Διαβάστε άφοβα, τα διαβάσαμε εμείς νωρίτερα

Τηρώντας την παράδοση και επειδή πολλοί βρίσκονται σε φάση διακοπών προτείνω και φέτος μερικά βιβλία. Για τους τακτικούς του blog είναι γνωστό ότι δεν προτείνω βιβλία του συρμού (δεν θα σας πω ποτέ πάρτε το τελευταίο βιβλίο της Μαντά για παράδειγμα) αλλά πιο ψαγμένα πράγματα...Φέτος έχω μια μεγαλύτερη έφεση στα αστυνομικά...
1. Το παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πέναμπρα, Robin Sloan (εκδόσεις Κλειδάριθμος). Το πήρα κατά τύχη σε ένα παλαιοβιλιοπωλείο μαζί με ένα πακέτο βιβλίων. Είναι έκδοση του 2012 και διαβάζοντας το θέμα του αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Ήταν το πιο απολαυστικό βιβλίο που διάβασα φέτος. Ο συγγραφέας ακροβατεί με το ένα πόδι στους κομπιουτεράδες της Σίλικον Βάλεϊ και της Google και με το άλλο στην απόλυτη βιβλιοφιλία. Οταν το νέο συναντάει το παλιό.
2. Νοέμβριος, 33 διηγήματα, Γιώργος Σκαμπαρδώνης (εκδόσεις Πατάκη): Είναι από τους αγαπημένους μου Έλληνες συγγραφείς και μακράν του δευτέρου ο καλύτερος στη λεγόμενη μικρή φόρμα γραφής (διηγήματα). 'Nuf said....
3. H άγνωστη τρoμοκράτισσα, Richard Flanagan (εκδόσεις Άγρα). Ισως έχω ξαναγράψει για το συγκεκριμένο βιβλίο επειδή φέτος το διάβασα δεύτερη φορά. Η απόλυτη παράνοια των media και της πολιτικής διαπλοκής μετατρέπει μέσα σε λίγα 24ωρα μια αθώα κοπέλα που κάνει στριπτίζ στο νούμερο 1 δημόσιο κίνδυνο της Αυστραλίας.
4. Στο καλό μυθιστόρημα. Laurence Cosse (εκδόσεις Πόλις). Τι συμβαίνει όταν μια ομάδα φανατικών βιβλιόφιλων με τη συνδρομή μερικών συγγραφέων δημιουργεί το τέλειο βιβλιοπωλείο; Πανέξυπνη ιδέα που αποτελεί και μια κριτική άποψη για τον κόσμο της λογοτεχνίας.
5. Λίλιθ, Ελένη Γκίκα (εκδόσιες Καλέντη). Η κορυφαία Ελληνίδα κριτικός βιβλίων στο 30ο της βιβλίο! Για πολύ ζόρικους αναγνώστες αφού η εσωστρεφής γραφή της θέλει υπομονή, αναγνωστική επιμονή και αποτελεί μια άσκηση ανάγνωσης. Ολο το ζουμί στις 672 σελίδες του βιβλίου είναι οι 46 ερωτικές επιστολές. Πουθενά δεν αναφέρεται αποστολέας και (η) αποδέκτης αλλά έχω την αίθηση ότι το θέμα κρύβει πολύ μεγαλύτερη ίντριγκα από όση το βιβλίο αφήνει να αιωρείται....
6. Ο καπάτσος, Elmore Leonard (εκδόσεις Άγρα). ''Πάρτο αγόρι να....ξεστραβωθείς'' μου είπε αυτός που μου το πάσαρε. Του έχω εμπιστοσύνη επειδή είναι από τους καλύτερους αναγνώστες βιβλίων που ξέρω. Ιδανική απεικόνιση της εποχής του Μεσοπολέμου. Γκάγκστερ, ποτοαπαγόρευση, ζόρικες γυναίκες και γρήγορα πιστόλια σε μια υποδειγματική γραφή. Οταν το απλό γίνεται τέχνη.
7. Βουβές κραυγές, Ann Cleeves (εκδόσεις Μεταίχμιο). Αρκετά παλαιότερο βιβλίο το οποίο ανακάλυψα φέτος. Η Cleeves μας συστήνει τη μοντέρνα εκδοχή της μις Μάρπλς σε ένα αστυνομικό υψηλών αξιώσεων. Δεν έχω διαβάσει τα επόμενα της που κυκλοφορούν στην Ελλάδα αλλά ενδέχεται να είναι το ίδιο καλά. Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί μια καλή απάντηση στον καταιγισμό Σκανδιναβών συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας.
8. Ο κώδικας του Σινά, Ted Whitemore (εκδόσεις Γκοβόστη). Το έψαχνα καιρό στα ελληνικά. Είναι το πρώτο μέρος μια τετραλογίας και το μοναδικό που κυλοφόρησε στη χώρα μας. Λατρεύω τη ζόρικη γραφή του Πίντσον. Ο Whitemore σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ πριν από 30 χρόνια και πούλησε μόλις 7000 αντίτυπα είναι ότι πιο κοντινό έχω ανακαλύψει. Διαδαλώδης γραφή, ο απόλυτος σουρεαλισμός σε ένα ιστορικό ταξίδι όπου ο χρόνος χάνει τρη σημασία του. Αντικείμενο: Η αναζήτηση της πιο παλιάς Βίβλου που βρέθηκε ποτέ και ανατρέπει όλα τα θρησκευτικά πιστεύω. Ατυχώς ο συγγραφέας και η δουλειά του αναγνώριστηκαν (και μόνο εκτός ΗΠΑ) μετά τον θάνατο του.
9. Πάντα ο διάβολος, Donald Ray Pollock (εκδόσεις Μεταίχμιο). Η δημιουργία ενός serial killer στο πιο νοσηρό σύμπαν της Αμερικής.
Δεκτές και....αντιπροτάσεις

