1 εκατομμύριο επισκέπτες, 10.000 σχόλια!

Δεν το είχα αντιληφθεί αλλά μου το σφύριξε σήμερα ένα από τα παιδιά του περιοδικού. Το μπλογκ χθες ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο επσικέψεις ενώ εδώ και αρκετές μέρες έχει ξεπεράσει και τα 10.000 δημοσιευμένα σχόλια. Παρότι δεν είμαι πολύ φανατικός στην ενημέρωσή του και στην επιμέλεια του (μάλλον το αντίθετο θα έλεγα) είναι σημαντικό ένας χώρος να έχει μεταβληθεί σε μια μικρή μπασκετική κοινότητα αυτά τα χρόνια. Ευχαριστώ όλους που περνάτε μια βόλτα από εδώ αλλά πάνω από όλα όσους σχολιάζουν εύστοχα και με σοβαρούς προβληματισμούς επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο την ελεύθερη (και άνευ moderation ή λοιπών διδικασιών προληπτικής λογοκρισίας) δημοσίευση μπασκετικών απόψεων! Ο χώρος ξεκίνησε και συνεχίζει ως μέσο επικοινωνίας του περιοδικού με τους αναγνώστες του αλλά παράλληλα έχει μεταβληθεί και μια ωραία μπασκετική παρέα.

Χρόνια καλά

Καιρό τώρα έχω πάψει να εύχομαι χρόνια πολλά. Το έχω αντικαταστήσει με τα χρόνια καλά. Το ίδιο εύχομαι και σήμερα τελευταία μέρα του σκοτεινού 2013. Ευτυχώς έχουμε το μπάσκετ (και 3-4 άλλα πράγματα) να μας δίνει διέξοδο στη σκοτεινιά. Αυτός που κρύβεται πίσω από την περσόνα της Κουρούνας σας εύχεται ολόψυχα ''καλό 2014''. Μαζί με τις δικές μου ευχές και οι ευχές του εκδότη, του διευθυντή και της συντακτικής ομάδας του All Star. Είναι λίγο να πούμε ότι σας ευχαριστούμε γιατί σε καιρούς χαλεπούς το περιοδικό επιβιώνει και συνεχίζει την πορεία του παραμένοντας το τελευταίο έντυπο αθλητικό περιοδικό που κυκλοφορεί στη χώρα....
Νομίζω ότι για την περίσταση είναι πολύ ταιριαστοί οι στίχοι των Scorpions από το Send me an angel

Σπάνιο blog

Την αδυναμία μου στον Σιδηρόπουλο την είχα δηλώσει εδώ πριν από κάτι χρόνια με ένα κείμενο τη μέρα του θανάτου του (6η Δεκεμβρίου). Πριν από λίγο άνθρωπος του περιοδικού μου έστειλε μια διαδικτυακή διεύθυνση. Σπάνια δουλειά με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη του... Βυθίστηκα στην ανάγνωση και θα...συνεχίσω γιατί το υλικό είναι ατελείωτο....Δεν πρόλαβα να καταλάβω ποιός είναι ο εμπνευστής αλλά του δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα    irememberpavlos.blogspot.gr

Humba party

Γενικά με συνδέσμους οργανωμένων οπαδών (και οτιδήποτε οργανωμένο εδώ που τα λέμε) δεν τα πάω πολύ καλά. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Μοναδική εξαίρεση τα παιδιά που εκδίδουν το περιοδικό Humba, προέρχονται από το οπαδικό κίνημα και όσοι διαβάζουν τη στήλη μου ξέρουν ότι πάντοτε βρίσκω χώρο για να προμοτάρω την έκδοσή τους. Εξαιρετική δουλειά με πολύ καλές επιλογές κειμένων, ποιοτικές μεταφράσεις από έντυπα του εξωτερικού, καλή αισθητική, αναφορές σε όλα τα σπορ με έμφαση στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, δεν υπάρχει τεύχος που να μη βρω κάτι να διαβάσω! Μπορώ να πω άφοβα ότι σε πολλές περιπτώσεις η μετάφραση και η επιμέλεια των κειμένων είναι καλύτερη και από επαγγελματιών...
Λοιπόν, τα τεύχη του Humba με το τελευταίο έφτασαν αισίως τα 10 και το γιορτάζουν με ένα πάρτι ανοιχτό για όλους. Φίλους, αναγνώστες ή απλά κάποιους που θέλουν να περάσουν καλά. Φυσικά, είναι δεδομένη η καλή ροκ μουσική, ενώ bonus αποτελεί και η προβολή του ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για λογαριασμό του ESPN με τίτλο ''Once brothers'' και αναφέρεται στη φιλία Ντίβατς- Πέτροβιτς που καταστράφηκε λόγω εμφυλίου πολέμου! Το ντοκιμαντέρ είναι απλά συγκλονσιτικό. Που θα γίνουν όλα αυτά; Στο μπαρ Zero, Μεγάλου Αλεξάνδρου 120 στον Κεραμεικό το ερχόμενο Σάββατο 19 Ιανουαρίου με ώρα άφιξης 8μ.μ. (λόγω προβολής του ντοκιμαντέρ). Να ευχηθώ στα παιδιά του Humba να τα εκατοστήσουν (σε πρώτη φάση) τα τεύχη τους και να συνεχίσουν αυτό που κάνουν με το ίδιο μεράκι και κέφι!

