O Ντίνος που έφυγε

Ο Κώστας Μουρούζης ή Ντίνος για τους φίλους του ήταν από μόνος του ένα κεφάλαιο του Ελληνικού μπάσκετ. Και μάλιστα μιας εποχής που έφυγε και δεν επιστρέφει. Με το θάνατο του μοιάζει να κλείνει ένας κύκλος αυτός που συνέδεσε τα πέτρινα χρόνια με την πρώιμη εποχή του επαγγελματισμού.
Ο Μουρούζης ήταν μπασκετάνθρωπος. Από μικρός. Και πάντοτε έβλεπε ένα βήμα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους. Σε ηλικία 21 ετών συνδύασε σπουδές με μπάσκετ και έμεινε πέντε χρόνια στην Ιταλία παίζοντας στη Μπολόνια. Δεν ήταν ο πρώτος Έλληνας της εποχής που έπαιξε στο εξωτερικό, τον είχε προλάβει ο Αντώνης Φλόκας που αγωνίσθηκε επίσης στην Ιταλία λίγο νωρίτερα. Αλλά για τα δεδομένα της εποχής (μιλάμε για το 1956) αυτό ήταν μια μικρή επανάσταση. Στην Ελλάδα γύρισε μετά από πέντε χρόνια για να παίξει στον Τρίτωνα την πρώτη ''μισθοφορική'' ομάδα του Ελληνικού μπάσκετ. Εκεί, ο εφοπλιστής Μπλούης Διακάκης είχε μαζέψει αρκετούς καλούς παίκτες και προσπαθούσε να σπάσει την κυριαρχία του Πανελληνίου και του Παναθηναϊκού (παρότι ο Διακάκης ήταν μέγας Παναθηναϊκός) στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Μουρούζης έκανε εκεί και τα πρώτα του βήματα στο μπάσκετ ως προπονητής αλλά η ιστορία του σαν προπονητής αρχίζει στην πραγματικότητα λίγο αργότερα. Σταμάτησε το μπάσκετ σε μικρή ηλικία (γύρω στα 27) λόγω προβλημάτων υγείας και αφοσιώθηκε στην προπονητική.
Ήταν πρωτοπόρος για την εποχή του από κάθε άποψη. Έχω στο αρχείο μου δύο συνεντεύξεις που είχε δώσει σε διαφορετικά διαστήματα στην εφημερίδα ''Φως των Σπορ''. Για τους νεαρούς μπασκετικούς δημοσιογράφους που ξεκινούσαν τότε την καριέρα τους ήταν περίπου τεστ να κάνουν μια συνέντευξη με τον Ντίνο (του είχε μείνει λόγω Ιταλίας) Μουρούζη στο μαγαζί του με ηλεκτρονικά είδη που είχε στη στοά Απότσου στην Πανεπιστημίου. Ήταν καλός φίλος του Θόδωρου Νικολαϊδη, του εκδότη του Φωτός και όποτε ήθελε να δοκιμάσει ένα πιτσιρικά για να δει τι ψάρια έπιανε τον έστελνε στη στοά Απότσου. Συνήθως οι ψαρωμένοι πιτσιρικάδες τα έχαναν μπροστά στον Μουρούζη που ήταν περίπου θρύλος της εποχής.
Παρότι είχε αυστηρό ύφος στην πραγματικότητα ήταν πολύ φιλικός και παρότι η έκφραση δεν υπήρχε εκείνα τα χρόνια φοβερά επικοινωνιακός και με έφεση στις δημόσιες σχέσεις. Στις δύο αυτές συνεντεύξεις είχε πει τα εξής: ''Το μπάσκετ είναι στο αίμα του Έλληνα. Είναι κοντά η στιγμή που θα γίνει μια έκρηξη στην Ελλάδα και θα δούμε το μπάσκετ εθνικό σπορ. Ταιριάζει στους Έλληνες'' (αυτά το 1981) και ''Η ΕΟΚ πρέπει να ανοίξει τα σύνορα και να βάλει τους ξένους στο πρωτάθλημα. Μόνο έτσι θα ανέβει το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ'' (αυτά το 1984).
Τα επιτεύγματα του ως προπονητή τα βρίσκει ο καθένας εύκολα σε μια βιογραφία του. Ηταν ο πρώτος προπονητής μετά τον Νίκο Μήλα που είχε κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων με την ΑΕΚ με τόσες πολλές Ευρωπαϊκές επιτυχίες σε συλλόγους. Άγνωστα πράγματα για τη δεκαετία του '70.
Και μόνο το γεγονός ότι το 1971 παραλίγο να γκρεμίσει τον μύθο της Ινις Βαρέζε και να της κόψει τον δρόμο με τον Παναθηναϊκό (στα ημιτελικά) για τον τελικό της διοργάνωσης, έναν από τους δέκα σερί που έπαιξαν οι Ιταλοί φτάνει και περισσεύει.
Οι επικριτές του έλεγαν ότι ήταν περισσότερο μάνατζερ παρά προπονητής. Και ότι όλο το σύστημα του ελληνικού μπάσκετ δούλευε τότε υπέρ του μόνιμου πρωταθλητή Παναθηναϊκού. Ήταν πολύ της μόδας εκείνα τα χρόνια ο...διχασμός μεταξύ των υποστηρικτών Ματθαίου και Μουρούζη (παρότι οι δυο τους είχαν πολύ καλές σχέσεις). Ο Ματθαίου ήταν ο υποστηρικτής της προπόνησης, του προγράμματος και δεν έδινε σημασία στο κοουτσάρισμα. Ο Μουρούζης ήταν το ακριβώς αντίθετο. ''Ερχόταν με πολιτικά στην προπόνηση, άφηνε τους συνεργάτες του να γυμνάζουν τους παίκτες και ο ίδιος φρόντιζε να είναι ευχαριστημένοι οι παίκτες. Οταν ο Παναθηναϊκός κέρδιζε ένα ντέρμπι πήγαινε κρυφά στα αποδυτήρια και έβαζε χιλιάρικα στα σακάκια των βασικών. Είναι ιστορική η μέρα που έβαλε κατά λάθος ένα χιλιάρικο στο σακάκι του Χαϊκάλη και ο πάντοτε χιομουρίστας Αντρέας Χαϊκάλης το είδε και του είπε: ''Κύριε Ντίνο εγώ δεν έπαιξα σήμερα''. Ιστορίες που έχω ακούσει δεκάδες φορές από παλαίμαχους παίκτες του.  Του άρεσε να κοουτσάρει με θεατρικό στιλ για αυτό απέκτησε και το προσωνύμιο ΄''η αλεπού των πάγκων''. Στα εκτός έδρας παιχνίδια του Παναθηναϊκού επειδή πάντοτε έκανε μορφασμούς και γρκιμάτσες αποδοκιμασίας ακουγόταν πάντα το σύνθημα ''ο Μουρούζης κλαίει''...
Με τον Παναθηναϊκό κατάφερε να σπάσει την κυριαρχία της μεγάλης ΑΕΚ στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ. Και ο Λουκάς Μπάρλος έκανε το αυτονόητο για την εποχή. Τον χρύσωσε και τον πήρε προπονητή στην ΑΕΚ σε μια εποχή που οι μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου έλεγχαν και τα τμήματα μπάσκετ (οι σύλλογοι στην πραγματικότητα ήταν ενιαίοι για όλα τα σπορ και με μια διοίκηση). Στην ΑΕΚ έμεινε μόνο ένα χρόνο. Ο Νίκος Γουλανδρής του τριπλασίασε τον μισθό για να τον πάρει στον Ολυμπιακό. Η αλήθεια είναι ότι ο Μουρούζης ήταν πάντοτε Παναθηναϊκός, σύχναζε στο Κολωνάκι και δεν ήθελε να πάει στον Πειραιά. Αλλά ήταν τέτοια η πρόταση που είπε το ναι και έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία που πήρε τίτλους και με τους δύο αιώνιους αντιπάλους.
Γνώρισε την αποθέωση και στον Ολυμπιακό και τη βραδιά που η ομάδα του κέρδισε στις λαμαρίνες του Παπαστράτειου τη Λεμάν και μπήκε στους 6 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αυτόν και τον Γιατζόγλου τους πήγε ο κόσμος στους ώμους του πορεία μέχρι το Δημαρχείο του Πειραιά.
Από τον Ολυμπιακό έφυγε αμέσως μετά. Ήταν η έναρξη της εποχής Άρη-Ιωαννίδη στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Μουρούζης έλεγε ότι ο ΄΄ξανθός'' ήταν κλώνος του στην προπονητική και με πιο εξελιγμένες μεθόδους! Ένα από τα τελευταία του παιχνίδια στον πάγκο ήταν πάντως εναντίον του Ιωαννίδη και παραλίγο να γίνει μια τεράστια έκπληξη.
Ο Μουρούζης πέρασε για λίγο από τον Μίλωνα που έπαιζε τότε στη Β΄εθνική με παίκτη του τον πρώην περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρό που έγινε προπονητής της ομάδας στη θέση του όταν ο ''Ντίνο'' τσακώθηκε με τη διοίκηση και έφυγε. Γύρισε στον Ολυμπιακό αρχές της δεκαετίας του '80 αλλά έφυγε μέσα σε μια νύχτα επειδή δεν υπήρχαν χρήματα και η διοίκηση του είχε δώσει μόνο υποσχέσεις! Παραμονές της έναρξης της προετοιμασίας κάλεσε τους δημοσιογράφους στου Απότσου για ουζάκι και τους ανακοίνωσε ότι ''το όνομα και το κύρος μου δεν μου επιτρέπει να αναλάβω τον Ολυμπιακό. Η διοίκηση δεν έχει κάνει τίποτα από όσα μου υποσχέθηκε''!
Το μπάσκετ προχωρούσε και ο Μουρούζης καταλάβαινε ότι δεν είχε θέση στη νέα του μορφή. Τον είχε πάρει και στο κυνήγι όλο το σύστημα της ΕΟΚ. Δεξιός ο Μουρούζης, βαθύ ΠΑΣΟΚ στα πρώτα χρόνια του Βασιλακοπουλισμού στην ΕΟΚ, κοντραρίσθηκαν άσχημα και δημόσια και μπήκε....εμπάργκο σε πολλές ομάδες που τον ήθελαν για προπονητή. Ήταν και το παράπονο του Μουρούζη που έλεγε ότι ήταν θύμα πολιτικής αντιπαράθεσης και πέρασε στο περιθώριο του μπάσκετ.
Κάθισε πάλι στον πάγκο του Παναθηναϊκού στα μέσα της δεκαετίας του '80. Στα πρώτα πλέι οφ της ιστορίας βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Άρη που εκείνη την εποχή δεν μοίραζε απλά κατοστάρες αλλά διέσυρε (ειδικά στο Αλεξάνδρειο) όλες τις υπόλοιπες ομάδες της Α1 πλην ΠΑΟΚ. Ο Μουρούζης πήγε με χειρότερη ομάδα στο Αλεξάνδρειο αλλά συγκεκριμένο πλάνο: Σαράντα λεπτά ζώνη και αργός ρυθμός. Ο Άρης μπλοκαρίστηκε και τελικά κέρδισε με ένα αμφισβητούμενο καλάθι (βήματα Γιαννάκη) που όμως ποτέ κανείς δεν είδε! Το ματς ήταν τηλεοπτικό αλλά στο ημίχρονο κάποιοι είχαν ξηλώσει τα καλώδια της ΕΡΤ και η μετάδοση σταμάτησε. Ο Μουρούζης είχε να το λέει ότι το τελευταίο του παιχνίδι στην Α1 συνοδεύτηκε από μια διαιτητική σφαγή που έγινε στα...μουλωχτά. Α, ναι...Αργότερα εκείνη η ζώνη του Μουρούζη ήταν αντικείμενο διαφωνίας με τον κακό φίλο και κουμπάρο του Φίλιππο Συρίγο. ''Με πήρε παραμονές στο τηλέφωνο και μου λέει ότι θέλει να παίξει 1 μαν του μαν 4 ζώνη τον Γιαννάκη. Του λέω άσε ρε Μουρούζα (έτσι των φώναζε πάντοτε) τα σύνθετα. Παίξε τον Ιωαννίδη ζώνη 1-3-1, αυτή που παίζει ο Πίτερσον στο Μιλάνο και θα μπλοκμάρει'', έλεγε ο ένας και ο άλλος απαντούσε: ''Ζώνη έπαιξα αλλά ήταν 2-1-2 και δεν την καταλάβαινε ο Συρίγος'', απαντούσε ο άλλος. Μια δεκαετία αργότερα όταν το συνδρομητικό ανακατεύτηκε με το μπάσκετ και πήρε τα δικαιώματα του πρωταθλήματος (1998) οι δυο τους αποτέλεσαν για μια διετία το δίδυμο στον σχολιασμό των αγώνων. Για όσους πρόλαβαν έστω και λίγο την εποχή του Μουρούζη στο ελληνικό μπάσκετ είναι ξεκάθαρο ότι αντιπροσώπευε την αύρα και τη λογική ενός άλλου μπασκετικού κόσμου που μοιάζει πολύ μακρινός αλλά και πολύ ωραίος!