Pynchon-mania: Bleeding edge

Για τον Τόμας Πίντσον, τον αγαπημένο μου συγγραφέα φάντασμα σας έχω ξαναγράψει αρκετές φορές. Για τους επόμενους δύο περίπου μήνες θα με απασχολήσει μόνο το καινούργιο του βιβλίο το Bleeding edge που πήρα χθες (κυκλοφόρησε προ δεκαημέρου στις ΗΠΑ) και για να διαβάσει κάποιος τις 500 σελίδες του θέλει και δύο....λεξικά βοήθεια! Αλλά αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.... Φυσικά ως φανατικός αναγνώστης του Πίντσον εδώ και μια εικοσαετία ήταν αδύνατον να περιμένω πότε και ποιός εκδοτικός οίκος θα πάρει τα δικαιώματα του βιβλίου. Παλαιότερα, τα βιβλία του Πίντσον έρχονταν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Χατζηνικολή που έβγαλε τα πρώτα του αριστουργήματα και μετά από τον Καστανιώτη. Θα μάθουμε ποιός έχει τα δικαιώματα του νέου του βιβλίου από τον επίσημο μεταφραστή του στην Ελλάδα (κάνει καταπλητική δουλειά) Γιώργο Κυριαζή που διατηρεί και ένα από τα εκατοντάδες μπλογκ για τους εν Ελλάδι Pynchonians στη διεύθυνση Pynchonikon.wordpress! Εξαιρετικό για όποιον θέλει να μάθει τα πάντα για τον Πίντσον είναι και το ηλεκτρονικό περιοδικό The zone....
Τι εστί Πίντσον για όποιον δεν ξέρει....
Σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά σήμερα πρέπει να είναι 76 ετών. Τα υπόλοιπα στοιχεία είναι απλά....άγνωστα. Δεν έχει φωτογραφηθεί ποτέ και έχει δώσει τα τελευταία 44 χρόνια (από την έκδοση του πρώτου του μυθιστορήματος, του ασύλληπτου Ουράνιου τόξου της βαρύτητας) μόνο δύο συνεντεύξεις. Μια στο New York Magazine και άλλη μια στο CNN το οποίο τον  εντόπισε το 1997 στο Μανχάταν και σε αντάλλαγμα με την μη προβολή του προσώπου του έδωσε μια συνέντευξη με πλάτη στο φακό!
Οι περισσότεροι μιλάνε για ένα ερημίτη αλλά πλέον οι πληροφορίες λένε ότι ακόμη και αν κάποτε ή για χρόνια έζησε μοναχικά σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη και ότι είναι παντρεμένος με την ατζέντισα του που είναι εγγονή του Θίοντορ Ρούζβελτ. Κατά καιρούς μια και παρακολουθώ όλα τα....Πιντσονικά σάιτ και μπλογκ εμφανίζεται και μια νέα θεωρία. Η πιο συνηθισμένη είναι ότι το Πίντσον είναι παρατσούκλι και ότι κάποιος γνωστός ή λιγότερο γνωστός συγγραφέας το χρησιμοποιεί ως προπέτασμα....καπνού. Κάποτε, στα πρώτα χρόνια της έξαρσης του διαδικτύου κυκλοφόρησε με φοβερούς ρυθμούς, σαν επιδημία, η φήμη ότι ο Πίντσον είναι ο....Σάλιντζερ, ο συγγραφέας του Φύλακα της σίκαλης που ουδέποτε ξανάγραψε βιβλίο! Ο ίδιος φρόντισε να λοιδωρήσει κάποια στιγμή τη φήμη. Κυκλοφορούν δύο φωτογραφίες του (ένας τύπος άσχημος και με πεταχτά δόντια) από τα μαθητικά του χρόνια και από τη θητεία του στον αμερικάνικο στρατό!
Πάμε και στα....ουσιαστικά. Ο Πίντσον στα δικά μου αναγνωστικά μάτια είναι μοναδικός! Ο κορυφαίος Αμερικάνος συγγραφέας του τελευταίου μισού αιώνα. Δεν μπορείς να τον κατατάξεις ή να τον κατηγοριοποιήσεις αφού φλερτάρει με όλα τα λογοτεχνικά είδη. Ιστορία, μαθηματικά, επιστήμες, αστυνομική λογοτεχνία, σε μια....σαλάτα που αν την επιχειρούσε άλλος συγγραφέας θα φαινόταν γραφικός ή γελοίος. Και από κοντά φιλοσοφία, θεολογία, ροκ μουσική, κόμιξ, υποκουλτούρα, υπόκοσμος, αστικοί μύθοι, θεωρίες συνωμοσίας, ανθρώπινη σεξουαλικότητα, ψυχολογία, κοινωνιολογία και πλέον στην τελευταία του δουλειά από ότι διάβασα ανακατεύει και υψηλή τεχνολογία, και διαδίκτυο και μπλογκς και χάκερς.
Είναι ο ατοκράτορας της λογοτεχνικής πρόζας, οι λέξεις και οι προτάσεις του δημιουργούν ένα ασύλληπτο κέντημα. Και αν σκεφτεί κανείς ότι τα βιβλία που εκδίδει με πολύ αργούς ρυθμούς (ένα ανά επταετία ή δεκαετία περίπου) είναι ''τούβλα'' (το μικρότερο 400 σελίδες, το μεγαλύτερο 1100) αυτό κάνει τη γραφή του μοναδική. Σε ένα βιβλίο 1000 σελίδαν κάποιος φανατικός Πιντσονικός από την Ολλανδία προσπάθησε να μετρήσει πόσοι χαρακτήρες υπήραν...Σταμάτησε στους 450 πολύ πριν το τέλος του βιβλίου επειδή ο τόμος είχε....φουσκώσει από τα χαρτάκια που κόλλαγε για να μη....χαθεί. Δοκίμασα να κάνω το ίδιο και εγκατέλειψα την προσπάθεια πολύ νωρίτερα από τον Ολλανδό. Ο Πίντσον έχει την ικανότητα να εμφανίζει ένα χαρακτήρα στην πέμπτη σελίδα του βιβλίου, να τον....εξαφανίζει στην 7η και να τον επανεμφανίζει αρμονικά δεμένο με την πολοκή στη σελίδα νούμερο 500! Είπαμε: Αν το επιχειρήσει αυτός άλλος συγγραφέας όχι απλά θα μπλέξει σε ένα λαβύρινθο αλλά θα φανεί γελοίος. Ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον σουρεαλιασμό ο Πίντσον χρειάζεται όχι απλά ένα αφοσιωμένο αναγνώστη αλλά ένα αναγνώστη που να διαβάζει απερίσπαστος ή καλύτερα να....μελετάει λες και δίνει εξετάσεις. Αυτή είναι η μοναδικότητα του μάστορα της γραφής Τόμας Πίντσον. Προσοχή: Όποιος τολμήσει να ανοίξει ένα βιβλίο πρέπει να ξέρει ένα βασικό κανόνα. Η το τελειώνεις και τον έχεις λατρέψει ή το παρατάς στη μέση και δεν θέλεις να ξανακούσεις για αυτόν. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει...Ως άνθρωπος που βιοπορίζεται από τη γραφή απλά τον....ζηλεύω. Γιατί ξέρω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν θα μπορέσω να γράψω με τόσο συναρπαστικό τρόπο...

Πολλά σας έγραψα. Πάω να ξεκινήσω ανάγνωση....
Y.Γ. Ούτε παραίτηση Βασιλακόπουλου δεν με κάνει να σηκώσω το κεφάλι μου από το bleeding edge!

Δέκα βιβλία για την παραλία (και μερικά μέρη να τα αγοράσεις φτηνά)…

Συνεχίζοντας την παράδοση των εποχιακών αναρτήσεων, λίγο πριν την καλοκαιρινή….ξεκούραση προτείνω μερικά βιβλία –για όλα τα γούστα και τις αναγνωστικές τάσεις- αλλά και μερικές ‘’τρύπες’’ στην Αθήνα (γνωστές ή λιγότερο γνωστές) που κάποιος μπορεί να τα αγοράσει σε πολύ φτηνή τιμή! Τα βιβλία όπως συνήθως είναι σε τυχαία σειρά και όχι αξιολογικά…


1. Μην πας ποτέ στη Καζαμπλάνκα (πρωτότυπος τίτλος The Gun Seller, εκδόσεις Opera). Βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια στην Ελλάδα και συγγραφέας του είναι ο πολύ γνωστός από τη σειρά Ιατρικές υποθέσεις Χιου Λόρι. Εγγύηση ότι το έγραψε πολύ πριν γίνει γνωστός (το 1999) και όχι επειδή έγινε γνωστός! Καυστικό χιούμορ, περιπέτεια χωρίς ανάσα και γραφή που θυμίζει….Ταραντίνο της λογοτεχνίας.

2. Επιχείρηση Κιμάς (εκδόσεις Κλειδάριθμος). Η μεγαλύτερη επιχείρηση παραπλάνησης του Β΄ παγκοσμίου πολέμου γραμμένη από τον Μπεν Μακιντάιρ και βασισμένη σε αληθινά στοιχεία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα (δεν είναι μελέτη ή δοκίμιο) που αποκαλύπτει πως ο Χίτλερ πίστεψε ότι η συμμαχική απόβαση θα γινόταν στην Ελλάδα!

3. Πέτρος Πικρός….Δεν προτείνω κάποιο βιβλίο του αλλά τον ίδιο τον συγγραφέα. Ίσως κάπου έχω ξαναγράψει για αυτόν. Πρόκειται για τον Γιάννη Γεναρόπουλο, αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη στη δεκαετία του ’20. Τα βιβλία του επανεκδόθηκαν τα τελευταία χρόνια από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ. Από το ιστορικό ‘’Λουκρητία Βοργία’’ μέχρι τα μυθιστορήματα ή τις συλλογές διηγημάτων της τριλογίας Χαμένα κορμιά, Σα θα γίνουμε άνθρωποι, Το τουμπεκί είναι όλα μια μεγάλη αναγνωστική έκπληξη. Ουδεμία σχέση με ‘’στρατευμένη λογοτεχνία’’ και οτιδήποτε σχετικό υποδηλώνει η επαγγελματική του ταυτότητα. Περιμένω πως και πώς να κυκλοφορήσει και το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που έγραψε το 1928 με τίτλο ‘’Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του’’. Διαβάστε τον, αξίζει τον κόπο…Είναι ίσως ότι πιο αδικημένο και παραγνωρισμένο –στην εποχή του- παρήγαγε η πιο πλούσια λογοτεχνική δεκαετία της χώρας (1930-1940).

4. Μπορείς να κλάψεις μέσα στο νερό; (εκδόσεις Καστανιώτης). Το δηλώνω ανεπιφύλακτα. Στην αυγή της συγγραφικής του ωριμότητας ο Αλέξης Σταμάτης είναι από τις κορυφαίες πένες της χώρας. Αποτελεί σταθερή, μόνιμη και απαράβατη αναγνωστική μου εμμονή ή συνήθεια. Και τα βιβλία του τα αγοράζω την πρώτη μέρα κυκλοφορίας τους. Το τελευταίο του είναι από τα καλύτερα που έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια.