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985...Ενα νοσταλγικό κείμενο που έπεσε μπροστά μου και είπα να το μοιραστούμε

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας,τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ):D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

We wish you merry Christmas

Αφού ετοιμάσαμε το τεύχος για να είναι στα περίπτερα του (παρά τις αργίες και τις εορταστικές μέρες) στην ώρα του είπαμε να κάνουμε και Χριστούγεννα... Χαλαρά και ήρεμα κόντρα στο μίζερο κλίμα των ημερών και την καταστροφολογία (ευτυχώς πέρασε και η 21η χωρίς να πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας). Εκ μέρους όλου του περιοδικού και της συντακτικής ομάδας σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα. Φυσικά μια μπασκετική κάρτα είναι ότι πρέπει...

Ανοίγοντας το μέιλ μου βρήκα και δύο κάρτες με ευχές από ομάδες... Κάποτε, την εποχή των ταισμένων αγελάδων του ελληνικού μπάσκετ στα σπίτια των δημοσιογράφων έκαναν παρέλαση οι κούριερ με τα ποτά και τα λουλούδια. Εμένα, πάντως μου αρέσει καλύτερα έτσι... Απλά και λιτά...
Τις ανεβάζω και εδώ αφού ειδικά η μια δείχνει ότι όταν υπάρχει καλή διάθεση μπορεί να γίνει σωστή δουλειά και χωρίς χρήμα (μιλάω για την e-card της ΚΑΕ-ΠΑΟΚ)....

Χριστούγεννα με r'n'r

Τα παιδιά της μπάντας είναι κάργα μπασκετικοί, φαν του περιοδικού αλλά κυρίως παίζουν καλή μουσική για το κέφι τους. Τους έχω δει ένα βράδυ που έπαιζαν σε ένα από τα πιο παλιά και κλασικά μπαράκια της Κηφισιάς οπότε μπορώ να τους διαφημίσω άφοβα! Όποιος θέλει να περάσει μια όμορφη βραδιά με αγνό παλιό καλό rock'n'roll δεν θα βρει κάτι καλύτερο στην πόλη το εορταστικό διήμερο. Επειδή υπάρχει και μια διαφορετική μορφή διασκέδασης εκτός από την ''πλαστική'' των μπουζουκιών και τις παραδοσιακές ταβέρνες με κοψίδια ζεσταμένα σε φούρνους μικροκυμάτων ένα ποτό με soundtrack τους ήχους των Teenheat είναι ότι πρέπει....

Τι θα έκανες την τελευταία μέρα του πλανήτη;

Τα φοβερά εσχατολογικά σενάρια με βάση τους Μάγια εννοείται ότι τα θεωρώ αστεία. Και όλη τη διαδικτυακή φασαρία που έχει ξεκινήσει ακόμη και με τη λειτουργία σάιτ που πουλάνε στολές, συσκευασίες κλπ. για τη...σωτηρία μας. Οπως διάβασα και κάπου οι Μάγιας προέβλεψαν το τέλος του κόσμου αλλά δεν είχαν προβλέψει το τέλος του δικού τους πολιτισμού από τους Ισπανούς κονκισταδόρες.
Τέλος πάντων, είπα να το ελαφρύνουμε λίγο το θέμα. Περιμένω σχόλια, δόκιμα ή αδόκιμα. Τι θα κάνετε τις τελευταίες 24 ώρες του πλανήτη; Άντε να διαβάσουμε και τίποτε έξυπνο!