Το σαλούν του Παπάγου, ο Αριστοφάνης και ο Μπουλάς

Τον Σάκη Μπουλά δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω καλά. Τον θυμάμαι που εμφανιζόταν τις παλιές καλές μέρες του Παπάγου στο ''σαλούν'' παρέα με τον καλό του φίλο και τότε πρόεδρο του ΕΣΑΚΕ Θόδωρο Καρατζά. Εκείνα τα χρόνια, μέσα της δεκαετίας του ΄90, έτυχε να κάνω και παρέα με τον Καρατζά και είχαμε περάσει μερικά αξέχαστα βράδια στο μπαρ ''Πάρτυ'' κοντά στο Παναθηναϊκό στάδιο και δίπλα στα παλιά γραφεία του ΕΣΑΚΕ.
Ο Καρατζάς που λίγοι ξέρουν ότι ήταν ντράμερ σε αρκετές ελληνικές ροκ μπάντες της δεκαετίας του '70 μάζευε κάθε βράδυ γύρω του πολύ καλό κόσμο: Ζουγανέλης, Μπουλάς, Παπακωνσταντίνου και ο σκιτσογράφος Αρκάς ήταν μόνιμοι θαμώνες του Πάρτυ. Ο Μπουλάς ήταν ότι έδειχνε στη σκηνή: Πειραχτήρι, ελεύθερο πνεύμα, γλεντζές και έξω καρδιά.
Τελευταία φορά τον είδα στην πρεμιέρα του φετινού σχήματος στην Ακτή Πειραιώς. Φαινόταν ότι με το ζόρι κρατιόταν στα πόδια του αλλά έβγαζε με αξιοπρέπεια το πρόγραμμα. Με υπερπροσπάθεια όμως και χωρίς πια το χιούμορ και τη σπιρτάδα άλλων παραστάσεων. Η εικόνα του μου θύμιζε την εικόνα του Φίλιππου Συρίγου την άνοιξη πριν το δικό του φευγιό. Είχαν και τον ίδιο γιατρό συμπτωματικά. ''Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά φοβάμαι ότι δύσκολα θα τη βγάλει'', είπα σε ένα φίλο μου. Αντεξε τελικά λιγότερο και έφυγε σε ηλικία 60 ετών. Λένε ότι έφυγε ευχαριστημένος και γεμάτος και τους πιστεύω....
Πριν από λίγο που άκουσα τα άσχημα μαντάτα θυμήθηκα μια ξεχασμένη συνεργασία του. Ενα δίσκο που είχε ξεσηκώσει απίστευτες αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές, στα έντυπα της εποχής. Ειδικά το προφητικό και δηκτικό δίστιχο του Νιόνιου που τότε ακόμη έγραφε πράγματα με αξία και αναφερόταν στους δημοσιογράφους της εποχής: ''Τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική''!
  Μιλάω φυσικά για τους Αχαρνής, ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια μια δουλειά που είχε κάνει το 1979 όταν πρωτόβγαινε στο κουρμπέτι παρέα με τον Διονύση Σαββόπουλο.. Συμπτωματικά ξαναβρέθηκαν στην ίδια σκηνή στα στερνά του Μπουλά και μάλιστα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ξανατραγούδησε τραγούδια από εκείνη τη συνεργασία. Λες και ήθελε να μας πει ότι τελικά η ζωή μας κύκλους κάνει από την αρχή μέχρι το τέλος. Βρήκα σωσμένο στο youtube το τραγούδι Κήρυκες από τον Αριστοφάνη που λέει μαζί με ένα άλλο πρόωρα χαμένο σημαντικό τραγουδοποιό τον Νίκο Παπάζογλου. Ταιριάζει απόλυτα στον αριστοφανικό χαρακτήρα του Μπουλά

Και από τον ίδιο δίσκο την θρυλική Παράβαση από μια ματαγενέστερη χρονικά παράσταση με τον Νίκο Παπάζογλου πρώτη φωνή και τον Μπουλά με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη δεύτερες φωνές

Καλό ταξίδι Φίλιππε

Τη στιγμή που ο χρόνος παγώνει, την ώρα του κακού μαντάτου λόγια δεν υπάρχουν. Αντί άλλου κατευόδιου ας τον θυμόμαστε όπως ήθελε ο ίδιος να τον θυμόμαστε. Μέσα από τις μεγάλες του στιγμές...

