν νομίζω ότι οδηγεί κάπου αυτή την ομάδα. Η 5η ή η 8η θέση δεν θα αλλάξει κάτι στην ιστορία της. Εάν υπήρχε ομοσπονδία με πλάνο και σχέδιο έπρεπε αυτή τη στιγμή να τελειώναμε προκριματικά Ευρωμπάσκετ 2015 και να έπαιζαν τα νέα παιδιά στα οποιία αναγκαστικά θα στηριχτεί η εθνική τα επόμενα χρόνια. Να ετοιμαζόταν δηλαδή η ομάδα της επόμενης πενταετίας ή οκταετίας με πλάνο, λογική και σχεδιασμό για να αξιοποιηθεί σωστά η φουρνιά των παικτών από 18 μέχρι 25 ετών. Και το γράφω αυτό ως άποψη και θέση ΠΡΙΝ ξεκινήσει η διοργάνωση και όχι εκ των υστέρων που ενδέχεται να τα υιοθετήσουν αρκετοί ακόμη.