Φοβάμαι πως τίποτα, μα τίποτα πια δεν μας σώζει (Ανακαλύπτοντας ένα ξεχασμένο ποιητή)

Πριν από δύο-τρεις εβδομάδες ξέροντας την αδυναμία μου στα παλιά βιβλία και περιοδικά μια καλή και ψαγμένη φίλη (αν δεν ήταν ψαγμένη δεν θα ήταν φίλη μου) μου έκανε δώρο ένα ελαφρά ταλαιπωρημένο αντίτυπο. Ημερομηνία έκδοσης 1929. Τίτλος ''Ο παράφωνος αυλός''. Ποιητική συλλογή του Καίσαρα Εμμανουήλ. Η αλήθεια είναι ότι το έβαλα στην άκρη και σκόπευα να το διαβάσω κάποια στιγμή αργότερα. Πρώτον, γιατί η ποίηση δεν είναι το φόρτε μου (προτιμώ σαφώς τον πεζό λόγο ως αναγνώστης) και δεύτερον επειδή δεν είχα ξανακούσει τον Καίσαρα Εμμανουήλ (πόσα σημαντικά μας διαφεύγουν τελικά, ασθμαίνοντας στην καθημερινότητά μας για τα ασήμαντα)...
Τελικά, όταν αντιλήφθηκα ότι ο Καίσαρας Εμμανουήλ ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του Μεσοπολέμου (χάρη στον υποτιμημένο -εκείνη την εποχή- Καραγάτση, τον Εμπειρίκο ή τον Πέτρο Πικρό, που η δουλειά του επανήλθε στο προσκήνιο χάρη στη συνολική αναδημοσίευση του έργου του από τις εκδόσεις Άγρα τα τελευταία χρόνια) που τη θεωρώ ότι σημαντικότερο παρήγαγε λογοτεχνικά αυτός ο τόπος αποφάσισα να το διαβάσω. Το τελείωσα χθες το βράδυ και θα το ξαναδιαβάσω το Σαββατοκύριακο. Ποτέ δεν περίμενα μια συλλογή ποιημάτων δημοσιευμένη πριν από ένα αιώνα θα με άγγιζε τόσο πολύ.
 Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία για τον Καίσαρα Εμμανουήλ ανακάλυψα ότι σε αυτόν απευθύνεται ο Καββαδίας στο ποιήμα του ''Γράμμα σε ένα ποιητή'' (ο πλήρης τίτλος του είναι Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ) από το οποίο προέκυψε η δημιουργία-διασκευή ενός εκ των καλύτερων ελληνικών τραγουδιών (στην προσωπική μου play list) από τον εξαιρετικά σεμνό Θεσσαλονικιό τραγουδοποιό Δημήτρη Ζερβουδάκη. Το συγκεκριμένο τραγούδι μου έχει κάνει καλή παρέα σε διάφορα μοναχικά ταξίδια και αποδράσεις αλλά ποτέ δεν είχα ψάξει την ιστορία που κρύβεται πίσω του..
 Τον στίχο ''Φοβάμαι πως τίποτα, μα τίποτα πια δεν μας σώζει'' τον πρόσθεσα και στις επικεφαλίδες του μπλογκ. Απόλυτα αντιπροσωπευτικός των ημερών που ζούμε. Μάλιστα, η φράση αυτή κρύβει και ένα αστικό μύθο. Λέγεται ότι ήταν το αντίο του ποιητή που άφησε σε χειρόγραφο σημείωμα στο γραφείο του καπνίζοντας το τελευταίο του Κάμελ τσιγάρο, λίγο πριν αυτοκτονήσει και η ''είδηση'' του χαμού του ενέπνευσε τον Καββαδία που ξεκινάει γράφοντας ''Γνωρίζω εγώ κάτι Καίσαρ που μπορούσε να σας σώσει''. Η πατρότητα της φράσης ανήκει όντως στον Καίσαρα Εμμανουήλ αλλά ουδέποτε αυτοκτόνησε. Πέθανε το 1970 κτυπημένος από τον διαβήτη σε ηλικία 68 ετών.

Με ένα παράλληλο τρόπο (από το επίσης συγκλονιστικό ''Υπόγειο'' των Κατσιμιχαίων) είχα μάθει πολλά χρόνια πριν (στα μέσα της δεκαετίας του '80) μια άλλη ποιήτρια της ίδιας εποχής, την εξαιρετικά ευαίσθητη Ρίτα Μπούμη-Παπά.
Φυσικά, για να επιστρέψω στο ''Γράμμα σε ένα ποιητή'' οι στίχοι του Καββαδία είναι εντελώς διαφορετικοί και μάλιστα απευθύνεται στον Καίσαρα Εμμανουήλ στον πληθυντικό! Τους αντέγραψα για να γίνει και μια μικρή σύγκριση με όσους έχουν ακούσει τη μελοποιημένη εκδοχή του Ζερβουδάκη.

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.

Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,

κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,

και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,

που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά.

να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,

προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα' κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,

που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,

χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν

με κάποιο τρόπο που, ως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.

Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ ...; Σκεφτήτε ...; Εγώ.

Ένα καράβι ...; Να σας πάρει, Καίσαρ ...; Να μας πάρει ...;

Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μιά μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.

Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,

τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,

κι' οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,

οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες

κι' εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα

σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε

παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,

γιά τους αστερισμούς ή γιά τα κύματα

γιά τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή ομίχλη θα μας σκέπαζε,

τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε

και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,

περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,

κι' ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.

εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,

κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ.

Και μιά γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,

μιά γριά σ' ένα πολύβουο καφενείο

μιά αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,

κι' ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μιά βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια

στα μάτια μιάς Ινδής που θα χορέψει

γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,

θα δήτε ίσως τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,

κι' από ένα χωμάτινο πεζό μνήμα,

δε θα 'ναι ποιητικώτερο και πι' όμορφο,

ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,

λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,

που ίσως διαβάζοντας τα να με οικτείρετε,

γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,

τους στίχους μου να μην ειρωνευθήτε.

Κι' όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,

για έναν τρελόν εσείς προσευχηθήτε.

Αυτούς τους στίχους μαζί με το Υπόγειο των Κατσιμιχαίων, την Πρέβεζα του Καρυωτάκη, τον Σταυρό του Νότου (σε όποια εκδοχή του Θάνου Μικρούτσικου σας αρέσει, αλλά απαραιτήτως με τη συγκλονιστική φωνή του Γιάννη Κούτρα) τους θεωρώ ότι καλύτερο μελοποιήθηκε για λογαριασμό της ελληνικής ροκ και έντεχνης σκηνής. Επίσης, στην ίδια κατηγορία συμπεριλαμβάνω και 2-3 ακόμη λιγότερο γνωστά τραγούδια όπως τα Ανδρείκελα (Υπόγεια ρεύματα, στίχοι Καρυωτάκη) και το ''Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι'' (Διάφανα Κρίνα, στίχοι του Κώστα Ουράνη). Για όποιον δεν έχει ακούσει τα δύο τελευταία τα σχετικά βιντεάκια μαζί με ένα παλαιότερο live του Ζερβουδάκη στην Πρέβεζα.... Νομίζω ότι οι στίχοι του Καρυωτάκη στα Ανδρείκελα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και... χθες και να περιγράφουν την πραγματικότητά της χώρας μας ή να λειτουργούσαν σαν τον απόλυτο ύμνο αφύπνισης μας...







Υ.Γ. Ξέρω ότι οι περισσότεροι μπαίνουν σε αυτό το μπλογκ για να διαβάσουν ειδήσεις και παρασκήνια και δεν παύει να είναι ένας χώρος επικοινωνίας του περιοδικού. Κάνω κέφι όμως μερικές ''μικρές νοθείες'' και καταχρήσεις από καιρό σε καιρό για να γράφω για πράγματα που μου αρέσουν. Και αυτό όσο και αν δεν αρέσει σε ορισμένους δεν έχω σκοπό να το αλλάξω ο κόσμος να χαλάσει... Οταν θα έχω ανάλογη διάθεση θα σας γράψω για την πιο ωραία ''άγνωστη'' και παραγνωρισμένη ελληνική γυναικεία φωνή.