Ο ιστορικός τελικός του Ευρωμπάσκετ 1987




Η συγκλονιστική μετάδοση στο Μπαρτσελόνα- Άρης




Η συνέντευξη με τον Νίκο Γκάλη





Η τελευταία μετάδοση του στον τελικό του φάιναλ φορ στο Λονδίνου φέτος τον Μάιο

Στη μνήμη του Killah P

Δεν το είχα αντιληφθεί και δεν το διάβασα στις πολλές αναφορές που έγιναν τις τελευταίες μέρες για τη σύντομη ζωή του. Ο δολοφονημένος Killah P όπως και πολλά από τα παιδιά της low bap κοινότητας στο Πέραμα ήταν φανατικός μπασκετόφιλος. Με ενημέρωσε με ένα μέιλ πριν από λίγο φίλος του περιοδικού. Μάλιστα, ο Παύλος Φύσσας έπαιξε για αρκετά χρόνια μπάσκετ σε μια μικρή ομάδα της ΕΣΚΑΝΑ, τον Θεμιστοκλή Πειραιά και παρακολουθούσε στενά την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού.
Το θύμα των ελλήνων ναζιστών ήταν στενός φίλος του Μιχάλη Μυτακίδη των Active Member (BD Foxmoor) ο οποίος πριν από μερικά χρόνια είχε φέρει στην Ελλάδα τον Ρόνι Αρτέστ (νυν Meta World Peace). Οι Active Member και ο Αρτέστ είχαν ηχογραφήσει για φιλανθρωπικούς σκοπούς το τραγούδι Φύλακας Άγγελος.

''Εφυγε'' ο Γιώργος Κολοκυθάς

Σε ηλικία 68 ετών άφησε σήμερα το πρωί την τελευταία του πνοή ένας από τους θρύλους του ελληνικού μπάσκετ. Ο Γιώργος Κολοκυθάς έφυγε από ανακοπή καρδιάς...
Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μπασκετμπολίστες όλων των εποχών και μέχρι την εμφάνιση του Γκάλη ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ που είχε αναδείξει ποτέ το άθλημα στη χώρα μας. Παρότι δεν διέθετε (όπως λένε όσοι πρόλαβαν να τον δουν να αγωνίζεται) ιδιαίτερα αθλητικά προσόντα, ούτε μεγάλο μπόι χάρη στην τεχνική κατάρτιση και την έφεση στο σκοράρισμα κυριαρχούσε μέσα στη ρακέτα. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Σπόρτιγκ και το 1967 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Με τον Παναθηναϊκό πήρε τέσσερα πρωταθλήματα Ελλάδος και έφτασε μέχρι τον ημιτελικό γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1969 και του Πρωταθλητριών τρία χρόνια αργότερα, όταν ο Παναθηναϊκός αποκλείσθηκε οριακά από την ομάδα θρύλο της εποχής την Ιταλική Ινις Βαρέζε.
Αναδείχθηκε τρεις φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος ενώ οι σημαντικότερες διεθνείς διακρίσεις του ήταν η ανάδειξη του ως πρώτος σκόρερ στα Ευρωμπάσκετ του 1967 και του 1969. Σταμάτησε πρόωρα το μπάσκετ σε ηλικία 29 ετών με αφορμή ένα τραυματισμό στο γόνατο και για πολλά χρόνια στη συνέχεια είχε αποσυρθεί από τα κοινά του αθλήματος. Επέστρεψε πριν από μια δεκαετία σε διοικητικό ρόλο όταν ανέλαβε αρχικά το πόστο του εφόρου των εθνικών ομάδων και ήταν ο μάνατζερ της εθνικής ανδρών το 2005 στο Βελιγράδι και το 2006 στο Τόκιο. Τα τελευταία χρόνια είχε το ρόλο του προέδρου της επιτροπής εθνικών ομάδων.