5. Για την αγάπη της γεωμετρίας (εκδόσεις Πατάκη). Είχα καιρό, πολύ καιρό να διαβάσω ένα καλό βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου. Κάποτε ήταν από τις αγαπημένες μου συγγραφείς αλλά ένιωθα ότι για καιρό κυνηγούσε την…ουρά της και μετά τα ‘’Κινέζικα κουτιά’’ την εγκατέλειψα. Μου το έκαναν δώρο και το διάβασα πριν λίγες μέρες. Ήταν καλό δώρο. Η παλιά καλή Σώτη είναι ξανά εδώ με ένα βιβλίο από τις old good days…

6. Omega minor (εκδόσεις Πόλις). Ένα βιβλίο που διαβάζεται σε πολλά επίπεδα και με πολλά θέματα που μας απασχολούν ακόμη. Ναζισμός, ολοκαύτωμα, πυρηνική απειλή, πτώση του κομμουνισμού. Όλος ο προηγούμενος αιώνας σε…830 σελίδες με τη μαεστρική γραφή του Βέλγου Πάουλ Βεράχεν. Βιβλίο που σάρωσε όλα τα λογοτεχνικά βραβεία πριν από δέκα χρόνια. Το διάβασα χωρίς να ξέρω ότι θα μου αρέσει το περιεχόμενο (μου άρεσε…) γιατί έμαθα ότι ο συγγραφέας χάρισε όλα τα χρήματα που πήρε από τα βραβεία στην Αμερικάνικη Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να εκφράσει τις διαφωνίες του για τον πόλεμο του Ιράν.

7. Ντανίλα Κομάστρι… Μου αρέσει να πηγαίνω κόντρα στις τάσεις της εποχής και των εκδοτικών οίκων γιατί συνήθως μας προτείνουν τα λάθος βιβλία. Για τους κριτικούς βιβλίων δεν το συζητάω καν: Είμαι σίγουρος ότι δεν διαβάζουν ούτε τα μισά βιβλία για τα οποία γράφουν! Μην διαβάσετε τα –σωρηδόν- βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας από τη Σκανδιναβία που έχουν γεμίσει την αγορά μετά την επιτυχία του Στιγκ Λάρσον και του Κοριτσιού με το τατουάζ. Αναζητείστε τα βιβλία αυτής της παράξενης Ιταλίδας της Ντανίλα Κομάστρι Μοντανάρι. Αστυνομικά υψηλής ποιότητας με μπόνους (εκτός από το καλό χιούμορ) και το γεγονός ότι διαδραματίζονται σε όλες τις γωνίες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας γύρω στο 50 π.χ. με ήρωα ένα συγκλητικό ντεντέκτιβ της εποχής τον Πόπλιο Αυρήλιο! Ίντριγκες, σεξ και σκληρά αστυνομικά αινίγματα. Αν θέλετε ένα βιβλίο της για να κάνετε αρχή προτείνω το ‘’Θάνατοι στην Πομπηϊα με φόντο τον Βεζούβιο και έναν serial killer που θυμίζει Τζακ….Αντεροβγάλτη και ξεπαστρεύει τις πόρνες της περιοχής! Για όσους δεν το ξέρουν η Πομπηϊα ήταν διάσημη πολύ πριν την καταστρέψει η λάβα του Βεζούβιου για τα πορνεία της…

8. Ο καλός και ο κακός (εκδόσεις Λιβάνη). Ο εκδοτικός οίκος μόνταρε τον πρωτότυπο τίτλο για να μη….σοκάρει τα χρηστά ελληνικά ήθη. Ο πρωτότυπος τίτλος στο βιβλίο του Φίλιπ Πούλμαν είναι ‘’Ο καλός άνθρωπος Ιησούς και ο παλιάνθρωπος Χριστός’’! Μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού, με απλοϊκή γραφή για να μην καλύπτει το βασικό εύρημα. Ο Ιησούς είχε ένα αδελφό τον Χριστό. Τα υπόλοιπα –ως έκπληξη- στο βιβλίο. Μην το κάνετε δώρο στη θεία σας που πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία.

9. Οι έρωτες του λόρδου Βύρωνα (εκδόσεις Μεταίχμιο). Τα βιβλία της Έντνα Ο΄ Μπράιεν δημιουργούν σάλο στην Ιρλανδία και η εκκλησία έχει ζητήσει για τα περισσότερα την απαγόρευση τους. Τον λόρδο Βύρωνα τον ξέρετε ως ένα μεγάλο φιλέλληνα. Σε αυτή τη βιογραφία του η Ο΄Μπράιεν στέκεται πολύ στο ερωτικό τρίγωνο του λόρδου, της γυναίκας του και της ετεροθαλής αδελφής του αλλά και στο φοβερό πνεύμα του Βύρωνα που τον έκανε ακαταμάχητο στις γυναίκες παρά τη σωματική δυσμορφία του.

10. Έμφυτο ελάττωμα (εκδόσεις Καστανιώτη). Δεν γίνεται να βάλω μια λίστα βιβλίων και να λείπει η πιο πρόσφατη δουλειά του Τόμας Πίντσον. Η τον αγαπάτε ή τον μισείτε…Εγώ εδώ και καιρό έχω συμβιβαστεί με τον σουρεαλισμό και τις δαιδαλώδεις περιγραφές και πρέπει να ανήκω στα περισσότερα φαν κλαμπ του που έχουν δημιουργηθεί στο διαδίκτυο για χάρη του! Μιλάμε για ομηρικούς διαδικτυακούς καβγάδες αν στο τάδε βιβλίου του υπήρχαν 522 πρόσωπα ή 523! Ίσως ο σημαντικότερος αλλά και ο πιο δύσκολος αναγνωστικά Αμερικάνος σύγχρονος συγγραφέας. Για την ιστορία: Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν φωτογραφίζεται, κανείς δεν έχει δει το πρόσωπο του και όταν το CNN κατάφερε να τον εντοπίσει κάπου στο Μανχάταν, πριν από πολλά χρόνια, ζήτησε (και πέτυχε) να μην προβληθούν τα πλάνα. Απλά θεϊκός γιατί κάνει τα πιο απίστευτα πράγματα να μοιάζουν φυσιολογικά και όχι κιτς ή παρατραβηγμένα.

+1 bonus… Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες (εκδόσεις Τόπος). Το δεύτερο και πολύ πετυχημένο graphic novel από το δίδυμο Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη. Αφού μετέτρεψαν τις ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά σε κόμιξ (Παρλαράμα) ανακάλυψαν έξι διηγήματα επιστημονικής φαντασίας από ισάριθμούς κλασικούς έλληνες συγγραφείς. Έγραψαν ο Καβάφης, ο Καρκαβίτσας, ο Καρυωτάκης, ο Ροδοκανάκης (για αυτόν θα κάνω κάποια μέρα ένα ξεχωριστό post, εεπιδή είναι μακράν ο λιγότερο γνωστός όλων), o Nικολαϊδης και ο Παπαδιαμάντης επιστημονική φαντασία. Κι΄ όμως συνέβη…

Και που θα τα αγοράσουμε όλα αυτά χωρίς να πληρώσουμε μια περιουσία;

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Το κέντρο της Αθήνας σε πείσμα των καιρών είναι γεμάτο από βιβλιοπωλεία και παλαιοβιβλιοπωλεία. Έχω μπει στα περισσότερα, υπάρχουν και μερικά ακόμη άξια αναφοράς αλλά σε συνδυασμό ποιότητας/ τιμής/ εξυπηρέτησης διάλεξα τα καλύτερα…Ελπίζω ότι δεν αδικώ κάποια άλλα…Δεκτή και κάθε προσθήκη στα σχόλια. Εννοείται ότι ένας ψαγμένος αναγνώστης απέχει συστηματικά από όλα τα μπαζαάρ βιβλίων. Είναι ότι χειρότερο υπάρχει. Εκδοτικοί οίκοι, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί ξεστοκάρουν σωρηδόν ότι δεν πούλησαν στις….προσφορές τους. Δεν θα βρείτε ποτέ και τίποτα ενδιαφέρον ή δεν θα βρείτε τίποτε που δεν θα μπορούσατε να πετύχετε στην έκδοση κάποιας Κυριακάτικης εφημερίδες πριν ένα μήνα ή ένα χρόνο.

1. Το παλιό Μοναστηράκι στην οδό Γραβιάς. Στο στενάκι που βρίσκεται η Πρωτοπορία, μερικά μέτρα από το μεγάλο βιβλιοπωλείο, στη γωνία υπάρχει ένα μικρότερο. Στον πάγκο μπροστά στην είσοδο υπάρχουν τα περισσότερα φρέσκα βιβλία στις καλύτερες τιμές της αγοράς. Με άλλα λόγια με έκπτωση 20 ή 40% στην αρχική τιμή τους. Το καλύτερο στέκι για καινούργια βιβλία στις πιο ανταγωνιστικές τιμές που έχω βρει οπουδήποτε στην Αθήνα. Για όσους ψάχνουν παλιές εκδόσεις το υπόγειο είναι τεράστιο και έχει τα πάντα! Διαθέτει για τους λάτρεις του είδους και ατελείωτο στοκ από βιβλία τσέπης (Βίπερ, BELL κλπ.)

