Wildtimes live

Τα παιδιά που αποτελούν τη μπάντα είναι κάργα μπασκετόφιλοι. Σας έχω ξαναγράψει για αυτούς και τώρα μας συστήνονται με νέο όνομα....Wildtimes ένεκα των καιρών όπως μου επισήμαναν. Συνεχίζουν τις εμφανίσεις σε κλαμπάκια της Αθήνας και αυτό το Σάββατο θα παίξουν το αγνό rock'n'roll τους στο Zero που βρίσκεται στον Κεραμεικό...
Να πάτε αξίζει τον κόπο....
Πρόσφατα ηχρογράφησαν και το Dream Lover του Μπόμπι Ντάριν που μπορεί να εμφανίσθηκε το σωτήριο έτος 1959 αλλά οι στίχοι του αντέχουν ακόμη στον καιρό...
Πάρτε και μια γεύση για να δείτε ότι δεν λέω υπερβολές....

http://www.youtube.com/watch?v=yMlJtWfvEns

Γυμνά Καλώδια- Εδώ Πολυτεχνείο

Και επειδή ακούω παράπονα ότι δεν σας προσέχω και δεν αντέχω τη γκρίνια σας αφιερώνω και ένα τραγουδάκι από τα Γυμνά Καλώδια. Τα τυπάκια αυτά είναι ότι καλύτερο έχει αυτή τη στιγμή η ελληνόφωνη ροκ σκηνή και το συγκεκριμένο τραγούδι όποιος θέλει το κατεβάζει δωρεάν από το σάιτ τους. Ευχαριστώ την καλή μου φίλη που μου τους έμαθε πριν από μερικά χρόνια και μου έστειλε και το συγκεκριμένο τραγούδι (Σημείωση Κουρούνας: Πάντοτε στα τραγούδια που ανεβάζω εδώ δίνω ιδιαίτερη προσοχή στους στίχους).

Χριστούγεννα με r'n'r

Τα παιδιά της μπάντας είναι κάργα μπασκετικοί, φαν του περιοδικού αλλά κυρίως παίζουν καλή μουσική για το κέφι τους. Τους έχω δει ένα βράδυ που έπαιζαν σε ένα από τα πιο παλιά και κλασικά μπαράκια της Κηφισιάς οπότε μπορώ να τους διαφημίσω άφοβα! Όποιος θέλει να περάσει μια όμορφη βραδιά με αγνό παλιό καλό rock'n'roll δεν θα βρει κάτι καλύτερο στην πόλη το εορταστικό διήμερο. Επειδή υπάρχει και μια διαφορετική μορφή διασκέδασης εκτός από την ''πλαστική'' των μπουζουκιών και τις παραδοσιακές ταβέρνες με κοψίδια ζεσταμένα σε φούρνους μικροκυμάτων ένα ποτό με soundtrack τους ήχους των Teenheat είναι ότι πρέπει....

Δύο προφητικά βιβλία

Με τον πλανήτη να βράζει, τον κόσμο απόψε να γεμίζει τις πλατείες των μεγάλων πόλεων και έτοιμοι να βιώσουμε τεράστιες κοινωνικές αλλαγές (όχι μόνο στη χώρα μας) είναι καιρός πια να δώσουμε το λόγο στους σιωπηλούς! Στους ανθρώπους του πνεύματος και της διανόησης που για χρόνια τώρα έχουν μείνει στο περιθώριο επειδή ακριβώς έχουν κάτι να πουν. Και αυτό που έχουν να πουν το φοβούνται οι αφεντάδες του πλανήτη. Μέσα στην εβδομάδα που τελειώνει κάθισα και ξαναδιάβασα δύο βιβλία. Του ίδιου συγγραφέα που είναι έλληνας και ένας από τους αγπαημένους μου... Σας έχω ξαναπροτείνει βιβλία του αλλά τα συγκεκριμένα είναι πια επίκαιρα. Δείχνουν την επόμενη μέρα και αν σκεφτεί κάποιος ότι το ένα εκδόθηκε προ δεκαετίας και βάλε και το άλλο προ πενταετίας μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν προφητικά. Έχουμε και λέμε...
Αλκιβιάδης Δεσμώτης (από τις εκδόσεις Απόπειρα). Θέμα μια ειρηνική επανάσταση που οδηγεί στη δημιουργίας μιας κοινωνίας που βασίζεται στην κοινωνία του Πλάτωνα στην Αθήνα του 21ου αιώνα.
Writersland, το νησί των συγγραφέων (από τις εκδόσεις Κέδρος). Μετά από μερικές δεκαετίες θα θεωρείται κλασικό. Η εποχή που το χαρτί και τα βιβλία έχουν καταργηθεί και υπάρχουν μόνο με τη μορφή download στο παγκόσμιο δίκτυο. Ενα νησί όπου συγγραφείς κοπιάρουν κλασικά έργα και η ξαφνική εμφάνιση ενός πρωτότυπου βιβλίου (που δεν είναι διασκευή ή αντιγραφή) μετά από χρόνια. Το βιβλίο μιλάει για μια εξέγερση...
Ο Βλαντής είναι ένας από τους λίγους έλληνες συγγραφείς που έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί το δικό του σύμπαν και μέσα σε αυτό να εγκιβωτίζει τις αγαπημένες του ουτοπικές κοινωνίες. Ανακαλύψτε τον είναι πλέον και πολύ επίκαιρος....Σημειώστε επίσης ότι ο Βλαντής έγραψε και τα δύο βιβλία σε ηλικία κάτω των 40! Εξαιρετικά σπάνια τέτοια παραγωγή για νεαρό συγγραφέα.
Και για να μη ξεχνάμε ότι και η μουσική είναι πηγή έμπνευσης ένα τραγουδάκι των Archive που γράφτηκε για τον Μπους junior αλλά ταιριάζει γάντι για όλους τους κάλπηδες πολιτικάντες των ημερών μας. Με τις ευχές μας...