Ο άνθρωπος που θα γινόταν προπονηταράς

Την παράξενη ιστορία του Κώστα Τσαπάρα την είχα πρωτογράψει την εποχή που το περιοδικό έγινε μηνιαίο και είχα προσθέσει στο δισέλιδο μου μια στήλη με τον τίτλο ''X-Basketball Files''. Ο Τσαπάρας ''έφυγε'' πριν  από δύο μέρες σε ηλικία 61 και σήμερα έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο Ξυλόκαστρο. Για όσους δεν είχαν διαβάσει την ιστορία του σίγουρα το όνομα δεν λέει απολύτως τίποτα...
Στους κύκλους του μπάσκετ εμφανίσθηκε, όπως λένε εκείνοι που τον πρωτογνώρισαν, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '70. Ως τακτικός θαμώνας του θρυλικού εντευκτηρίου του Πανελληνίου. Αργότερα, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 η φιγούρα του (μεσαίου ύψους, σγουρό μαύρο μαλλί και σήμα κατατεθέν το τσιγάρο που δάγκωνε στο φίλτρο) ήταν από τις πλέον κλασικές στο ''δίχτυ΄΄ του γηπέδου. Το δίχτυ του Πανελληνίου πίσω από το ένα καλάθι ήταν ο χώρος που παρακολουθούσαν όρθιοι τους αγώνες οι τακτικοί θαμώνες του εντευκτηρίου λέσχης που αργότερα γκρέμισε ο Μίνωας Κυριακού. Συνήθως, παρακολουθούσε τους αγώνες δίπλα στον Νίκο Αλέφαντο. Το δίχτυ αποτελούσε τον εφιάλτη των προπονητών της ομάδας αφού από εκείνο το σημείο ακούγονταν οι πιο εύστοχες, ευθύβολες και καυστικές κριτικές.
Ο μπασκετικός μύθος λέει ότι μετά από ένα αγώνα με τον Άρη ο Τσαπάρας εντυπωσίασε τον Ιωαννίδη όταν στη λέσχη του Πανελληνίου του ανέλυσε την άμυνα που σταματούσε τον Γκάλη. Αυτή που λίγο αργότερα χρησιμοποίησε συμπτωματικά ο Θόδωρος Ροδόπουλος ως προπονητής του ΠΑΟΚ. ''Ενας μαν του μαν, τέσσερις ζώνη. Ο παίκτης που κυνηγάει τον Γκάλη κοντός και μπροστά στη ζώνη στην δεξιά πλευρά που κάνει τη γρήγορη ντρίμπλα με περιστροφή ο Γκάλης ψηλός παίκτης για να του κλείνει τη θέα στο καλάθι'', ήταν η ανάλυση του Τσαπάρα που συνήθιζε να αναλύει δημόσια τις απόψεις του και να γράφει συστήματα πάνω σε χαρτοπετσέτες της λέσχης, αφήνοντας ΄΄κάγκελο'' όσους δεν τον ήξεραν. Από τότε ανπέτυξε μια ειδική σχέση με τον ''ξανθό'' ο οποίος του έστελνε συστήματα στα αμερικάνικα για να του τα μεταφράζει.
Ο ''ξανθός'' όχι μόνο δεν τον ξέχασε αλλά μερικά χρόνια αργότερα  ήταν αυτός που τον πρότεινε για την πρώτη προπονητική του δουλειά. Καλοκαίρι του 1984 στη Νέα Σμύρνη ο επιχειρηματίας Αλέκος Ρογκαβόπουλος είχε αναλάβει τον Ηλυσιακό, ομάδα που έπαιζε στη Β΄ εθνική (τότε δεν υπήρχε ακόμη η Α2). Ο Ρογκαβόπουλος φώναξε στο μαγαζί του Γιώργου στην πλατεία της Νέας Σμύρνης τον Ιωαννίδη και τον ρώτησε πόσα λεφτά θέλει για να αναλάβει τον Ηλυσιακό και πόσο προϋπολογισμό χρειάζεται για να πάρει πρωτάθλημα στην Α'  Εθνική σε δύο χρόνια. ''Πες τα νούμερα και σου υπογράφω τώρα τις επιταγές'' του είπε.
Ο ''ξανθός'' φυσικά αρνήθηκε και του πρότεινε τον Κώστα Διαμαντόπουλο. ''Για να φτιάξεις ομάδα όμως πρέπει να βγάζεις παίκτες και όχι μόνο να αγοράζεις. Θα πάρεις στα παιδικοεφηβικά σου τμήματα αυτόν που θα σου πω. Τον Τσαπάρα. Και θα έχεις να λες ότι από σένα ξεκίνησε ο μεγαλύτερος Έλληνας προπονητής όλων των εποχών, Αυτός θα μας ξεπεράσει όλους μια μέρα''.
Ο Ρογκαβόπουλος πείστηκε (''Με βάζεις και παίρνω ένα τύπο που δεν έχει δουλέψει ποτέ και πουθενά, τι άλλο θα με πείσεις να κάνω δεν ξέρω'' είχε πει στον Ιωαννίδη) και προσέλαβε τον 32χρονο,  προπονητή στις μικρές ομάδες. Όταν αργότερα άκουσε  πόσο θα του κόστιζε η όλη ιστορία δεν πίστευε στα αυτιά του. Πλήρωσε χωρίς δεύτερη κουβέντα και μετά από μερικές μέρες εμφανίσθηκαν στο κλειστό της ομάδας δύο φορτηγά με υλικά προπόνησης! Για πρώτη φορά (ακόμη και για αντρικές ομάδες της εποχής όλα αυτά ήταν άγνωστα) εμφανίσθηκαν σε προπόνηση κώνοι για την εκμάθηση ντρίμπλας, βαρέλια για ειδικές ασκήσεις, ειδικά προστατευτικά για την προπόνηση των ψηλών, καλύπτρες για τα μάτια ώστε οι παίκτες να ντριμπλάρουν χωρίς να βλέπουν και διάφορα άλλα τέτοια προπονητικά βοηθήματα που γέμισαν μια αποθήκη του γηπέδου. Οσοι έβλεπαν εκείνες τις προπονήσεις συνήθως δεν καταλάβαιναν τι γινόταν και θεωρούσαν παλαβό τον Τσαπάρα. Το κατάλαβαν αργότερα οι αντίπαλοι του Ηλυσιακού που πήρε τα πανελλήνια πρωταθλήματα των μικρών ομάδων και από εκείνη τη φουρνιά τροφοδότησε για αρκετά χρόνια την πρώτη ομάδα με παίκτες όπως οι Βερτζάγιας, Ποδαράς, Ταμπάκης και αρκετούς άλλους.
Δύο χρόνια αργότερα για φορολογικούς λόγους ο Ρογκαβόπουλος έφυγε από την Ελλάδα, ο Ηλυσιακός πήρε την κάτω βόλτα και ο Τσαπάρας δεν μπόρεσε ποτέ και πουθενά να ξαναδουλέψει ως προπονητής με εξαίρεση ένα μικρό πέρασμα του από την Ναύπακτο, ανδρική ομάδα που έπαιζε στη Γ΄ εθνική. Παραιτήθηκε γιατί η ομάδα δεν δεχόταν να προσλάβει ψυχολόγο! Αποσύρθηκε από το μπάσκετ που μαζί με τους Led Zeppelin ήταν οι μεγάλες του αγάπες και σπάνια εμφανιζόταν τα επόμενα χρόνια σε γήπεδα μπάσκετ για να παρακολουθήσεςι ένα παιχνίδι. ''Δεν είναι για μένα οι ομάδες, καλύτερα να κάθομαι στην εξέδρα'', έλεγε όταν τον ρωτούσαν γιατί δεν δουλεύει. Κανείς ποτέ δεν έμαθε αν ο χρησμός του Ιωαννίδη θα έβγαινε αληθινός αλλά όσοι τον ήξεραν είχαν να το λένε: ''Τέτοιο μπασκετικό μυαλό βγαίνει κάθε πενήντα χρόνια. Πάει χαμένος χωρίς λόγο και από το πείσμα του''!
Τον τελευταίο καιρό ζούσε αποτραβηγμένος από όλους, ταλαιπωρημένος από πολλλά προβλήματα υγείας αλλά δεν έφυγε ξεχασμένος από όλους. Το απόγευμα στην  κηδεία του ήταν παρόντες όλοι οι παλιοί του παίκτες και αυτός που μου είπε τα δυσάρεστα μαντάτα πρόσθεσε και το εξής: ''Ο Κώστας δεν είχε δική του οικογένεια αλλά είχε πολλά παιδιά. Ολους εμάς που μας έμαθε μπάσκετ΄΄.
Υ.Γ. 1 Ενα μικρό στερνό αντίο από τον πιτσιρικά που ένα βράδυ ο Τσαπάρας έπιασε στο κλειστό του Σπόρτιγκ και του είπε: ''Να σου πω ωραία τα γράφεις στην εφημερίδα σου, μπορεί να γίνεις και καλός δημοσιογράφος αλλά από μπάσκετ είσαι άσχετος και πρέπει να μάθεις γιατί τώρα ξεκινάς. Κάτσε να σου δείξω πως γίνεται η διάσπαση ζώνης 2-1-2 για να καταλαβαίνεις και τι βλέπεις και να μη γράφεις άλλα αντί άλλων''. Και επειδή εκείνος ο πιτσιρικάς δεν είχε όντως ιδέα από x και o's και δεν καταλάβαινε τα σχέδια στη χαρτοπετσέτα έμαθε τη διάσπαση ζώνης με δέκα...ηλιόσπορους σε ένα πεζούλι της Ηλία Ζερβού.
ΥΓ 2: Δεν ξέρω αν ο Τσαπάρας θα γινόταν όντως προπονηταράς αλλά μάλλον ο Ιωαννίδης το πίστευε για να το λέει. Εκείνη την εποχή δεν ήταν πολιτικός και δεν έκανε δημόσιες σχέσεις για να στρογγυλεύει τα πράγματα. Ξέρω ότι ο Τσαπάρας χωρίς ποτέ να κερδίσει κάτι από το μπάσκετ το λάτρευε σε μια εποχή που δεν ήταν μόδα και δεν υπήρχαν επαγγελματικά συμβόλαια!