Το τέλος του προβληματικού θρύλου ''Μάτσο'' Καμάτσο

Με την επαγγελματική πυγμαχία δεν ασχολήθηκα ποτέ ιδιαίτερα. Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις ειδικών θεωρείται το πιο επίπονο σπορ για τον ανθρώπινο οργανισμό και το πιο δύσκολο τεχνικά. Σίγουρα πάντως αν κάποιος πει από μνήμης και αυτόματα δέκα ονόματα μεγάλων πυγμάχων αποκλείεται να μη συμπεριλάβει σε αυτή τη λίστα και τον Εκτορ 'Μάτσο'' Καμάτσο. Ο Ελ Μάτσο ή  Ταραξία του Χάρλεμ όπως ήταν ένα από τα παρατσούκλια που τον συνόδευσαν στην ένδοξη καριέρα του στη δεκαετία του ΄80. Με 85 νίκες στην καριέρα (οι 79 με νοκ άουτ) και μόλις τρεις ήττες ο μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη Πορτορικάνος καταδυνάστευσε τις κατηγορίες των ελαφρών βαρών από την εποχή που ήταν έφηβος ακόμη. Ο αγώνας του κόντρα στον Σούγκερ Ρέι Λέοναρντ που δοκίμαζε να επιστρέψει στην κορυφή σε μεγάλη ηλικία και η νίκη του εκείνο το βράδυ είναι ένα από τα μεγάλα classic του αθλήματος.
Η ζωή του που φτάνει σε ένα τραγικά και συγκλονιστικά προδιαγεγραμμένο τέλος σε λίγες ώρες ήταν εκείνη που με έκανε να τον παρακολουθήσω για πολλά χρόνια. Είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή η ιστορία του θα γίνει ταινία και με την ευαισθησία που δείχνει η Ακαδημία σε παρόμοιες περιπτώσεις θα δούμε τους συντελεστές της και στα...κόκκινα χαλιά των 'Οσκαρ. Ο ''Μάτσο'' είναι ουσιαστικά κλίνικά και εγκεφαλικά νεκρός από την Πέμπτη όταν βρέθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του πυροβολημένος από άγνωστο στο κεφάλι και στον σβέρκο. Στο ίδιο αυτοκίνητο βρέθηκε νεκρός ο συνεπιβάτης του και δέκα σακουλάκια κοκαϊνης από τα οποία το ένα ήταν ανοιχτό. Η μητέρα του αποφάσισε να αποσύρει την μηχανική υποστήριξη που κρατάει στη ζωή τον γιό της, κάτι που θα συμβεί σε μερικές ώρες από τώρα και αφού πρώτα προλάβουν να τον δουν ''ζωντανό'' τα τρία αδέλφια του που πάνε από τη Νέα Υόρκη στο Πουέρτο Ρίκο. Με την απόφαση της διαφωνεί ο μεγαλύτερος γιός του Καμάτσο αλλά και πολλοί ακόμη φίλοι και συγγενείς του που υποστηρίζουν ότι ο Εκτορ ήταν πάνοτε μαχητής και θα κατορθώσει να κερδίσει, κόντρα στις δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις και αυτή τη μάχη.
Η ζωή του 50χρονου Καμάτσο δεν ήταν μόνο νίκες, παγκόσμια πρωταθλήματα και δόξα. Ηταν η ταραγμένη ζωή ενός θολού αθλητικού ειδώλου. Ναρκωτικά, καταδίκες, εξάρτηση από το αλκοόλ. Οποιος ζει με το σπαθί πεθαίνει από το σπαθί, όπως λέει η παλιά Αμερικάνικη ρήση...
Μπορεί η ζωή του να μην έμοιαζε με αυτή του άλλου αθλητικού θρύλου της χώρας του Ρομπέρτο Κλεμέντε (από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του μπέιζμπολ που διακρίθηκε όμως και για το φιλαθρωπικό του έργο στο Πουέρτο Ρίκο) αλλά είναι βέβαιο ότι η σημερινή μέρα θα είναι μέρα εθνικού πένθους στο Σαν Χουάν.
Αξίζει να δείτε αυτό το πεντάλεπτο βιντεάκι και ειδικά το τελευταίο λεπτό του. Είναι η μάχη με τον Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ την 1η Μαρτίου του 1997 και ο τρόπος με τον οποίο εξοντώνει τον αντίπαλο του ο Πορτορικάνος εξαπολύοντας ένα μπαράζ από γροθιές-κεραυνούς.

Καλά εσένα σε ξέχασαν νωρίς

Λένε ότι δεν έχει σημασία πόσα βιβλία θα γράψει ένας συγγραφέας στη ζωή του. Ο Σάλιντζερ έγραψε τον Φύλακα στη σίκαλη, κανείς δεν θυμάται με τη μια ένα ακόμη τίτλο βιβλίου του αλλά έμεινε κλασικός. Στην ελληνική λογοτεχνία, νομίζω ότι ένα από τα 4-5 βιβλία που σημάδεψαν τη δεκαετία του '80 ήταν το ''Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς'' του Χρόνη Μίσσιου που έφυγε πριν από λίγες μέρες. Θυμάμαι ακόμη ότι πίσω στην εφηβεία μου ήταν ένα από τα βιβλία που με σημάδεψαν για την πολιτική ματιά του. Αυτό μαζί με την Ορθοκωστά του Βαλτινού, τους Κεκαρμένους του Κάσδαγλη και μερικά ακόμη βιβλία της λεγόμενης ''στρατευμένης'' λογοτεχνίας.
Ολα αυτά με μια αναγκαία υποστημείωση: ΚΚΕ δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου και δεν θα ψηφίσω ποτέ, παρότι δύο από τους καλύτερους φίλους μου ήταν μέλη της θρυλικής ομάδας Γράψα. Δεν είναι μόνο ιδεολογικό το θέμα, πολύ απλά οι άνθρωποι είναι ξεχασμένοι σε άλλο αιώνα και φροντίζουν να το αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία. Ο Μίσσιος έμεινε σχεδόν 30 χρόνια στη φυλακή, ήταν από τουςε μεγαλύτερους αγωνιστές της Αριστεράς αλλά έκανε το....λάθος να ανήκει σε λάθος πλευρά της (κατά το ΚΚΕ)... Ο Ριζοσπάστης τον αποχαιρέτησε με ακριβώς 93 λέξεις κείμενο! Ούτε καν 100!!! Διότι δεν ήταν μέλος του, προφανώς δεν διάβαζε Ριζοσπάστη και δεν είχε πάει ποτέ σε αφισοκόλληση.... Καλά εσένα Χρόνη σε ξέχασαν νωρίς...
Για όσους τυχόν δεν έτυχε να τον γνωρίσουν όσο ζούσε αρκεί μια αποστροφή του που υπάρχει στην προμετωπίδα του μπλογκ του  (http://chronismissios.wordpress.com) για να αντιληφθούν την επιδραστικότητά του. Οι γενιές της δεκαετίας του '70 και του '80 μεγάλωσαν (μεγαλώσαμε γιατί κάπου εκεί μέσα ανήκω) πιστεύοντας ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Ο Χρόνης γράφει σε μια σπάνια στιγμή αυτογνωσίας και αυτοκριτικής: ''Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα όμως δεν θα επιτρέψω ούτε σε αυτό να με αλλάξει''. Το τήρησε και πιστεύω ότι έφυγε ευτυχισμένος. Και ας τον ξέχασαν νωρίς οι πρώην σύντροφοί του.