Και επειδή δεν χαλάμε χατίρια και Sepultura σπέσιαλ αφιέρωση για τον Tommygun

The Wall live in Athens

Ένα άρτια σκηνοθετημένο μουσικό δίωρο που θύμιζε πιο πολύ θεατρική παράσταση, η επιστροφή του ροκ της διαμαρτυρίας όχι με την κιθάρα του Αρλο Γκάθρι και τις φωνές του Ντίλαν και της Μπαέζ αλλά με τη συνδρομή της πιο σύγχρονης τεχνολογίας και τη διαχρονική αξία των στίχων, μια σφιχτοδεμένη μπάντα με ηγετική μορφή τον γερόλυκο Ρότζερς, η αποθέωση των 20.000 ανθρώπων όταν εμφανίσθηκε το σύνθημα ’’Να γαμηθεί η κυβέρνηση’’, ο φόρος τιμής στα άδικα θύματα επίσημων και ανεπίσημων πολέμων, οι χιλιάδες μάσκες που φορέθηκαν την ώρα του Empty Spaces, το χαμόγελο του Γουότερς όταν σήκωσε στο πόδι το γήπεδο την ώρα του Another brick in the wall διότι αυτός ξέρει τι σημαίνει ελληνικό κοινό, είκοσι χιλιάδες στόματα που τραγουδούσαν το Hey you και ας έβλεπαν μόνο ένα τοίχο μπροστά τους, η ελπίδα ότι πίσω από τον τοίχο υπάρχει ακόμη ζωή, το γκρέμισμα του όχι τελετουργικά αλλά φασαριόζικα και βιαστικά γιατί έτσι πρέπει να πέφτει ότι μας πλακώνει, ο κόσμος που σεβάστηκε ανάβοντας ελάχιστα τσιγάρα και αφήνοντας κινητά και κάμερες σπίτι του, δύο ώρες που μας αφαίρεσαν χρόνια από τις ταυτότητές μας επειδή σε τελική ανάλυση τον Τοίχο τον ακούσαμε όλοι πιτσιρικάδες, το φιλαράκι μου που θέλει να πάει να βρει τον επίγειο παράδεισο στη Νότια Αμερική και μου το αποκάλυψε στο διάλειμμα για να μην ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να στεναχωρηθώ, η διαπίστωση ότι από το 1979 οι δυνάστες μας έχουν αλλάξει πρόσωπα και ονόματα αλλά όχι συνήθειες, οι χθεσινοί δάσκαλοι σημερινοί πολιτικάντηδες-λαμόγια, μια συναυλία που σίγουρα ήταν μέσα στα 10, 50 ή 100 πράγματα που έπρεπε να κάνω πριν πεθάνω, η πιο μεγάλη πρόταση που έγραψα στη ζωή μου για να μην ξεχάσω κάτι…