Το τέλος του προβληματικού θρύλου ''Μάτσο'' Καμάτσο

Με την επαγγελματική πυγμαχία δεν ασχολήθηκα ποτέ ιδιαίτερα. Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις ειδικών θεωρείται το πιο επίπονο σπορ για τον ανθρώπινο οργανισμό και το πιο δύσκολο τεχνικά. Σίγουρα πάντως αν κάποιος πει από μνήμης και αυτόματα δέκα ονόματα μεγάλων πυγμάχων αποκλείεται να μη συμπεριλάβει σε αυτή τη λίστα και τον Εκτορ 'Μάτσο'' Καμάτσο. Ο Ελ Μάτσο ή  Ταραξία του Χάρλεμ όπως ήταν ένα από τα παρατσούκλια που τον συνόδευσαν στην ένδοξη καριέρα του στη δεκαετία του ΄80. Με 85 νίκες στην καριέρα (οι 79 με νοκ άουτ) και μόλις τρεις ήττες ο μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη Πορτορικάνος καταδυνάστευσε τις κατηγορίες των ελαφρών βαρών από την εποχή που ήταν έφηβος ακόμη. Ο αγώνας του κόντρα στον Σούγκερ Ρέι Λέοναρντ που δοκίμαζε να επιστρέψει στην κορυφή σε μεγάλη ηλικία και η νίκη του εκείνο το βράδυ είναι ένα από τα μεγάλα classic του αθλήματος.
Η ζωή του που φτάνει σε ένα τραγικά και συγκλονιστικά προδιαγεγραμμένο τέλος σε λίγες ώρες ήταν εκείνη που με έκανε να τον παρακολουθήσω για πολλά χρόνια. Είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή η ιστορία του θα γίνει ταινία και με την ευαισθησία που δείχνει η Ακαδημία σε παρόμοιες περιπτώσεις θα δούμε τους συντελεστές της και στα...κόκκινα χαλιά των 'Οσκαρ. Ο ''Μάτσο'' είναι ουσιαστικά κλίνικά και εγκεφαλικά νεκρός από την Πέμπτη όταν βρέθηκε μέσα στο αυτοκίνητο του πυροβολημένος από άγνωστο στο κεφάλι και στον σβέρκο. Στο ίδιο αυτοκίνητο βρέθηκε νεκρός ο συνεπιβάτης του και δέκα σακουλάκια κοκαϊνης από τα οποία το ένα ήταν ανοιχτό. Η μητέρα του αποφάσισε να αποσύρει την μηχανική υποστήριξη που κρατάει στη ζωή τον γιό της, κάτι που θα συμβεί σε μερικές ώρες από τώρα και αφού πρώτα προλάβουν να τον δουν ''ζωντανό'' τα τρία αδέλφια του που πάνε από τη Νέα Υόρκη στο Πουέρτο Ρίκο. Με την απόφαση της διαφωνεί ο μεγαλύτερος γιός του Καμάτσο αλλά και πολλοί ακόμη φίλοι και συγγενείς του που υποστηρίζουν ότι ο Εκτορ ήταν πάνοτε μαχητής και θα κατορθώσει να κερδίσει, κόντρα στις δυσοίωνες ιατρικές προβλέψεις και αυτή τη μάχη.
Η ζωή του 50χρονου Καμάτσο δεν ήταν μόνο νίκες, παγκόσμια πρωταθλήματα και δόξα. Ηταν η ταραγμένη ζωή ενός θολού αθλητικού ειδώλου. Ναρκωτικά, καταδίκες, εξάρτηση από το αλκοόλ. Οποιος ζει με το σπαθί πεθαίνει από το σπαθί, όπως λέει η παλιά Αμερικάνικη ρήση...
Μπορεί η ζωή του να μην έμοιαζε με αυτή του άλλου αθλητικού θρύλου της χώρας του Ρομπέρτο Κλεμέντε (από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του μπέιζμπολ που διακρίθηκε όμως και για το φιλαθρωπικό του έργο στο Πουέρτο Ρίκο) αλλά είναι βέβαιο ότι η σημερινή μέρα θα είναι μέρα εθνικού πένθους στο Σαν Χουάν.
Αξίζει να δείτε αυτό το πεντάλεπτο βιντεάκι και ειδικά το τελευταίο λεπτό του. Είναι η μάχη με τον Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ την 1η Μαρτίου του 1997 και ο τρόπος με τον οποίο εξοντώνει τον αντίπαλο του ο Πορτορικάνος εξαπολύοντας ένα μπαράζ από γροθιές-κεραυνούς.

Καλά εσένα σε ξέχασαν νωρίς

Λένε ότι δεν έχει σημασία πόσα βιβλία θα γράψει ένας συγγραφέας στη ζωή του. Ο Σάλιντζερ έγραψε τον Φύλακα στη σίκαλη, κανείς δεν θυμάται με τη μια ένα ακόμη τίτλο βιβλίου του αλλά έμεινε κλασικός. Στην ελληνική λογοτεχνία, νομίζω ότι ένα από τα 4-5 βιβλία που σημάδεψαν τη δεκαετία του '80 ήταν το ''Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς'' του Χρόνη Μίσσιου που έφυγε πριν από λίγες μέρες. Θυμάμαι ακόμη ότι πίσω στην εφηβεία μου ήταν ένα από τα βιβλία που με σημάδεψαν για την πολιτική ματιά του. Αυτό μαζί με την Ορθοκωστά του Βαλτινού, τους Κεκαρμένους του Κάσδαγλη και μερικά ακόμη βιβλία της λεγόμενης ''στρατευμένης'' λογοτεχνίας.
Ολα αυτά με μια αναγκαία υποστημείωση: ΚΚΕ δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου και δεν θα ψηφίσω ποτέ, παρότι δύο από τους καλύτερους φίλους μου ήταν μέλη της θρυλικής ομάδας Γράψα. Δεν είναι μόνο ιδεολογικό το θέμα, πολύ απλά οι άνθρωποι είναι ξεχασμένοι σε άλλο αιώνα και φροντίζουν να το αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία. Ο Μίσσιος έμεινε σχεδόν 30 χρόνια στη φυλακή, ήταν από τουςε μεγαλύτερους αγωνιστές της Αριστεράς αλλά έκανε το....λάθος να ανήκει σε λάθος πλευρά της (κατά το ΚΚΕ)... Ο Ριζοσπάστης τον αποχαιρέτησε με ακριβώς 93 λέξεις κείμενο! Ούτε καν 100!!! Διότι δεν ήταν μέλος του, προφανώς δεν διάβαζε Ριζοσπάστη και δεν είχε πάει ποτέ σε αφισοκόλληση.... Καλά εσένα Χρόνη σε ξέχασαν νωρίς...
Για όσους τυχόν δεν έτυχε να τον γνωρίσουν όσο ζούσε αρκεί μια αποστροφή του που υπάρχει στην προμετωπίδα του μπλογκ του  (http://chronismissios.wordpress.com) για να αντιληφθούν την επιδραστικότητά του. Οι γενιές της δεκαετίας του '70 και του '80 μεγάλωσαν (μεγαλώσαμε γιατί κάπου εκεί μέσα ανήκω) πιστεύοντας ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Ο Χρόνης γράφει σε μια σπάνια στιγμή αυτογνωσίας και αυτοκριτικής: ''Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα όμως δεν θα επιτρέψω ούτε σε αυτό να με αλλάξει''. Το τήρησε και πιστεύω ότι έφυγε ευτυχισμένος. Και ας τον ξέχασαν νωρίς οι πρώην σύντροφοί του.

''Εφυγε'' και ο Σπύρου

Αλλο ένα μέλος της Αρειανής οικογένειας του μπάσκετ έφυγε από τη ζωή. Ο διακεκριμένος καρδιοχειρούργος Παναγιώτης σπύρου απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών. Ενα μίνι βιογραφικό του και μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή του θα βρείτε εδώ...
http://gr.news.yahoo.com/απεβίωσε-ο-καρδιοχειρουργός-παναγιώτης-σπύρου-141800787.html

Τον γνώρισα την εποχή που είχε αναλάβει πρόεδρος του μπασκετικού Άρη στις αρχές της δεκαετίας του '90. Τότε δηλαδή που αποχώρησε ο Χρήστος Μιχαηλίδης και με πρωτοβουλία του καλού του φίλου Ανέστη Πεταλίδη (και αυτός έφυγε πριν από λίγες μέρες από τη ζωή) συστάθηκε η ''διοίκηση σωτηρίας'' των επιφανών Αρειανών. Επί ημερών του είχε έρθει στην Ελλάδα ο Ουόλτερ Μπέρι και προπονητής ο Φίσερ. Αλέγκρος και μπον βιβέρ εκείνα τα χρόνια είχε να καυχιέται και να περηφανεύεται ότι ποτέ του δεν ''έχασε'' ασθενή στο χειρουργικό τραπέζι. Στο μπάσκετ έμεινε λίγο ως ενεργός ''παράγοντας'' αλλά πάντοτε παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις και ενημερωνόταν για τα δρώμενα ειδικά στον Άρη του οποίου αρκετούς αγώνες παρακολουθούσε μέχρι τουλάχιστον πριν απόμια δεκαετία στα επίσημα του Αλεξάνδρειου.