Μισό εκατομμύριο επισκέπτες

Το είδα τυχαία ρίχνοντας μια ματιά στον μετρητή επισκέψεων που υπάρχει κάτω αριστερά στο μπλογκ. Κάποια στιγμή σήμερα το μπλογκ που ξεκίνησε ως μια προσπάθεια επικοινωνίας (ιδέα κυριολεκτικά της στιγμής ένα πρωινό που βρεθήκαμε στο περιοδικό) ξεπέρασε τους 500.000 επισκέπτες. Δεν είναι μικρό πράγμα για ένα μπλογκ που στην ουσία τρέχει ένας άνθρωπος όποτε προλαβαίνει...
Κυρίως, όμως και αυτό είναι το πιοσημαντικό: Φτιάχτηκε μια διαδικτυακή παρέα με αληθινή αγάπη για το μπάσκετ και άποψη όπως μαρτυράνε τα χιλιάδες σχόλια που συνόδευσαν τα 567 προηγούμενα θέματα που αναρτήθηκαν εδώ σε μια τριετία. Το έχω ξαναγράψει και επιμένω σε αυτό. Μπλογκ χωρίς σχόλια και ενεργό συμμετοχή είναι απλά μια κουκίδα στο άυλο του κυβερνοχώρου (πω πω με έπιασε διάθεση για νυχτερινή φιλοσοφία)...
Βέβαια και εγώ και οι υπόλοιποι συντελεστές του περιοδικού θα προτιμούσαμε να είχε το περιοδικό μερικές χιλιάδες αναγνωστών παραπάνω και ας έφτανε τις 500.000 επισκέψεις ο συγκεκριμένος χώρος σε τρία χρόνια από τώρα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Ευκαιρίας δοθείσης: Μην ξεχνάτε ότι ετοιμάζουμε ένα σπέσιαλ συλλεκτικό τεύχος το τελευταίο της χρονιάς. Με ένα ουσιαστικά θέμα και μια προσπάθεια που δεν έχει ξαναγίνει από μπασκετικό περιοδικό.

O ''ταλαντούχος¨¨ κύριος Καιάδας, ο κύριος ''όλοι όρθιο騨 της Χρυσής Αυγής!!!

Τον λένε Γιώργο Γερμενή, είναι ο Χρυσαυγίτης που είπε στο περιβόητο βίντεο ¨¨Ολοι όρθιο騨 στους δημοσιογράφους. Το θέμα είναι α. ότι έχει εκλεγεί βουλευτής και β. ότι όταν δεν υπηρετεί τα ιδεώδη της Χρυσής Αυγής είναι μπασίστας στο σκληρό μέταλ γκρουπ Naer Mataron που απαρτίζουν Έλληνες και Νορβηγοί. Το Naer σημαίνει αρένα, το Mataron δεν μπόρεσα να βρω πως μεταφράζεται αλλά στα ισπανικά η ίδια λέξη σημαίνει δολοφονώ...
Ιδού ένα βοντεάκι με πρωταγωνιστή το νεότερο μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου που εμφανίζεται στο γκρουπ με το παρατσούκλι Καιάδας

Οι φίλοι του Άκη (Real News)