Για πρώτη φορά σε ένα γήπεδο μπάσκετ όλα τα τούβλα βρήκαν το σωστό στόχο.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν συμφωνώ η διαφωνώ με το παλικάρι που τράβηξε το συγκεκριμένο βίντεο. Το γεγονός ότι δεν άναψαν φλας για να χαλάσουν την επίσημη κινηματογράφηση δεν ξέρω αν τον αθωώνει. Από την άλλη είναι μια μορφή ελευθερης διακίνησης ιδεών που προέρχεται από μια συναυλία με περίπου παρεμφερές κεντρικό νόημα. Επειδή πάντως ήμουν σίγουρος ότι κάτι θα βρεθεί και το αναζήτησα διαδικτυακά (στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε) δηλώνω -και ας μην τον γνωρίζω- συνένοχός του και το ανεβάζω για να πάρουν μια γεύση όλοι οι υπόλοιποι τι έγινε χθες βράδυ στο ΟΑΚΑ

Τη μέρα που έφυγε ο πρίγκιπας

Πάνε ακριβώς είκοσι χρόνια σαν σήμερα...Ανήμερα του Αγίου Νικολάου όταν κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα η είδηση που έμοιαζε με κακόγουστο ανέκδοτο... Ο πρίγκιπας του ελληνικού ροκ είχε φύγει για πάντα. Ο τραγουδιστής συμβολο μιας ολόκληρης γενιας, γεννημενος για να γίνει θρύλος, έζησε γρήγορα και πέθανε νέος και ας μην το πιστεύαμε μέχρι που η βεβαιότητα και το τελεσίδικο σταμάτησε το χρόνο. Το ελληνικό ροκ δεν θα ήταν ποτέ πια το ίδιο χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Παυλή για τους φίλους του, τον πρίγκιπα για τους χιλιάδες θαυμαστές του.
Για αυτούς που σήμερα είναι πάνω από 40 ο Παύλος ήταν ο τραγουδιστής σύμβολο, αυτός που έδωσε το στίγμα με τον δίσκο σταθμό ’’Φλου’’ τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια, τραγγούδησε τα μπλουζ και το ροκ όπως κανείς άλλος νωρίτερα και κανείς άλλος μετά απ΄ αυτόν. Τον είχα παρακολουθήσει σε όλη τη διαδρομή του από τα μικρά κλαμπ της Πλάκας μέχρι το υπόγειο του Ροντέο στην πλατεία Βικτωρίας. Ηταν εκεί παραμονές των δημοτικών εκλογών που αντί να τραγουδήσει το πρόγραμμα του ζήτησε από τον κόσμο ’’ένα τσιγάρο, κανονικό τσιγάρο ρε μαλάκες’’ και έβγαλε ένα χαρτί από την τσέπη του. Αντί να τραγουδήσει προσπάθησε απλά να πείσει τον κόσμο για τα δεινά που θα έφερνε στην πόλη η σχεδόν σίγουρη εκλογή ως δημάρχου την επόμενη του Εβερτ. Ετυχε να είμαι εκεί και έτυχε από μια απλή σύμπτωση και μια καλή φίλη να τον συναντήσω μερικά βράδυα αργότερα και να του πούμε για αρκετή ώρα. Αν και η αλήθεια είναι ότι όταν μιλούσε ο λιγομίλητος Παύλος οι άλλοι απλά ακούγαμε, όπως ακους ένα ζωντανό θρύλο, τον τραγουδιστή που χρόνια νωρίτερα είχε ανέβει τη σκηνή του ανοιχτού γηπέδου μπάσκετ στου Ζωγράφου για να μας χαρίσει ένα αξέχαστο μεσημέρι στη θρυλική συναυλία της βροχής που έστησε για πλάκα ο ’’θείος Νώντας’’ (Δημήτρης Πουλικάκος).
Μαθαίναμε ότι είχε καθαρίσει από την άσπρη σκόνη αλλά αυτός ο δαίμονας δεν αφήνει ποτέ όποιον πιάσει στα δίχτυα του. Και αυτή η σκόνη χάρισε το τελευταίο θανατερό αγκάλιασμα στον Παύλο.
Ο Παύλος ήταν πολύ περισσότερα από τα τραγούδια του, τη μουσική του, τους στίχους και τις ευαισθησίες του. Το ξέρουν καλύτερα οι λίγοι καλοί του φίλοι, αυτοί που ποτέ δεν σφετερίστηκαν τη μνήμη του, δεν την έκαναν εμπόριο. Ο Μάνος ο Ξυδούς που και αυτός έφυγε νωρίς, ο ’Ακης που σήμερα είναι δάσκαλος σε ένα νησί του Ιονίου και ίσως σήμερα αντί να κάνει μάθημα μιλήσει στους μαθητές του για τον Παυλή, η Κρίστυ, η Πέρσα, τα μέλη των Απροσάρμοστων και της Σπυριδούλα που έπαιζαν δίπλα του στη σκηνή, οι Κατσιμιχαίοι που του αφιέρωσαν το ’’Κόκκινο φεγγάρι’’ και τους στίχους ’’και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω’’. Κι΄αυτές τις αλήθειες δεν θα τις μάθουμε ποτέ όλοι οι υπόλοιποι. Σε μας άφησε μια τεράστια διαθήκη, τη μουσική του για να τον θυμόμαστε, μαζί με όλους τους υπόλοιπους τους καλοδεχούμενους στην παρέα που δεν τον είχαν μάθει όσο ζούσε. Ο Παύλος στα τραγούδια του έκανε κατάθεση ψυχής είτε μιλούσε για τα ζόρια του με τη ντρόγκα όπως στο ’’Εν Λευκώ’’ είτε για τα ζόρια της γενιάς μας, είτε απλά έκανε πλάκα ως μάρτυρας σε μια ληστεία τράπεζας στο Αντε και καλή τύχη μάγκες...Ακόμη και οι τελευταίες του εικόνες στη σκηνή, με την ξανθιά του χαίτη να έχει αρχίσει μόλις να γκριζάρει και το δεξί του χέρι δεμένο (τους τελευταίους μήνες της ζωή του υπέφερε από μερική παράλυση λόγω ενός αγγειακού προβλήματος) ο Παύλος ήταν ο ίδιος συνδυασμός ροκ δυναμίτη και ευαίσθητου ποιητή που κάθε βράδυ έβγαζε την ψυχούλα του πάνω στη σκηνή και την κατέθετε εκεί μπροστά μας για χάρη μας και για το κέφι μας.
Θεωρώ ως κορυφαίο τραγούδι του την Κ. που δεν γράφτηκε ποτέ όπως όλοι πίστευαν για χρόνια με θέμα την κοκαϊνη αλλά μια άλλη Κ. Την Κάθυ, τον έρωτα της ζωής του, τη γυναίκα που ακόμη και σήμερα φοράει το δαχτυλίδι που της είχε κάνει δώρο ο Παύλος. Τη γυναίκα που τον άφησε για λόγους που ο ίδιος εξηγεί στο συγκεκριμένο τραγούδι.