2. Πρωτοπορία (στην οδό Γραβιάς). Την ξέρετε φαντάζομαι αφού είναι το καλύτερο -και με τους πλέον ενημερωμένους πωλητές- από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Εδώ και μερικούς μήνες έχει και τμήμα μεταχειρισμένων. Στην κεντρική είσοδο ευθεία μπροστά στα δύο μέτρα υπάρχουν τρία μεγάλα ράφια με πολλές καινούργιες εκδόσεις. Μην σας φοβίζει η λέξη μεταχειρισμένο. Τα περισσότερα βιβλία είναι διαβασμένα μια ή καμία φορά και σε εξαιρετική κατάσταση. Μεταχειρισμένο είναι και το δικό μας βιβλίο που το διαβάζουμε δεύτερη φορά. Αποκλείεται πάντως να σας φοβίσει το….μισοτιμής που πουλιούνται. Εννοείται ότι αγοράζει και μεταχειρισμένα βιβλία σε καλή κατάσταση.

3. Καλιδρομίου 48-50. Το υπόγειο δίχως όνομα…Ένας τεράστιος χώρος γεμάτος με χιλιάδες βιβλία όλων των εποχών. Εξαιρετικές τιμές, έχω βρει μερικά διαμάντια στα ράφια του. Στα μείον ότι δεν έχει σταθερό ωράριο λειτουργίας (το έχω πετύχει δύο πρωινά κλειστό) και ότι θυμίζει ένα ατελείωτο χάος! Θέλει πολύ ώρα για ψάξιμο. Η νεαρή κόρη του ιδιοκτήτη (λέγεται Λάμπρος, είναι εξαιρετικός κύριος αλλά τον έχω πετύχει μόνο μια φορά) που συνήθως βρίσκεται εκεί δεν θα σας ενοχλήσει στο ψάξιμο και είναι δεκτική και σε μικρό παζάρι στην τελική τιμή…Τέτοια ποικιλία βιβλίων σε καλές τιμές είχε μόνο το υπόγειο του Νασιώτη στο Μοναστηράκι που πια έχει κλείσει.

4. Παλαιοβλιοπωλείο Νίκου Χρυσού (Χαριλάου Τρικούπη 63 και Δερβενίων). Το μαγαζί βρισκόταν μέχρι πριν μερικές εβδομάδες στην Ιπποκράτους αλλά μετακόμισε ακόμη πιο κεντρικά. Δεν θα βρείτε νέες εκδόσεις αλλά για όποιον ψάχνει παλιά καλά βιβλία είναι ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΕΡΟΣ. Στα συν ότι ο νεαρός ιδιοκτήτης (και συγγραφέας) ξέρει τι του ζητάς, ξέρει τι να σου απαντήσει και σε αφήνει να ψάξεις με την ησυχία σου. Οι τιμές εξαιρετικές ακόμη και για σπάνια εξαντλημένα βιβλία. Γραφτείτε και στη λίστα του για αποστολή newsletter. Σας ενημερώνει κάθε μήνα περίπου για όλες τις καινούργιες αφίξεις.

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Γενικός κανόνας: Το Μοναστηράκι έχει πάψει προ πολλού να είναι ο παράδεισος των βιβλίων. Έχει γεμίσει φτηνό σκουπιδαριό ή βιβλιοπώλες που σε…κόβουν και από τη φάτσα λένε ότι τιμή τους κατέβει! Τα μαγαζιά για τα οποία γράφω είναι τσεκαρισμένα και είναι τα λιγοστά (από τα πολλά που υπάρχουν) στα οποία αξίζει να μπείτε… Φυσικά κάθε Κυριακή στους πάγκους ή τα…κιλίμια των πλανόδιων πωλητών μπορεί να υπάρχουν σε εξευτελιστικές τιμές σπάνια βιβλία ή το τελευταίο του Μουρακάμι με 2 ευρώ! Αλλά εκεί είναι θέμα τύχης, όρεξης, αντοχής στην πολυκοσμία και ψαξίματος…Βάλτε πάντως πολύ πρόχειρα ρούχα και κρατάτε υγρά χαρτομάντιλα πάνω σας γιατί από τη σκόνη τα χέρια σας θα αλλάξουν χρώμα….

1. Γιάννης Κουγέας, Άστιγγος 21 και Θησείου 2. Μην μπερδευτείτε με το διπλανό μαγαζί που επίσης είναι βιβλιοπωλείο. Συνήθως έξω έχει κούτες με περιοδικά και κόμιξ. Τα βιβλία υπάρχουν στο εσωτερικό σε πάγκους και ράφια. Υπάρχουν και σχετικά πρόσφατα βιβλία (με 5-8 ευρώ το κομμάτι) και αρκετά παλαιότερα στα ράφια. Ο ιδιοκτήτης κάνει έκπτωση από μόνος του χωρίς παζάρι.

2. Γιάννης Κουγέας, Αστιγγος 6. Λίγο πριν το τέλος της Άστιγγος το διατηρούν τα ξαδέλφια του προηγούμενου. Πολύ μεγάλος χώρος. Τα καινούργια βιβλία είναι στο ράφι μπροστά στο ταμείο, στο βάθος δεξιά σε ξεχωριστό χώρο είναι τα πιο παλιά. Τιμές εξαιρετικές και επίσης υπάρχει αυτόματη έκπτωση στο ταμείο για αγορές άνω του 1-2 κομματιών. Σπάνια θα βρείτε κάτι δεύτερη ή τρίτη μέρα. Περνάει πολύς κόσμος από το συγκεκριμένο μαγαζί και τα καλά κομμάτια χάνονται γρήγορα.

3. ΣΤΑΘΜΟΣ (ακριβώς δίπλα στο προηγούμενο μαγαζί). Το δεύτερο κατάστημα με αυτή την επωνυμία που άνοιξε στην Αθήνα. Στο συγκεκριμένο χώρο εμφανίσθηκε πριν από κανένα δίμηνο. Έχει ότι υπάρχει στο στοκ των μεγάλων εκδοτικών οίκων σε τιμές από 3 έως 5 ευρώ. Ο ψαγμένος αναγνώστης δύσκολα θα βρει κάτι αλλά όποιος θέλει τα τυπικά best sellerakia της αγοράς (μπόλικος Ψυχογιός με άλλα λόγια) θα τα βρει σε πολύ καλή τιμή. Προσωπικά δεν έχω ψωνίσει κάτι από εκεί τις δύο φορές που πέρασα αλλά λόγω φτηνών τιμών το βάζω στη λίστα.

4. ΡΟΓΚΟΤΗΣ (Ερμού 109;). Δεν είμαι σίγουρος για το νούμερο αλλά όποιος περπατήσει στην Ερμού (αριστερό πεζοδρόμιο κατεβαίνοντας προς Θησείο) θα το βρει. Μικρό βιβλιοπωλείο για πολύ ψαγμένους αναγνώστες και το μοναδικό που παραβαίνει τον κανόνα της κατηγορίας. Είναι ακριβό έως πολύ ακριβό αλλά έχει σπάνια κομμάτια και όλα σε άριστη κατάσταση. Ακόμη και βιβλία 60-70-80 χρόνων είναι σαν καινούργια. Προσωπικά αγοράζω από εκεί συνήθως αθλητικά περιοδικά αφού έχει τεράστια ποικιλία με εκδόσεις που οι περισσότεροι δεν θα έχετε δει ποτέ στη ζωή σας ή αγνοείτε ότι κυκλοφόρησαν στα ελληνικά περίπτερα! Στα συν ότι ο ιδιοκτήτης (από τους πιο παλιούς βιβλιοπώλες στην περιοχή) είναι και φανατικός μπασκετόφιλος… Φημολογείται ότι το πατάρι του μαγαζιού όπου δεν ανεβαίνει κανείς κρύβει χάρτινους…θησαυρούς!

Δέκα βιβλία για την παραλία (όχι για...παραλίες)

Αυτό είναι το τελευταίο ποστ πριν από τις διακοπές μου εκτός αν προκύψει λόγος να ξαναγράψω. Λόγω καλοκαιριού έφτιαξα μια λίστα (με τυχαία και όχι αξιολογική σειρά) των δέκα -κατά προσωπικό τεκμήριο- καλύτερων βιβλίων που διάβασα τους τελευταίους μήνες. Σας τα προτείνω με μια μικρή περίληψη της θεματολογίας για να δείτε τις σας ταιριάζει στα αναγνωστικά σας γούστα…

1. Τοπαιχνίδι του αγγέλου, Χουάν Κάρλος Θαφόν (εκδόσεις Ψυχογιός): Όταν βλέπω το Ψ των εκδόσεων Ψυχογιός αυτόματα μου έρχονται στο μυαλό Μαντά, Δημουλίδου και οι λοιπές ευπώλητες κυρίες που έχουν κάνει….λογοτεχνία τα Άρλεκιν. Οπότε πάω παρακάτω. Το συγκεκριμένο βιβλίο μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον λόγω θεματολογίας: Συγγραφέας που ζει απομονωμένος στο κέντρο της Βαρκελώνης του μεσοπολέμου μπλέκει σε μια σειρά από φόνους και σε ένα παράξενο ¨¨αφεντικό¨¨ που του ζητάει έναντι αδρότατης αμοιβής να γράψει ένα βιβλίο με το οποίο θα εγκαινιάζει μια καινούργια θρησκεία! Μετά από 600 απολαυστικές σελίδες το συμπέρασμα είναι ένα: Ο Θαφόν έχει το σπάνιο συγγραφικό χάρισμα να συνδυάζει πλοκή, δράση, ιδέες και καλή γραφή. Ατμόσφαιρα νουάρ σε ένα βιβλιοφιλικό θρίλερ. Απλά υπέροχο.