Ορισμένες φορές ότι και να γράψω, με όποια διάθεση και αν το γράψω παρεξηγούμαι. Οι γνωστοί-άγνωστοι (δεν έχει σημασία η ταυτότητα αλλά η....προέλευση) έσπευσαν να με....εγκαλέσουν για ένα ποστ που ανέβασα πριν από 10 μέρες, την ημέρα της σύλληψης του Άκη Τσοχατζόπουλου. Φυσικά, και δεν άφηνα αιχμή για κάτι μεμπτό από την πλευρά του Γιώργου Βασιλακόπουλου αλλά θυμήθηκα την μακρά φιλία που τους συνδέει και απορούσα αν θα συνεχίσει να τους συνδέει.
Ευτυχώς ήρθε σήμερα η έγκυρη Real News σε ρεπορτάζ του Βασίλη Σκουρή με τίτλο ''Τι κάνουν σήμερα οι παλαιοί συνεργάτες του Άκη'' να με επιβεβαιώσει απόλυτα. Δημοσιεύει μια λίστα 72 ατόμων τα οποία υποστήριζε ο Άκης για την εκλογή τους στην ΚΕ του ΠΑΣΟΚ. Ήταν το δίκτυο των εμπίστων, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, που θα τον οδηγούσαν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Στη λίστα φυσικά είναι και το όνομα του Γιώργου Βασιλακόπουλου απλά για να επιβεβαιωθεί το αυτονόητο από μένα αλλά ακατανόητο από τη μειοψηφία των κακόπιστων που με διαβάζουν. Τώρα αν είχαν λόγο να....τσιμπήσουν και να σχολιάζουν όσα έγραψα αυτό είναι δικό τους πρόβλημα και όχι δικό μου...

Μια ιστορία που ξεκίνησε όταν το ΠΑΣΟΚ λεγόταν ΠΑΚ (Οι καλοί οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται)

Οταν η τηλεόραση αυτοκαταργείται!

Η νέα μόδα της τηλεόρασης δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική! Πλέον έχουμε αυστηρή, αυστηρότατη λογοκρισία της εικόνας και στα αθλητικά γεγονότα. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ τι ακριβώς έχει συμβεί όταν γίνονται επεισόδια σε ένα παιχνίδια. Απαγορεύεται να έχουμε άποψη. Απαγορεύεται οι κάμερες να δείξουν τι συμβαίνει επειδή επικρατεί η ανόητη λογική ότι έτσι μπορεί να μειωθούν τα περιστατικά βίας. Ούτε ο Βασιλακόπουλος δεν έχει μείνει τόσο πίσω σε ιδέες...
Βεβαίως, αυτό που δεν λένε τα κανάλια είναι ότι δεν δείχνουν τι συμβαίνει ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΛΙΓΚΕΣ.
Τελευταίο περιστατικό με αφορμή το οποίο γράφω και το σχετικό θέμα: Χθες, στη Νέα Σμύρνη έπεφταν πέτρες και μάρμαρα στο γήπεδο αλλά δεν είδαμε τίποτα. Ευτυχώς, που οι δημοσιογράφοι της ΝΕΤ έκαναν έστω και....ραδιοφωνικά τη δουλειά τους. Αν πιστεύαμε την εικόνα που μας έδειχνε μέσω των φιλτραιρσμένων εντολών λογοκρισίας ο σκηνοθέτης τότε έπρεπε να χρεωθεί με 6-7 τεχνικές ποινές ο Διαμαντίδης!!! Αυτό το συμπέρασμα έβγαινε...
Μιλάμε φυσικά για κρατική τηλεόραση την οποία συνεχίζουμε να πληρώνουμε όλοι και ρόλος της οποίας είναι -θεωρητικά- η ενημέρωση ενός λαού. Σε μια εποχή που πολλά πράγματα τελειώνουν τελειώνει όπως φαίνεται και ο αληθινός ρόλος της τηλεόρασης μέσω της λογοκρισίας της εικόνας... Η αυτοκατάργηση της τηλεόρασης...
Υ.Γ. Στη διάρκεια του αγώνα ανέβασα και μερικά σχόλια στο twitter. Να το γράψω και εδώ. Τα συγχαρητήρια μου στον Κώστα Σωτηρίου που νομίζω ότι στην ΠΡΩΤΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ αγώνα μπάσκετ όχι μόνο τα πήγε καλά αλλά διαχειρίστηκε με εξαιρετική ηρεμία το διάστημα της διακοπής όπου βέβαια τα ανύπαρκτα ρεφλέξ της αθλητικής διέύθυνσης τον κράτησαν για ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ στον αέρα χωρίς την παραμικρή δράση. Εξαιρετικός, χωρίς κορώνες και ανοησίες, ήρεμος με την πολύτιμη βοήθεια του Γιώργου Λημνιάτη. ελπίζω ότι δεν τον καταστρέφω τον άνθρωπο γιατί όταν γράφεται ένα καλό σχόλιο για σπορτκάστερ της κρατικής τηλεόρασης τον τρώει το ''σκοτεινό πηγάδι''! Μοναδική ένσταση στη μετάδοση ότι ο Κ.Σ. έλεγε κάτι παραπάνω από ότι χρειάζεται πιστός στις συνήθειες των πολυλογάδων (χωρίς να λένε τίποτα παρα μόνο ότι έχουν σημειωμένο μπροστά τους) συναδέλφων του. 