Και το δικό μου αγαπημένο από το ρεπερτόριο του Παύλου. Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι...





Και ένα τραγούδι που το ανακάλυψα τυχαία και δεν περίμενα ότι μπορεί να υπήρχε σε βίντεο αλλά τελικά το you tube κρύβει μεγάλα διαμάντια! Η θρυλική Υστατη στιγμή που είχε απαγορευτεί από τη λογοκρισία του 1982 για προσβολή της δημοσίας αιδούς και στίχους με σεξιστικό περιεχόμενο. Μαζί με τον Παύλο οι Αποροσάρμοστοι. Στις κιθάρες Αράπης και Γαλανάκης και στη ντραμς ο Κυριάκος Δαρίβας, άπαντες σπουδαίοι μουσικοί, ειδικά ο μπασίστας Αράπης.



Υ.Γ. Ξέρω ότι οι περισσότεροι μπαίνουν εδώ να διαβάσουν για μπάσκετ. Συμπαθάτε με αν για μια μέρα αποφάσισα να γράψω κάτι διαφορετικό. Αλλά τα είκοσι χρόνια πέρασαν γρήγορα και είναι τόσο παράξενες αυτές οι εποχές που ο Παύλος μας λείπει περισσότερο από ποτέ!

Μουσική και ποίηση

Σήμερα δεν έχει μπάσκετ (για την ώρα τουλάχιστον) αλλά βιβλία και live!