2. Η γενιά του μπλακ άουτ, Σπύρος Παλούκης (εκδόσεις Μαγικό Κουτί). Ο νεαρός κύριος είναι εξαιρετικός φωτογράφος από την Έδεσσα και ουσιαστικά εδώ και μερικούς μήνες ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου εκδοτικού οίκου. Είναι η πρώτη του προσπάθεια στο μυθιστόρημα και κρίνεται επιτυχημένη. Τι θα συμβεί αν μια μέρα κοπεί παντού το ηλεκτρικό ρεύμα και δεν επιστρέψει για…301 μέρες; Μην το σκεφθείτε. Απλά διαβάστε την ιστορία μια ιστορία καταστροφής, παρακμής και έρωτα σε μια σκοτεινή μεγαλούπολη.

3. Ο οίκος του μεταξιού, Άντονι Χόροβιτς (εκδόσεις Anubis). Νέος Σέρλοκ Χολμς, το πρώτο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον θρυλικό ντεντέκτιβ που κυκλοφορεί μετά το θάνατο του δημιουργού Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Ο Χόροβιτς πετυχαίνει άριστα το ύφος του ορίτιζιναλ δημιουργού, τους χαρακτήρες του θρυλικού ντεντέκτιβ αλλά και του γιατρού Ουότσον που είναι ο αφηγητής της ιστορίας. Οι γρίφοι είναι έξυπνοι και καλοδουλεμένοι αλλά προσωπικά το τέλος δεν με…συγκλόνισε. Περίμενα σαφώς καλύτερο φινάλε αλλά παρόλα αυτά το βιβλίο διαβάζεται άνετα.

4. Έμφυτο ελάττωμα, Τόμας Πίντσον (εκδόσεις Καστανιώτη). Η επιστροφή του συγγραφέα φάντασμα που δεν έχει φωτογραφηθεί ποτέ και δεν έχει δώσει ποτέ του συνέντευξη. Ο Πίντσον στα καλύτερα του αφού αυτή τη φορά μας μεταφέρει στα τέλη της δεκαετίας του ¨60. Προτείνω το βιβλίο μόνο στους….μυημένους για το τι εστί Πίντσον και όσους έχουν κατορθώσει να τελειώσουν ένα από τα προηγούμενα βιβλία του. Οι υπόλοιποι να μη λάβουν σοβαρά τη συγκεκριμένη πρόταση και να προχωρήσουν στα….ενδότερα.

5. Ο κόσμος στα μέτρα του, Χρήστος Χωμενίδης (εκδόσεις Πατάκη). Ο Χωμενίδης είναι από τους αγαπημένους μου Έλληνες συγγραφείς αλλά στα τελευταία τρία βιβλία του με είχε απογοητεύσει. Περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα αγόρασα το τελευταίο του βιβλίο αλλά ξαναβρήκα τον χαμένο Χωμενίδη. Χιούμορ που κόβει σαν ξυράφι, ανελέητη κριτική της νεοελληνικής κοινωνίας χωρίς στείρους διδακτισμούς και έξυπνα δομημένες ιστορίες. Αυτή τη φορά σε αντίθεση με τους ομότεχνούς του που προσπαθούν να εμπνευστούν από την οικονομική κρίση ο Χωμενίδης δημιουργεί μια ελληνική αποικία στον Ατλαντικό την οποία κατοικούν Μανιάτες και έχουν παραχωρήσει στην Ελλάδα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κύρια πηγή εισοδημάτων του νησιού η καλλιέργεια χασίς. Ο νέος Έλληνας κυβερνήτης, διορισμένος από τον Ανδρέα Παπανδρέου αυτοπροσώπως, όμως, έχει διαφορετικά σχέδια στο μυαλό του για το νησί.

6. Η Τρίτη ψήφος, Τζίμης Κορίνης (εκδόσεις Γαβριηλίδη). Στα 74 του ο Τζίμης Κορίνης διεκδικεί άνετα τον τίτλο του πολυγραφότερου Έλληνα. Αν δεν σας λέει κάτι το όνομα να σας θυμίσω ότι πρόκειται για τον παλιό διευθυντή των ιστορικών παραλογετχνικών εκδόσεων Μάσκα και Μυστήριο στη δεκαετία του ΄60. Σχεδόν 20 χρόνια μετά το τελευταίο του μυθιστόρημα επιστρέφει δριμύτερος με μια καθαρόαιμη αστυνομική ιστορία ίντριγκας, μυστηρίου και βίας. Μην ψάξετε λογοτεχνικές αρετές στη γραφή του αλλά βυθιστείτε άφοβα στην ¨¨ένοχ稨 απόλαυση ενός καλού pulp fiction που η ιστορία του συμβαίνει στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής διαπλοκής.

7. Γλυκιά αιωνιότητα, Τζορτζ Πελεκάνος (εκδόσεις Οξύ). Αν έπρεπε να διαλέξω ένα και μόνο ένα βιβλίο για να προτείνω στους αναγνώστες του συγκεκριμένου μπλογκ θα ήταν το συγκεκριμένο. Η Ουάσινγκτον στα τέλη της δεκαετίας του ¨80 και ένας ανελέητος πόλεμος συμμοριών με φόντο τα αγαπημένα θέματα του ελληνοαμερικάνου συγγραφέα. Μπάσκετ και ροκ εν ρολ. Το βιβλίο αρχίζει με ένα αγώνα μπάσκετ για το τελικό τουρνουά του NCAA το 1987 και τελειώνει με το θάνατο του Λεν Μπάιας, άσου του κολεγίου Μέριλαντ από ναρκωτικά. Στο ενδιάμεσο ξετυλίγεται μια πολύ δυνατή αστυνομική ιστορία. Ότι πιο μοντέρνο υπάρχει στην αμερικάνικη αστυνομική λογοτεχνία και το τρίτο μέρος μιας τετραλογίας που αφορά την αμερικάνικη πρωτεύουσα.

8. Χοσέ Κάρλος Σομόθα…. Εδώ προτείνω συγγραφέα και όχι κάποια συγκεκριμένη δουλειά του. Ο Σομόθα ήταν αυτός που με έπεισε ότι η κορυφαία σχολή δημιουργών στη σύγχρονη λογοτεχνία είναι η Ισπανική. Ένας μαέστρος της γραφής που ξέρει να συνδυάζει διάφορα λογοτεχνικά είδη και ανακατεύει επιστήμη, ψυχολογία και μυστήριο με μοναδικό στιλ και τρόπο. Προτείνω από τα βιβλία του τη ¨¨Θεωρία των χορδών¨¨ (εκδόσεις Πατάκη), Η Κλάρα στο μισοσκόταδο (από τον ίδιο εκδοτικό οίκο) και το Σπήλαιο των ιδεών από τις εκδόσεις Κέδρος. Θα τον λατρέψετε....

9. Isla Boa, Χρήστος Αστερίου (εκδόσεις Πόλις). Ένα σκληρό reality παιχνίδι επιβίωσης δέκα ανθρώπων απομονωμένων σε ένα νησί. Ο καθένας κουβαλάει ένοχο παρελθόν και πολλά μυστικά. Η ελληνική διασταύρωση του Lost και των Hunger Game. Από τα καλύτερα βιβλία της φετινής ελληνικής σοδιάς.

10. Marvel masterworks, The Amazing Spider-Man Volume 1. Κάτι εντελώς διαφορετικό. Η τελευταία ταινία του Spider Man ήταν από τις καλύτερες που έχουν γυριστεί με ήρωα από το σύμπαν της Marvel. Στο συγκεκριμένο τόμο που κυκλοφορεί μόνο στα Αγγλικά και δύσκολα μπορεί να τον βρει κάποιος σε ελληνικό βιβλιοπωλείο υπάρχουν συγκεντρωμένα τα δέκα πρώτα τεύχη του ομώνυμου περιοδικού αλλά και του Amazing fantasy όπου έκανε την παρθενική του εμφάνιση ο ¨¨αραχνάκιας¨¨ πίσω στο 1963. Αριστουργηματικό σενάριο του ¨¨γκουρού¨¨ των κόμικς Σταν Λι που έδωσε μεγάλη έμφαση στην ανθρώπινη υπόσταση του Πίτερ Πάρκερ-Spidey και υπέροχο σχέδιο από τον Στιβ Ντίτκο. Για τους κομικσόφιλους είναι κάτι σαν το…άγιο δισκοπότηρο. Μια καλή φίλη μου το έφερε δώρο από την Αμερική και μου κόστισε ένα….ξενύχτι αφού δεν πήγαινα για ύπνο αν δεν το τελείωνα.