Στερνό αντίο στον Ανέστη

Το όνομα του πιθανώς δεν λέει πολλά πράγματα στους νεότερους. Αλλά για όσους ξέρουν την ιστορία του μπάσκετ η φυσιογνωμία του Ανέστη Πεταλίδη ήταν ταυτόσημη με αυτή του μπασκετανθρώπου. Συνέδεσε το όνομα του με την ιστορία του μπασκετικού Άρη στον οποίο ξεκίνησε αρχικά ως παίκτης στη δεκαετία του '50 και αργότερα ανέλαβε τη θέση του προπονητή.
Στη δεκαετία του '60, ο ''Πόντιος'' όπως τον φώναζαν λόγω καταγωγής, κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα πρότυπο για την εποχή της. Εκείνος ο Άρης, λένε όσοι τον έχουν δει, έπαιζε μπάσκετ είκοσι χρόνια πριν την εποχή του: Πρες σε όλο το γήπεδο, γρήγορες επιθέσεις και μοντέρνα λογική. Το μεγάλο του παράπονο ήταν ότι εκείνη η ομάδα παρότι πλησίασε πολύ  δύο τρεις σεζόν την κατάκτηση του τίτλου δεν μπόρεσε ποτέ να τον κατακτήσει. Το ισχυρό δίπλο της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού (κυρίως) του απαγόρευσε αυτό που άξιζε και που ήταν αδιανόητο για τα δεδομένα της εποχής: Μια ομάδα από τη Θεσσαλονίκη να πάρει το πρωτάθλημα.
Από εκείνα τα χρόνια ξεκίνησε η σχεση με τον Γιάννη Ιωαννίδη. Για τον ορφανό από πατέρα Ιωαννίδη  ο Πεταλίδης έπαιξε το ρόλο του μέντορα, του προπονητή, του πνευματικού καθοδηγητή αλλά κυρίως του μετάγγισε τη μπασκετική λογική του. Οταν  ο Πεταλίδης αποφάσισε να αποσυρθεί από την προπονητική ενορχήστρωσε ως παράγοντας δύο κινήσεις. Βλέποντας τον Ιωαννίδη να έχει γίνει αργός και να μη μπορεί πλέον να ανταποκριθεί ως παίκτης τον έπεισε το 1978 να σταματήσει το μπάσκετ και τον έχρισε αμέσως προπονητή της ομάδας.
Η κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος από τον Άρη το 1979 τον δικαίωσε απόλυτα ενώ λίγο αργότερα ήταν από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με ένα ομογενή από την Αμερική και έστειλε στις ΗΠΑ τον Τσιλιγγαρίδη για να πείσει την οικογένεια του να τον αφήσει να έρθει στην Ελλάδα. Το όνομα του παίκτη ήταν Νίκος Γκάλης. Επί ημερών Πεταλίδη ο Άρης πανηγύρισε την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου, το 1983 και το ίδιο καλοκαίρι όταν η ομάδα βρέθηκε σε οικονομικό αδιέξοδο λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του Νίκου Γκάλη ήταν πάλι αυτός που ανακάλυψε από μια σύμπτωση τον Χρήστο Μιχαηλίδη. Έμαθε ότι ένας πλούσιος νεαρός Θεσσαλονικιός επιχειρηματίας είχε εκτελωνίσει δύο πανάκριβα αυτοκίνητα (την ιστορία την είχα γράψει προ μηνών στην ένθετη στήλη της Κουρούνας τα Χ-Basket Files) και φρόντισε να τον συναντήσει. Τον έπεισε να αναλάβει την προεδρία του Άρη και αυτός ο συνδυασμός μαζί με τη μεταγραφή Γιαννάκη οδήγησε αργότερα στη δημιουργία της ''αυτοκρατορίας''.
Το καλοκαίρι του 1984 ήρθε σε ρήξη με διοίκηση και Ιωαννίδη (παρότι ποτέ δεν χάλασαν οι σχέσεις τους) γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος για την απώλεια του Κυπέλλου Ελλάδος στον θρυλικό τελικό των ΄΄ξυρισμένων κεφαλιών΄΄ με τον ΠΑΟΚ. Στην κλήρωση των διαιτητών είχε δεχτεί για πρώτη φορά σε αγώνα Άρη-ΠΑΟΚ να σφυρίξουν Θεσσαλονικείς διαιτητές (Πανταζής-Ιωάννου) και η ήττα με 74-70 και σφαγιαστική διαιτησία του χρεώθηκε. Πικραμένος αποχώρησε από τα διοικητικά και επέστρεψε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 σαν αντιπρόεδρος της διοίκησης που είχε σχηματίσει ο προσωπικός του φίλος καρδιολόγος Παναγιώτης Σπύρου. Η συγκεκριμένη ομάδα των παραγόντων προσπάθησε για ένα χρόνο να βγάλει από το αδιέξοδο τον ΄Αρη που είχε τεράστια οικονομικά προβλήματα και τελικά παρέδωσαν την ομάδα στον Θεόφιλο Μητρούδη.
Μέχρι το 1995 όταν αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας το οποίο είχε ξεπεράσει ήταν πάντοτε παρών στο Αλεξάνδρειο στους αγώνες της ομάδας αλλά σταδιακά αποσύρθηκε και παρακολουθούσε από μακριά πλέον τα δρώμενα. Ακόμη και σε μεγάλη ηλικία συνέχισε το αγαπημένο του χόμπι: Κάθε Πέμπτη απόγευμα έπαιζε μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα της ΧΑΝΘ με άλλους παλαίμαχους.
Ενας από τους τελευταίους πιονιέρους του ελληνικού μπάσκετ, εκπρόσωπος μιας άλλης εποχής, ο Ανέστης αναπαύθηκε σήμερα σε ηλικία 83 ετών κτυπημένος από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κηδεία του θα γίνει αύριο το μεσημέρι στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης.
Και ένα βίντεο όπου ο Ανέστης μιλάει σε εκπομπή του Χατζηνικολάου στο MEGA (1999) για τις πρώτες μέρες του Γκάλη στον Άρη




Και άλλο ένα όπου μιλάει σε αφιέρωμα του ΣΚΑΊ για το πάθος του με τον Άρη

Stairway to heaven for a highflyer

Για το χαμό του μίστερ Ο, του Ορλάντο Γούλριτζ και μερικές παράξενες ιστορίες του παίκτη που ήταν ο Τζόρνταν πριν τον Τζόρνταν στους Μπουλς θα κάνω ένα update θέμα αργότερα μέσα στο τριήμερο της αργίας

Έφυγε η ''τελευταία αρσενική φωνή''

Με τα λαϊκά τραγούδια δεν τα πάω καλά. Ούτε με τους λαϊκούς τραγουδιστές. Πλην μιας συγκεκριμένης εξαίρεσης. Ο μοναδικός τραγουδιστής για τον οποίο πήγαινα ''μπουζούκια'' οικειοθελώς μια φορά το χρόνο τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν ο Δημήτρης Μητροπάνος. Θεωρούσα τη φωνή του την απόλυτη αντρική φωνή για να τραγουδήσει λαϊκά.
Υπήρχαν δύο τραγούδια του που λάτρεψα όλα αυτά τα χρόνια. Το ένα δεν ήταν δικό του αλλά αυτός το καθιέρωσε, αυτός το είπε με ένα ξεχωριστό τρόπο και από τη δική του φωνή θα μείνει στην ιστορία. Ηταν το τραγούδι με το οποίο τις περισσότερες φορές έκλεινε το πρόγραμμα του. Ακόμη και για τα λαϊκά τραγούδια που βασίζουν την ύπαρξη και τη θεματολογία τους κυρίως στην καψούρα, στην απώλεια, στους χαμένους έρωτες και στην ερωτική προδοσία το ''Αλίμονο'' είναι κάτι σαν ''εθνικός ύμνος''!




 Ήταν ο πρώτος λαϊκός σε εποχές που οι αβανταδόρικες ''συνεργασίες'' δεν ήταν της μόδας που τόλμησε να ανέβει στη σκηνή μαζί με δύο εντεχνο-ρόκερ (Μαχαιρίτσας-Τσακνής) και να τα καταφέρνει ακόμη και στο δικό τους ρεπερτόριο! Λίγο αργότερα ή λίγο νωρίτερα (δεν είμαι σίγουρος) είχε συνεργαστεί με τον Κώστα Τουρνά σε ένα τραγούδι που μόνο κάποιος που μιλάει Ελληνικά μπορεί να καταλάβει...
Το ροκ το ελληνικό...






 Καλό ταξίδι Μητσάρα....

Σιγή ασυρμάτου

Εγώ ο ταπεινός γραφιάς δεν βρήκα μια λέξη παραπάνω όλη τη μέρα να προσθέσω στα όσα λέει αυτή η αφίσα.
Τον έλεγαν Δ.Χ. Δυστυχώς, τα....προσωπικά δεδομένα μπορεί να απαγορεύσουν να μπει στη ίδια λίστα με τον Κώστα Γεωργάκη και πολλούς άλλους που θυσίασαν τη ζωή τους μήπως και ξυπνήσουμε! Διότι, κόντρα στην άθλια προπαγάνδα των μίντια όπου αργυρώνητοι κατ΄ όνομα δημοσιογράφοι κατασκευάζουν ειδήσεις για την αποχαύνωση ενός λαού, η αυτοκτονία του 77χρονου ήταν Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΠΡΑΞΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ...