https://twitter.com/#!/AllStar_Mag

Παντελής έλλειψη σοβαρότητας

Εντάξει, το να ζητάει ο Βασιλακόπουλος να τελειώσει η Α1 στις 15 Μαϊου για να αρχίσει προετοιμασία η εθνική στις 21 δεν το εκλαμβάνουμε ως σοβαρή ιστορία. Είχε καιρό να δει το όνομα του στις εφημερίδες, στα μπλογκ και στο ίντερνετ (όπου συνήθως και πλην των γνωστών μελών του pay-roll οι υπόλοιποι γελάμε πια) και είπε να ρίξει μια φωτοβολίδα.
Αλλά οι άλλοι οι υποτιθέμενοι σοβαροί που θέλουν να βάλουν τις εθνικές εκλογές στις 13 Μαϊου; Δηλαδή, για παράδειγμα η ΝΕΤ αν παίζουν τελικό Ολυμπιακός- Παναθηναϊκός στην Πόλη τι θα δείχνει; Μπάσκετ ή αποτελέσματα εκλογών; Και ο κόσμος τι θα προτιμήσει; Το πιθανό εκλογικό θρίλερ ή το θρίλερ του τελικού; Δεν τους ξυπνάει κάποιος; Εβγαλαν την ψυχή ενός λαού για να κάνουν εκλογές (όχι ότι θα συμβεί και τίποτε σημαντικό δηλαδή...) και τώρα πάνε να ρισκάρουν να πέσουν πάνω στο πιθανώς πιο σημαντικό αθλητικό γεγονός της χρονιάς!



https://twitter.com/#!/AllStar_Mag

Ούτε να διαβάσουν δεν ξέρουν

Επειδή βαρέθηκα αυτή την ιστορία και τα παραμύθια με τα σάιτ του Ιντερνετ.
Επειδή βαρέθηκα να ακούω το παραμύθι ότι δεν υπάρχουν αποκλειστικά την εποχή του Ιντερνετ.
Επειδή βαρέθηκα τους άσχετους που παριστάνουν τους δημοσιογράφους.
Ενημερώνω όλα τα σάιτ ενημερωτικού περιεχομένου που με τη μέθοδο του copy paste αναπαράγουν εδώ και δύο ώρες περίπου την ΄΄είδηση΄΄ Τουρκικού σάιτ για πρόταση της Εφές στον Ομπράντοβιτς ότι πρωτογράφτηκε στο ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΑLL STAR BASKET και στη στήλη της Κουρούνας με σαφέστατη αναφορά και του ποσού των 3 εκατομμυρίων το χρόνο! Επειδή, λοιπόν, ορισμένοι βλέπουν μόνο ότι υπάρχει μπροστά τους και τίποτε άλλο να αναφέρω τα σάιτ που υπέπεσαν στην αντίληψή μου και αναπαράγουν κοπιάροντας την ΄΄είδηση΄΄ sportdog,gr, gazetta,gr, news123.gr, superbasket.gr...Αυτοί υπέπεσαν στην αντίληψή μου αλλά είμαι βέβαιος ότι ακολουθούν και άλλοι...
Δεν θα έκανα όλη αυτή τη φασαρία αν δεν ήμουν αυτός που ενημέρωσε καλό φίλο και συνάδελφο του Τουρκικού σάιτ πριν από τρεις μέρες για το όλο θέμα που αυτός στη συνέχεια επιβεβαίωσε με τις δικές του πηγές από τη διοίκηση της Εφές. Καταλάβατε αφελέστατοι αντιγραφείς ή ακόμη;
Δημοσιογραφία του διαδικτύου....

Είχε κάνει πρόταση στον Λιν ελληνική ομάδα!!!

Δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο αλλά στον Λιν είχε κάνει πρόταση ο ΠΑΟΚ το καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ. Τα λεφτά που του έδινε ήταν αστεία: 7.000 δολάρια το μήνα και φυσικά ο Λιν είπε όχι. Οχι είχε πει επίσης σε πρόταση της Μακάμπι πριν οι Ισραηλινοί στραφούν στον Φάρμαρ. Σκεφθείτε να έπαιζε στο ελληνικό πρωτάθλημα σήμερα ο Λιν... Φλεβάρη μήνα και απλήρωτος!

Η φράση της ημέρας

Μόλις πληροφορήθηκα για τη νέα σωτηρία της χώρας σήμερα το πρωί μου ήρθε στο μυαλό μια φράση που διάβασα συμπτωματικά πριν από δύο ημέρες στον πρόλογο του βιβλίου του Πέτρου Πικρού ''Σα θα γίνουμε άνθρωποι'' (εκδόσεις Άγρα)....
''Το σήμερα είναι μια αβεβαιότητα, το αύριο είν΄ένα πρόβλημα''.
Μια προφητική φράση που έρχεται από τη δεκαετία του '20 σχεδόν ένα αιώνα νωρίτερα!