Εννοείται ότι θα διαβάσω άλλα βιβλία φέτος το καλοκαίρι. Θα σας τα προτείνω τα Χριστούγεννα. Επίσης, κάθε άλλη πρόταση στα σχόλια καλοδεχούμενη. Εκτός θέματος σχόλια δεν θα προλάβω να απαντήσω.…..

Δύο προφητικά βιβλία

Με τον πλανήτη να βράζει, τον κόσμο απόψε να γεμίζει τις πλατείες των μεγάλων πόλεων και έτοιμοι να βιώσουμε τεράστιες κοινωνικές αλλαγές (όχι μόνο στη χώρα μας) είναι καιρός πια να δώσουμε το λόγο στους σιωπηλούς! Στους ανθρώπους του πνεύματος και της διανόησης που για χρόνια τώρα έχουν μείνει στο περιθώριο επειδή ακριβώς έχουν κάτι να πουν. Και αυτό που έχουν να πουν το φοβούνται οι αφεντάδες του πλανήτη. Μέσα στην εβδομάδα που τελειώνει κάθισα και ξαναδιάβασα δύο βιβλία. Του ίδιου συγγραφέα που είναι έλληνας και ένας από τους αγπαημένους μου... Σας έχω ξαναπροτείνει βιβλία του αλλά τα συγκεκριμένα είναι πια επίκαιρα. Δείχνουν την επόμενη μέρα και αν σκεφτεί κάποιος ότι το ένα εκδόθηκε προ δεκαετίας και βάλε και το άλλο προ πενταετίας μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν προφητικά. Έχουμε και λέμε...
Αλκιβιάδης Δεσμώτης (από τις εκδόσεις Απόπειρα). Θέμα μια ειρηνική επανάσταση που οδηγεί στη δημιουργίας μιας κοινωνίας που βασίζεται στην κοινωνία του Πλάτωνα στην Αθήνα του 21ου αιώνα.
Writersland, το νησί των συγγραφέων (από τις εκδόσεις Κέδρος). Μετά από μερικές δεκαετίες θα θεωρείται κλασικό. Η εποχή που το χαρτί και τα βιβλία έχουν καταργηθεί και υπάρχουν μόνο με τη μορφή download στο παγκόσμιο δίκτυο. Ενα νησί όπου συγγραφείς κοπιάρουν κλασικά έργα και η ξαφνική εμφάνιση ενός πρωτότυπου βιβλίου (που δεν είναι διασκευή ή αντιγραφή) μετά από χρόνια. Το βιβλίο μιλάει για μια εξέγερση...
Ο Βλαντής είναι ένας από τους λίγους έλληνες συγγραφείς που έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί το δικό του σύμπαν και μέσα σε αυτό να εγκιβωτίζει τις αγαπημένες του ουτοπικές κοινωνίες. Ανακαλύψτε τον είναι πλέον και πολύ επίκαιρος....Σημειώστε επίσης ότι ο Βλαντής έγραψε και τα δύο βιβλία σε ηλικία κάτω των 40! Εξαιρετικά σπάνια τέτοια παραγωγή για νεαρό συγγραφέα.
Και για να μη ξεχνάμε ότι και η μουσική είναι πηγή έμπνευσης ένα τραγουδάκι των Archive που γράφτηκε για τον Μπους junior αλλά ταιριάζει γάντι για όλους τους κάλπηδες πολιτικάντες των ημερών μας. Με τις ευχές μας...

Και επειδή δεν χαλάμε χατίρια και Sepultura σπέσιαλ αφιέρωση για τον Tommygun

Δύο βιβλία για το καλοκαίρι

Το τεύχος το ολοκληρώσαμε, η γενική εικόνα μας ικανοποίησε απομένει να δούμε τα επι μέρους... Ελπίζω να προλάβω να σας ενημερώσω πριν το δείτε στα περίπτερα την Τετάρτη.
Το σίγουρο είναι ότι εξαφανιζόμαστε για τις επόμενες δύο εβδομάδες, γεγονός που σημαίνει ότι για λόγους ασφάλειας και επειδή δεν θα έχω το μυαλό μου στο μπλογκ κάποια στιγμή θα απενεργοποιήσω (προσωρινά εννοείται) τη δυνατότητα σχολίων από τους επισκέπτες. Εννοείται ότι δεν το κάνω από έλλειψη εμπιστοσύνης στους μόνιμους και τακτικούς επισκέπτες που ξέρω ότι σέβονται το χώρο αλλά για τους περαστικούς επειδή εσχάτως έχει ανέβει πολύ η επισκεψιμότητα του χώρου. Ευχαριστώ για την αγάπη σας και την κατανόηση σας.. Για αποζημίωση και αφού μου ζητήθηκε γράφω και τις προτάσεις μου για δύο ενδιαφέροντα βιβλία που μπορούν να σας κρατήσουν καλή παρέα το καλοκαίρι:
1. Η ενοχή της αθωότητας, Ιωάννα Μπουραζοπούλου (εκδόσεις Καστανιώτη)... Η συγκεκριμένη συγγραφέας σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη είναι η καλύτερη νέα ελληνίδα συγγραφέας. Πριν από δύο χρόνια εκδόθηκε το τρίτο της βιβλίο με τίτλο ''Τι είδε η γυναίκα του Λωτ'' το οποίο πιθανώς θα περνούσε απαρατήρητο όπως και τα δύο προηγούμενα. Την ανακάλυψε ένα βιβλιοφιλικό μπλόγκ υψηλής επισκέψιμοτητας και αυτό οδήγησε σε αλυσιδωτή αντίδραση. Την αποθέωσαν οι κριτικοί βιβλίου που όπως συνήθως είναι βραδυφλεγείς στην Ελλάδα, κέρδισε βραβεία και φέτος κυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της. Η Μπουραζοπούλου δημιουργεί δικά της σύμπαντα, οραματίζεται την Ευρώπη του αύριο (χωρίς να ασχολείται με την επιστημονική φαντασία) και πλάθει εξαιρετικές ιστορίες που καθηλώνουν. Παρότι στην ελληνική αγορά σιγά-σιγά βρίσκει το δρόμο της θεωρώ ότι είναι αδικημένη που γράφει στα ελληνικά. Αν η δουλειά της μεταφραστεί κάποια στιγμή στα αγγλικά θα σαρώσει τη διεθνή αγορά. Ανακαλύψτε τη...

2. Δέντρο από καπνό, Ντένις Τζόνσον (εκδόσεις Πατάκη): Διαβάζοντας το θέμα του βιβλίου είναι πολύ λογικό ότι θα πείτε ΄΄τι καινούργιο μπορεί να προσφέρει ένα ακόμη βιβλίο *ή μια καινούργια ταινία* με υπόθεση τον πόλεμο του Βιετνάμ. Σωστό; Λάθος. Στις 750 σελίδες (σας τρόμαξα;) του βιβλίου καταγράφεται με μοναδικό τρόπο η παράνοια του πολέμου αλλά και ο ρόλος -άγνωστος σε πολλά σημεία του- των Αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Μυθιστόρημα είναι αλλά στο τέλος του ο αναγνώστης θα αναρωτηθεί τι από όσα διάβασε μπορεί να έχουν συμβεί στα αλήθεια και να μην αφορούν τη συγγραφική μυθοπλασία...Ενδέχεται να αλλάξει και τη ματιά σας σε όσα λέγονται ή σερβίρονται καθημερινά και στη δική μας πραγματικότητα και το αν είναι αληθινά ή οφείλονται στην κρατικά κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση.

Τρία βιβλία για το...χιόνι

Ισως να φανεί παράξενο για μια χώρα με τόσα προβλήματα αλλά προσωπικά θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα την έλλειψη κουλτούρας του επονομαζόμενου νεοέλληνα! Χαίρομαι σε όσα ταξίδια έχω πάει να βλέπω μέσα στο μετρό της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου ξένους με ένα βιβλίο στο χέρι. Στο δικό μας μετρό άντε να διαβάζει καμιά κυρία, κανένας παράξενος αθλητική εφημερίδα και 2-3 να ξεφυλλίζουν (ούτε καν να διαβάζουν) τα free press. Μια κοινωνία απόλυτης τηλεοπτικής αποχαύνωσης. Χειρότερα και από τις ΗΠΑ όπου ισχύει ότι αν δεν το πει η τηλεόραση δεν έγινε ποτέ! Διάβαζα τις προάλλες μια έκθεση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) σύμφωνα με την οποία μόνο δύο στους δέκα Έλληνες διάβασαν ένα βιβλίο μέσα στο 2009 (φαντάζομαι ότι το νούμερο έχει πέσει και άλλο) και μόνο ένας στους δέκα διάβασε περισσότερο από ένα βιβλίο την ίδια χρονιά. Παντού ακούω απίθανες δικαιολογίες του τύπου ’’δεν έχω ώρα, όλη μέρα τρέχω’’, ’’όταν αρχίζω να διαβάζω το βράδυ νυστάζω’’ και διάφορα άλλα τέτοια... Και μην ακούσω αηδίες για την ελληνική κουλτούρα και ότι είχαμε ταινία για τα Οσκαρ κλπ. διότι η ταινιούλα (οι κριτικοί κινηματογράφου μάλλον βλέπουν λιγότερο κινηματογράφο από τους υπόλοιπους) έμοιαζε...συμπτωματικά και πολύ με το Κάστρο της αγνότητας, Μεξικάνικη ταινία του 1973! Ο νοών νοείτο...