Οι πιο παλιοί αναγνώστες του περιοδικού ίσως τον θυμούνται. Είχε δουλέψει παρέα μας για μια διετία και μια μέρα ήρθε στο γραφείο, τελείωσε τη δουλειά του και μας ανήγγειλε ’’από Δευτέρα δεν θα ξανάρθω, έπιασα δουλειά στον Ελεύθερο Τύπο’’. Ετσι ήταν πάντοτε ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος. Ανθρωπος χαμηλών τόνων και μεγάλων εκπλήξεων. Σήμερα συνεργάζεται με το ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας και πριν από λίγες μέρες μας έσκασε άλλη μια έκπληξη. Πήρα στα χέρια μου (ευχαριστώ Αλεξ) το πρώτο του βιβλίο μια ποιητική συλλογή με τίτλο Ίχνη πολύχρωμου μελανιού από τις εκδόσεις Ιολκός. Τις ποιητικές του διαθέσεις επίσης μας τις είχε κρύψει. Πρόλαβα να διαβάσω μερικές σελίδες και είδα ποιήματα εξαιρετικής ευαισθησίας που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ρομαντισμός ακόμη και στις σκληρές μεγαλουπόλεις που ζούμε. Στίχοι εικόνες παρμένες από την καθημερινότητά μας σε μια πρώτη γνωριμία με τον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο. Ολόψυχα του εύχομαι να είναι καλοτάξιδο και να έχει ανάλογη και καλύτερη συνέχεια σε μια χώρα που έχει πάψει να αγαπάει τους ποιητές.

Στην καρδιά της πόλης δεν μεγαλώνουν μόνο ποιητές αλλά και μπάντες που δεν κυνηγάνε την επιτυχία και τις πωλήσεις και τα ριάλιτι αλλά τους αρκεί να παίζουν τη μουσική τους. Οι Good Times είναι μια απ΄ αυτές με έμφαση στο αυθεντικό παλιό καλό ροκ εν ρολ. Plus τα παιδιά της μπάντας είναι κάργα μπασκετόφιλοι! Την Παρασκευή αρκετοί από το περιοδικό θα πάνε να τους ακούσουν σε ένα από τα πιο ωραία και παλιά μπαρ της Βόρειας Αθήνας. Στο ΤΖΑΖ ΜΠΑΡ που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον σταθμό των τραίνων στην Κηφισιά. Κρίμα που λόγω θορύβου δεν μπορούν να παίξουν και στον κήπο! Οποιος θέλει μπαίνει, ακούει και φεύγει αλλά νομίζω ότι όσοι πάνε θα μείνουν να πιουν και το ποτό τους γιατί τα παιδιά τα ’’σπάνε’’! Let the good times roll, επειδή σε πείσμα των μίζερων και των καταστραφολόγων υπάρχουν ακόμη ωραία πράγματα να διαβάζουμε και να ακούμε!

Magic Bono- It's a beautiful day

Το marketing του ροκ μας έχει δημιουργήσει μια στερεοτυπική λογική: Συγκρότημα ή καλιτέχνης που χρησιμοποιεί φανταχτερά σκηνικά το κάνει για να κρύψει τις ''αδυναμίες'' του ή επειδή μετράει αντίστροφα, τον έχει πάρει η κάτω βόλτα και πουλάει απλά το όνομα του. Χθες το βράδυ στο κατάμεστο ΟΑΚΑ 70.000 άνθρωποι βιώσαμε την αντιστροιφή αυτού του δόγματος! Ο Μπόνο και οι U2 έδωσαν ένα αξέχαστο ρεσιτάλ που θα ήταν το ίδιο ακριβώς στα δικά μου μάτια χωρίς το διαστημικό σκηνικό με τα τεράστια αραχνοπόδαρα, το φωτισμένο video wall που ανεβοκατεβαίνει και αλλάζει σχήματα κάθε πέντε λεπτά ή τα στρομπ-λάιτς που έκαναν τη νύχτα μέρα.
Από το πρώτο τραγούδι ο Μπόνο γέμισε τη σκηνή με την χαρισματική προσωπικότητα ενός αληθινού rock performer, έπαιξε μια προσεκτικά επιλεγμένη play list για δύο ώρες με ότι ήθελε να ακούσει ο κόσμος που ήταν εξαιρετικά ζεστός, μίλησε για τα κοινά οικονομικά ζόρια Ελλάδας και Ιρλανδίας, για τις εθελοντικές- φιλανθρωπικές δραστηριότητές του και συνολικά μας χάρισε ένα αξέχαστο βράδυ.
Ελπίζοντας ότι και στα δικά μας (Μουντομπάσκετ, εθνική) θα είναι μια ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ ένα βιντεάκι με την είσοδο των U2, το πρώτο τραγούδι της βραδιάς It's a beautiful day και καλό κουράγιο για τα δύσκολα που έρχονται κόντρα στην Ισπανία. Να πάρουν και τα φιλαράκια μου που είναι στην Πόλη μια γεύση για το τι τους περιμένει τη Δευτέρα το βράδυ...