Θρήνος και στη basket city

Ο λούτσιο Ντάλα, που έφυγε σε ηλικία 69 ετών, εκτός από σπουδαίος συνθέτης ήταν και ένας μεγάλος μπασκετόφιλος. Οπαδός της Βίρτους Μπολόνια, έζησε από κοντά τις μεγάλες στιγμές όχι μόνο της ομάδας με το μαύρο V στις εμφανίσεις αλλά και της πάλαι ποτέ Basket City της Ιταλίας.
Ενδεικτικές δύο φωτογραφίες του για λογαριασμού του Ιταλικού....All Star Basket, του Super Basket πριν από μια εικοσαετία ή κάπου εκεί....

Το Allstar Basket και στο Tweeter...

← @AllStar_Mag

Η τελευταία στροφή στο Μακρύ ζεϊμπέκικο του Κοεμτζή

Το όνομα Νίκος Κοεμτζής για πολλά χρόνια ήταν συνώνυμο του φονιά, του μακελάρη και του σφαγέα. Σε εποχές που η εγκληματικότητα στην Ελλάδα ήταν πολύ πιο χαμηλή από σήμερα ο Κοεμτζής είχε σοκάρει την ελληνική κοινωνία όταν λίγο πριν την πτώση της χούντας έσφαξε τρία άτομα σε ένα σκυλάδικο για μια παραγγελιά. Μερικά χρόνια αργότερα, μεγαλώνοντας άκουγα το όνομα του, το όνομα του Μουντή (από την ουσιαστικά ανεξιχνίαστη δολοφονία της Τσάπμαν) ή αργότερα του ’’Δράκου’’ Παπαχρόνη σαν τα απόλυτα εκφοβιστικά, ένα πράγμα σαν τον Φρέντι Κρούγκερ για τους Αμερικάνους έφηβους στον ΄΄Εφιάλτη του δρόμου με τις λεύκες’’.

Κάπου εκεί μπλεγμένος στις παρέες που σύχναζαν στην Πλάκα και στα κλαμπ της περιοχής άκουσα τον Νιόνιο να τραγουδάει για 13 λεπτά το ’’Μακρύ ζειμπέκικο για το Νίκο’’. Ήταν ακόμη η εποχή που ο Σαββόπουλος έγραφε τραγούδια από την καρδιά του και είχε κάτι να πει. Μετά κουρεύτηκε, έγινε υμνητής του Μητσοτάκη, ζήτησε συγνώμη γιατί δεν πήγε στο στρατό… Θυμάμαι ότι ένιωσα μια ηλεκτρική εκκένωση διάρκειας 13 λεπτών, όσο κρατούσε το κομμάτι. Ένα τραγούδι που άνοιγε ένα διαφορετικό παράθυρο και έδινε μια άλλη ερμηνεία στα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ στη Νεράιδα. Κάπου εκεί γύρω, είδα και την ταινία Παραγγελιά του Παύλου Τάσιου για πρώτη φορά (την είδα άλλες τρεις μετά)…

Πριν από έξι επτά χρόνια αποφάσισε να μυήσω μια ελαφρά αγοραφοβική φίλη στα μυστικά του γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι. Τελειώνοντας τη βόλτα μας στα παλαιοβιβλιοπωλεία και στα δισκάδικα πέσαμε πάνω σε ένα πάγκο στην αρχή της Ηφαίστου έξω από το σταθμό του τραίνου. Ένας τύπος με άσπρο μούσι πουλούσε ένα βιβλίο με τίτλο ’’Το μακρύ ζεϊμπέκικο του Νίκου Κοεμτζή’’. Ήταν ο ίδιος ο Κοεμτζής. Αγοράσαμε δύο αντίτυπα και του έπιασα την κουβέντα αφού τον κέρασα τσιγάρο. Μιλήσαμε κανένα τέταρτο και στο τέλος έφυγα πιο μπερδεμένος από όσο ήμουν για χρόνια όταν άκουγα ή διάβαζα για την ιστορία του. Όταν τόλμησα να του φέρω την κουβέντα στο φονικό για τις ’’Βεργούλες’’ μου είπε πολύ ήρεμος: ’’Οτι είναι να πω το λέω στο βιβλίο που κρατάς. Ένα θα σου πω, μόνο, φιλαράκι, εγώ είμαι τελειωμένος εδώ και τριάντα χρόνια. Εκείνο το βράδυ βούλιαξα στην κόλαση και δεν την εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου’’. Με ρώτησε τι δουλειά κάνω και όταν του είπα δημοσιογράφος χάλασε λίγο και έκοψε την κουβέντα.

Δεν ξέρω και δεν θα μάθω ποτέ αν ο Κοεμτζής ήταν απλά ένας μακελάρης, αν ήταν κυνηγημένος από ένα σύστημα που τον έκανε να σαλτάρει, αν ήταν αυτά που λέει ο Σαββόπουλος, αν το δράμα συντελέστηκε στο χώρο του αοράτου αλλά μικρή σημασία έχει πια. Για κάποιους ο Κοεμτζής ήταν απλά ένας στυγνός φονιάς, για άλλους ο τελευταίος μάγκας που καθάρισε τρεις αστυνομικούς όχι για την ασήμαντη αφορμή μιας παραγγελιάς αλλά πηγαίνοντας κόντρα στο σύστημα που τον κυνηγούσε. Το μοναδικό που μου έμεινε είναι ένα βιβλίο με λάθος αφιέρωση αφού πήρα αυτό της φίλης μου και εκείνη το δικό μου.

* Ο Νίκος Κοεμτζής βρέθηκε σήμερα νεκρός εκεί κοντά που τον συνάντησα. Στην περιοχή που πούλαγε τα βιβλία του.

Η κατάρα των 27 (Live fast, die soon)

Νεκρή βρέθηκε πριν  από λίγο στο σπίτι της η Εϊμι Γουαϊνχάουζ! Θύμα, πιθανότατα, των καταχρήσεων που σκέπασαν το μοναδικό της ταλέντο... Η κοπέλα με τη θεϊκή φωνή έζησε γρήγορα και πέθανε νέα. Ακολουθώντας την κατάρα που θέλει μεγάλους μουσικούς να πεθαίνουν πριν γίνουν 28 ετών. Ήταν μόλις 27...

Μπαίνει στην ίδια τραγική λίστα με τον Τζιμ Μόρισον, τον Τζίμι Χέντριξ, τη Τζάνις Τσόπλιν που έφυγαν πριν τα 28 τους αφού η διασημότητα και το στάτους του σούπερ σταρ τους έστειλε στην κόλαση των σκληρών ναρκωτικών και του αλκοόλ. Ο Κουρτ Κομπέιν ήταν 27 όταν διάλεξε τη μέρα να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα. Και η λίστα είναι τόσο μακριά που η τραγική σύμπτωση δημιουργεί ανατριχίλες. Στην ίδια ηλικία πέθανε ο θρυλικός κιθαρίστας  Ρόμπερτ Τζόνσον που πρόλαβε να ηχογραφήσει μόνο 29 τραγούδια και ο μύθος λέει ότι τη σπάνια ικανότητα του στην κιθάρα του τη χάρισε ο Σατανάς ένα βράδυ σε κάποιο μοναχικό σταυροδρόμι με αντάλλαγμα την ψυχή του. Θεωρείται ο αληθινός πατέρας του σύγχρονου ροκ εν ρολ... Από υπερβολική δόση ναρκωτικών πέθανε (στα 27 του...) ο Ρούντι Λιούις των Ντρίφτερς, ο Μπράιαν Τζόουνς (από την αρχική σύνθεση των Ρόλινγκ Στόουνς, αν και ο δικός του θάνατος παραμένει μυστήριο και έχουν ακουστεί διάφορες θεωρίες), από ναρκωτικά έφυγε ο Αλαν ’’Blind Owl'' Ουίλσον των Κάνιντ Χιτ, η Κρίστεν Πφαφ των Χόουλ, ο Γκάρι Θέιν (για ένα διάστημα βασικός στέλεχος των Uriah Heep). Από υπερβολική χρήση αλκοόλ και παρενέργειες στην υγεία του έφυγε ο Ρον 'Pigpen'' Μακίρναν των Γκρέιτφουλ Ντεντ, από αναρρόφηση μετά από υπερβολική χρήση αλκοόλ ο Σον Πάτρικ Μακέιμπ των Ink and Dagger, ενώ στην ίδια ηλικία αυτοκτόνησαν ο Πίτερ Χαμ των Μπαντφίνγκερ και  πρόσφατα ο Ασυτραλός Levi Kereama των Λεθμπριτζ. Στα 27 βρέθηκε άγρια δολοφονημένη η πανκ ρόκερ Μια Ζαπάτα των Γκιτς ενώ στην ίδια ηλικία εξαφανίστηκε από προσώπου γης ο Ρίτσι Εντουαρντς των Μάνικ Στριτ Πρίτσερς που επισήμως σήμερα συνεχίζει να θεωρείται αγνοούμενος...