Κατά διαστήματα, στο μπλογκ είχα γράψει δύο κουβέντες για βιβλία που έβγαλαν φίλοι ή παλιοί συνεργάτες αλλά αποφάσισα μια και είδα θετικές αντιδράσεις να γράφω μια στο τόσο και για καλά βιβλία που διάβασα ή υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Μήπως και αυτό το ’’ένας στους δέκα’’ βάλουμε ένα χέρι και γίνει 1,5 στους 10 (στη Σουηδία το ίδιο ποσοστό είναι 6 στους 10)... Και ανοίξουν παραπάνω και τα μάτια μας... Διάλεξα τρία βιβλία από όσα διάβασα το τελευταίο τρίμηνο και σας τα γράφω εδώ (ελπίζω μελλοντικά να μπορέσω να επεκταθώ και στον κινηματογράφο και στη μουσική αν και αυτά ως είδη δεν αντιμετωπίζουν την ίδια απαξίωση)...

1. Tractatus Magico- Philosophicus του Νίκου Βλαντή (εκδόσεις Μαγικό Κουτί). Ο καλύτερος Έλληνας συγγραφέας κάτω των 40 ετών με 11 (!) ήδη βιβλία στο ενεργητικό του και άλλα 11 τα οποία είναι είτε συλλογικές δουλειές, είτε βιβλία που μετέφρασε η επιμελήθηκε για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου (Μαγικό Κουτί) που διατηρεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Το τελευταίο του βιβλίο είναι ουσιαστικά μια φιλοσοφική πραγματεία πάνω στη λογική του δυτικού κόσμου και προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις σε όσα σήμερα θεωρούμε λογικά και αληθινά. Βιβλίο για πολύ απαιτητικούς αναγνώστες και όχι για την παραλία και το καλοκαίρι. Αν πάντως κάποιος θέλει να γνωρίσει τον συγκεκριμένο συγγραφέα καλύτερα τότε του προτείνω ανεπιφύλακτα μια παλαιότερη δουλειά του το Writersland, το νησί των συγγραφέων ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει από έλληνα συγγραφέα. Αναφέρεται σε ένα ουτοπικό μέλλον όπου τα βιβλία και γενικά το χαρτί έχουν καταργηθεί και τα πάντα γίνονται διαδικτυακά.

2. Ιερά οδός μπλουζ του Πολυχρόνη Κουτσάκη (εκδόσεις Κέδρος). Ο κύριος Κουτσάκης είναι από την Κρήτη και αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές για ένα φεγγάρι ήταν και μπασκετμπολίστας σε ομάδα των Χανίων. Ανεξάρτητα από το όποιο μπασκετικό παρελθόν του σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης σε σχετικά νεαρή ηλικία. Αυτό είναι το έκτο μυθιστόρημα του με θέμα ένα...φροντιστή. Η λέξη κρύβει από πίσω της ένα πληρωμένο δολοφόνο με ’’ηθικές αρχές’’ που αναλαμβάνει υποθέσεις μόνο αν αξίζει να πεθάνει το θύμα του. Μυθιστόρημα που φλερτάρει με το νουάρ αλλά κυρίως αναδεικνύει την κοφτή, έξυπνη γραφή του Κρητικού συγγραφέα. Μεγάλο πλεονέκτημα του Κουτσάκη ότι γράφει και με χιούμορ, κάτι γενικά άγνωστο στους περισσότερους έλληνες συγγραφείς. Καλό βιβλίο αλλά όποιος επίσης θέλει να τον γνωρίσει καλύτερα μπορεί να αναζητήσει μια παλαιότερη δουλειά του, τους Ακροβάτες του χρόνου από τις εκδόσεις Μίνωα, βιβλίο που αποθέωσαν (και δίκαια) πριν από μερικά χρόνια τα βιβλιοφιλικά μπλογκ αφού είχε περάσει παντελώς απαρατήρητο από τους κριτικούς λογοτεχνίας.

3.  Κυριακή του Αλέξη Σταμάτη (εκδόσεις Καστανιώτη). Οποιος δεν γνωρίζει τον Αλέξη Σταμάτη προφανώς έχει παντελή άγνοια για τα λογοτεχνικά θέματα και ΚΥΡΙΩΣ δεν διαβάζει καν το All Star Basket. Πριν από μερικούς μήνες ο καλός φίλος και φίλαθλος (του Ολυμπιακού) Αλέξης Σταμάτης είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο ’’Θρυλικές Ιστορίες’’ και μας είχε εμπιστευθεί σε προδημοσίευση ένα από τα διηγήματα εκείνης της δουλειάς. Το θέμα του διηγήματος είναι τι συμβαίνει όταν ένας φανατικός Ολυμπιακός κάνει σεξ με μια γυναίκα που μόλις γνώρισε και απέναντι του στην ανοικτή τηλεόραση ο....Παπαλουκάς ετοιμάζεται να βάλει το λει απ που θα ξαναδώσει τίτλο στον Ολυμπιακό στον 5ο τελικό των πλέι οφ κόντρα στον ΠΑΟ. Απόλαυση!!! Ο Αλέξης επιστρέφει φέτος με καινούργιο βιβλίο, όχι αθλητικού περιεχόμενου αλλά στο κλασικό του ύφος. Το θέμα σε δύο γραμμές: Ένας 19χρονος που μιλάει με «πεντε» λέξεις και σκεφτεται με χιλιάδες και ένας 45χρονος δημοσιογράφος σε κρίση συναντώνται τη μέρα των εκλογών (4/10/09) και εμπλέκονται σε μια περιπέτεια που αλλάζει τη ζωη τους ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν να αλλάζουν και οι ζωές όλων μας. Καλή ευκαιρία για όποιον δεν τον ξέρει να μάθει ένα από τους καλύτερους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.

To be continued....

Μουσική και ποίηση

Σήμερα δεν έχει μπάσκετ (για την ώρα τουλάχιστον) αλλά βιβλία και live!

Οι πιο παλιοί αναγνώστες του περιοδικού ίσως τον θυμούνται. Είχε δουλέψει παρέα μας για μια διετία και μια μέρα ήρθε στο γραφείο, τελείωσε τη δουλειά του και μας ανήγγειλε ’’από Δευτέρα δεν θα ξανάρθω, έπιασα δουλειά στον Ελεύθερο Τύπο’’. Ετσι ήταν πάντοτε ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος. Ανθρωπος χαμηλών τόνων και μεγάλων εκπλήξεων. Σήμερα συνεργάζεται με το ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας και πριν από λίγες μέρες μας έσκασε άλλη μια έκπληξη. Πήρα στα χέρια μου (ευχαριστώ Αλεξ) το πρώτο του βιβλίο μια ποιητική συλλογή με τίτλο Ίχνη πολύχρωμου μελανιού από τις εκδόσεις Ιολκός. Τις ποιητικές του διαθέσεις επίσης μας τις είχε κρύψει. Πρόλαβα να διαβάσω μερικές σελίδες και είδα ποιήματα εξαιρετικής ευαισθησίας που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ρομαντισμός ακόμη και στις σκληρές μεγαλουπόλεις που ζούμε. Στίχοι εικόνες παρμένες από την καθημερινότητά μας σε μια πρώτη γνωριμία με τον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο. Ολόψυχα του εύχομαι να είναι καλοτάξιδο και να έχει ανάλογη και καλύτερη συνέχεια σε μια χώρα που έχει πάψει να αγαπάει τους ποιητές.

Στην καρδιά της πόλης δεν μεγαλώνουν μόνο ποιητές αλλά και μπάντες που δεν κυνηγάνε την επιτυχία και τις πωλήσεις και τα ριάλιτι αλλά τους αρκεί να παίζουν τη μουσική τους. Οι Good Times είναι μια απ΄ αυτές με έμφαση στο αυθεντικό παλιό καλό ροκ εν ρολ. Plus τα παιδιά της μπάντας είναι κάργα μπασκετόφιλοι! Την Παρασκευή αρκετοί από το περιοδικό θα πάνε να τους ακούσουν σε ένα από τα πιο ωραία και παλιά μπαρ της Βόρειας Αθήνας. Στο ΤΖΑΖ ΜΠΑΡ που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον σταθμό των τραίνων στην Κηφισιά. Κρίμα που λόγω θορύβου δεν μπορούν να παίξουν και στον κήπο! Οποιος θέλει μπαίνει, ακούει και φεύγει αλλά νομίζω ότι όσοι πάνε θα μείνουν να πιουν και το ποτό τους γιατί τα παιδιά τα ’’σπάνε’’! Let the good times roll, επειδή σε πείσμα των μίζερων και των καταστραφολόγων υπάρχουν ακόμη ωραία πράγματα να διαβάζουμε και να ακούμε!

Ποδοσφαιρικά χάλια!

Ως λαός είμαστε πλέον στερημένοι κουλτρούρας (με εξαίρεση τα τηλεοπτικά σκουπίδια), σε μερικά χρόνια θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο μας περισσότερες ξένες λέξεις απ΄ ότι ελληνικές και τα βιβλία θα τα καίμε πριν εκδοθούν!
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο λάθος ντόρος που δημιουργήθηκε για το βιβλίο του πρώην προέδρου της ΕΠΟ Βασίλη Γκαγκάτση με θέμα το Euro 2004. Το βιβλίο περιέχει ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ, ομολογώ ότι το είχα στα χέρια μου αλλά δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Το έκανε ο Νίκος Παπαδογιάννης, αποδεικνύοντας πόσο σοβαροί είναι οι μπασκετοδημοσιογράφοι. Με την άδεια του κοπι-παστάρω το σχόλιο του στην εφημερίδα Sports Day πριν από δύο η τρεις μέρες.  Αν υπήρχε βραβείο σχολίου (όχι σαν αυτά της πλάκας που δίνει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου) θα πρότεινα ανεπιφύλακτα να του δοθεί... Διαβάστε και γελάστε ή κλάψτε ανάλογα τα κέφια σας.
’’«Ρε συ, Νίκο, τι καλά παιδιά είναι αυτοί; Σοβαρά, μορφωμένα, με το σεις και με το σας, μιλούν σε όλους στον πληθυντικό». Για τον συνάδελφο που περνούσε ατελείωτες ώρες στο αρχηγείο της ελληνικής αποστολής στο Πεκίνο ήταν η πρώτη επαφή με τους μπασκετμπολίστες της Εθνικής Ανδρών. Και δεν την πέτυχε καν στα καλύτερά της...



’’Θυμόμουν το περιστατικό όσο διάβαζα τη -φριχτά κακογραμμένη, ένα σκέτο απομαγνητοφωνημένο κείμενο δίχως επιμέλεια ή φτιασίδωμα- αυτοβιογραφία του Βασίλη Γκαγκάτση και ένιωθα τυχερός που με έστειλαν οι άνεμοι της δημοσιογραφίας πάνω στο μπάσκετ. Μολονότι ο τέως πρόεδρος της ΕΠΟ έχει κάθε λόγο να στρογγυλοποιεί πρόσωπα και καταστάσεις (και πράγματι αποθεώνει τους ποδοσφαιριστές για τον τρόπο με τον οποίο ένωσαν την Ελλάδα εκείνες τις αλησμόνητες ημέρες) απομυθοποιεί άθελά του τα ινδάλματα του 2004 και τον προπονητή τους. Και σκορπίζει την απογοήτευση σε όσους πίστευαν ότι ήταν μια ωραία, ξένοιαστη, αφοσιωμένη στον καλό αγώνα συντροφιά.
Το βιβλίο παρουσιάστηκε πριν από τρεις εβδομάδες, αλλά κανένας από τους συναδέλφους που το παρουσίασαν δεν έκανε τον κόπο να το διαβάσει πρώτα. Αν το έκαναν, δεν θα μιλούσαν μόνο για το επεισόδιο Ρεχάγκελ-Γεωργάτου και για τα... γούρια της ομάδας. Από κάποια στιγμή και μετά, ο ανυποψίαστος αναγνώστης δεν ξέρει από πού του έρχονται οι σφαλιάρες. Ο μετέπειτα MVP Ζαγοράκης έδωσε θετικό δείγμα σε ντόπινγκ κοντρόλ 8 μέρες πριν από τη σέντρα, αλλά η υπόθεση κουκουλώθηκε. «Ακόμα κι αν η ΟΥΕΦΑ αποφάσιζε να τον αποκλείσει, δεν θα τον αφήναμε να γίνει ρεζίλι. Θα ανακοινώναμε ότι έπαθε θλάση και θα τον αφήναμε έξω», γράφει ανερυθρίαστα ο Γκαγκάτσης.
Την παραμονή του τελικού, όταν σύσσωμη η Ελλάδα επευφημούσε τα παλικάρια που έγραφαν ιστορία, οι ποδοσφαιριστές που ζούσαν τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής τους συγκαλούσαν δραματική σύσκεψη στη Λισσαβώνα με μοναδικό αντικείμενο το... πριμ. Μάλιστα, σωστά διαβάσατε, το μόνο που τους ένοιαζε ήταν το πριμ, μολονότι η θέση Γκαγκάτση είναι: «Μακάρι να μπορούσα να τους δώσω τετραπλάσιο».
Το μίτινγκ τελείωσε άδοξα όταν ο «ήσυχος» Μπασινάς πέταξε στο πάτωμα πιάτα και ποτήρια για να δείξει πόσο αδικούσε την ομάδα η Ομοσπονδία! Ο πολύς Ρεχάγκελ είχε θέσει το δικό του τελεσίγραφο σχετικά με το ρημάδι το πριμ ακόμα πιο νωρίς, μετά τη νίκη επί των Γάλλων: «Πείτε μας εδώ και τώρα πόσα θα πάρουμε».


Πολύ αργότερα, στην τελετή της υποδοχής των ηρώων, οι ήρωες ήθελαν να φύγουν από το Καλλιμάρμαρο και να στρέψουν το πούλμαν στην εθνική οδό, επειδή ο κόσμος ήταν, λέει, λίγος και ανοργάνωτος. Στη Λισσαβώνα χάλασαν τον κόσμο επειδή ένα λάθος των διοργανωτών άφησε τις συζύγους των δίχως δωμάτιο για λίγες ώρες. Τις δε αλλαγές στον τελικό τις έκανε ο Τοπαλίδης. Ντροπής πράγματα. Κι εγώ που νόμιζα ότι είναι θανάσιμο αμάρτημα η γκρίνια του καημένου του Σχορτσανίτη ή του Μπουρούση...
Εάν τα παραπάνω περιστατικά κρίθηκαν από τον Γκαγκάτση αρκετά «λάιτ» ώστε να δούν το φως της δημοσιότητας δίχως να ξεφτιλίσουν την Εθνική, φανταστείτε τι άλλο μπορεί να συνέβη πίσω από τις κουρτίνες. Αφού κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο αυτή η ομάδα, με τέτοιο κλίμα στα ενδότερά της, υπάρχει ελπίδα ακόμα και για το φετινό Ολυμπιακό του μπάσκετ! Αλήθεια, πόσο είναι το... πριμ; Το έχουν καθορίσει οι Αγγελόπουλοι ή θα χρειαστεί κι εδώ παρέμβαση από τον πρωθυπουργό της χώρας, όπως έγινε το 2004 στην Πορτογαλία;’’

Υ.Γ. 1 Δικό μου σχόλιο. Απορώ πως δεν λειτούργησαν τα αντανακλαστικά του εκδοτικού οίκου που κυκλοφόρησε το βιβλίο. Διευθυντής του νεότευκτου εκδοτικού οίκου ’’Τόπος’’ που κυκλοφόρησε το βιβλίο είναι ο φίλαθλος Βασίλης Γεωργακάκης που και παλαιότερα είχε ασχοληθεί με ουκ ολίγες αθλητικές εκδόσεις. Αν είχαν κυκλοφορήσει μερικά μόνο από όσα γράφει το βιβλίο και επισημαίνει ο Ν.Π. θα ήταν ήδη μπεστ σέλερ!
Υ.Γ. 2 Και μια δική μου απορία. Οι δημοσιογράφοι του μπάσκετ θεωρούνται ατυχέστατα ’’μασονική στοά’’ επειδή λένε ότι κρύβουν τα κακώς κείμενα. Από όσο θυμάμαι ποτέ δεν χαρίστηκαν σε κανένα και για κανένα λόγο και ακόμη και ομοσπονδιακοί προπονητές ή μέλη της εθνικής ομάδας έχουν δεχτεί σκληρή κριτική στο παρελθόν. Οι στρατιές των δημοσιογράφων που πήγαν στο Euro 2004 δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν έμαθαν τίποτε από όσα γράφει ο Γκαγκάτσης στο βιβλίο του; Γιατί αν τα ήξεραν και δεν τα έγραψαν γίνεται αντιληπτή η ειλικρίνεια και η επαγγελματική φερεγγυότητα τους. Αν πάλι δεν τα έμαθαν ποτέ είναι απλώς ανεπαρκείς.