Την επανάσταση δεν θα τη δείξει η τηλεόραση! (ένα τραγούδι για το Σύνταγμα)

Είχα την τύχη να τον δω πριν από 14-15 χρόνια σε μια ανοιχτή (χωρίς εισιτήριο) συναυλία στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Μαζί με την παρέα μου πρέπει να είμαστε οι μετρημένοι στα δάχτυλα λευκοί μέσα σε χιλιάδες κόσμο. Δεν ήταν μουσικός με το στενό ορισμό της λέξης, ήταν πιότερο ποιητής και ακτιβιστής κατά του ρατσισμού...
Ο Τζιλ Σκοτ Χέρον από εκείνη τη νύχτα έγινε ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς γιατί μιλούσε για πράγματα πιο μπροστά από την εποχή του. Το τραγούδι του που ξεσήκωνε τον κόσμο είχε τίτλο ’’Την επανάσταση δεν θα τη δείξει η τηλεόραση’’. Δείτε το, ακούστε τα λόγια και σκεφθείτε ότι το έγραψε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 πριν από 40 χρόνια δηλαδή όταν οι καταστροφικές επιδράσεις της τηλεόρασης δεν ήταν ορατές στο πλατύ κοινό. Για την ακρίβεια, το χαζοκούτι τότε πρωτόμπαινε για τα καλά και στη ζωή της Αμερικής ως μέσο μαζικού αποπροσανατολισμού. Σήμερα, η αμερικάνικη κοινωνία αποδέχεται πια χωρίς αντίλογο το δόγμα ’’ότι δεν το δείχνει η τηλεόραση, απλά δεν έχει συμβεί, δεν υπάρχει’’. Κάποιοι τον φώναζαν και πατέρα ή νονό της ραπ μουσικής αλλά δεν αποδεχόταν τον όρο, όχι από σεμνότητα αλλά επειδή θεωρούσε ότι απλά είχε βάλει ένα πολύ μικρό τούβλο στη δημιουργία αυτού του μουσικού ρεύματος. Ήταν ο πρώτος που έβαλε ’’λούπες’’ στα ποιήματά του που όλα μιλούσαν για κοινωνικά προβλήματα, για τη διάδοση της ντρόγκας στα γκέτο, για το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής  αλλά πάντοτε το αγαπημένο του θέμα ήταν η αρνητική επίδραση των μίντια και της τηλεόρασης στις μάζες...
Έμαθα μαζί με τον υπόλοιπο πλανήτη το θάνατο του πριν από μερικές μέρες αλλά δεν πρόλαβα να γράψω μερικές λέξεις για τον ’’τελευταίο κοινωνικό προφήτη της μουσικής’’ (ας όψονται η ρημάδα η καθημερινότητα και οι τελικοί του πρωταθλήματος). Ηταν μόλις 62 ετών...
Πέρσι τέτοια εποχή είχα κλείσει και εισιτήρια για να τον δω στην Αθήνα αλλά η συναυλία του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κρατάω λοιπόν μόνο τις εικόνες από εκείνη τη φοβερή βραδιά στο κέντρο του ’’Μεγάλου Μήλου’’ και αφήνω ως μικρή παρακαταθήκη-φόρο τιμής το βίντεο-κολάζ που ντύνει τους συγκλονιστικούς στίχους του ''The revolution will not be televised'' για ένα ποιητή που ήταν bigger than life... Το συγκεκριμένο τραγούδι μπορούσε να είναι το ιδανικό σάουντρακ για τις ελληνικές πλατείες και τους αγανακτισμένους συγκεντρωμένους. Γιατί τη δική τους επανάσταση -μια επανάσταση που ανήκει σε όλους μας-  για πολύ καιρό είχαν αποφασίσει να μη τη δείξουν στην τηλεόραση...



Και οι στίχοι του Τζιλ Σκοτ Χέρον

You will not be able to stay home, brother.

You will not be able to plug in, turn on and cop out.
You will not be able to lose yourself on skag and skip,
Skip out for beer during commercials,
Because the revolution will not be televised.



The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by Xerox
In 4 parts without commercial interruptions.
The revolution will not show you pictures of Nixon
blowing a bugle and leading a charge by John
Mitchell, General Abrams and Spiro Agnew to eat
hog maws confiscated from a Harlem sanctuary.

The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by the
Schaefer Award Theatre and will not star Natalie
Woods and Steve McQueen or Bullwinkle and Julia.

The revolution will not give your mouth sex appeal.
The revolution will not get rid of the nubs.
The revolution will not make you look five pounds
thinner, because the revolution will not be televised, Brother.

There will be no pictures of you and Willie May
pushing that shopping cart down the block on the dead run,
or trying to slide that color television into a stolen ambulance.
NBC will not be able predict the winner at 8:32
or report from 29 districts.

The revolution will not be televised.
There will be no pictures of pigs shooting down
brothers in the instant replay.
There will be no pictures of pigs shooting down
brothers in the instant replay.

There will be no pictures of Whitney Young being
run out of Harlem on a rail with a brand new process.
There will be no slow motion or still life of Roy
Wilkens strolling through Watts in a Red, Black and
Green liberation jumpsuit that he had been saving
For just the proper occasion.
Green Acres, The Beverly Hillbillies, and Hooterville
Junction will no longer be so damned relevant, and
women will not care if Dick finally gets down with
Jane on Search for Tomorrow because Black people
will be in the street looking for a brighter day.

The revolution will not be televised.
There will be no highlights on the eleven o'clock
news and no pictures of hairy armed women
liberationists and Jackie Onassis blowing her nose.
he theme song will not be written by Jim Webb,
Francis Scott Key, nor sung by Glen Campbell, Tom
Jones, Johnny Cash, Englebert Humperdink, or the Rare Earth.

The revolution will not be televised.
The revolution will not be right back after a message
about a white tornado, white lightning, or white people.
You will not have to worry about a dove in your
bedroom, a tiger in your tank, or the giant in your toilet bowl.
The revolution will not go better with Coke.
The revolution will not fight the germs that may cause bad breath.
The revolution will put you in the driver's seat.
The revolution will not be televised, will not be televised,
will not be televised, will not be televised.
The revolution will be no re-run brothers;
The revolution will be live.

Heaven got the blues!

Με μια λιτή ανακοίνωση σε μαύρο φόντο έγινε γνωστός (μέσα από το επίσημο σάιτ του) ο ξαφνικός θάνατος του Γκάρι Μουρ σε ηλικία 59 ετών. Ο Ιρλανδός κιθαρίστας βιρτουόζος των μπλουζ και της ροκ έφυγε ξαφνικά και ειρηνκά μέσα στον ύπνο του ενώ βρισκόταν σε διακοπές στην Ισπανία. Τον Μουρ τον πρωτομάθαμε ως περιστασιακό μέλος των θρυλικών Thn Lizzy και αργότερα από το απόλυτο μπλουζ-ροκ ύμνο το Sill got the blues, τραγούδι που έγινε μεγάλο χιτ στις αρχές των 90's. Τραγική ειρωνεία αλλά ένας από τους πιο πρόσφατους δίσκους του είχε τον τίτλο Dark days in paradise. RIP Gary...



Την ίδια μέρα και σε ηλικία 67 ετών έφυγε και η ηθοποιός Λένα Νίμαν που στοίχειωσε την εφηβεία μας πίσω στη δεκαετία του ’70 με την ερμηνεία της στις ταινίες ’’Είμαι περίεργη κίτρινη’’ και ’’Είμαι περίεργη μπλε’’. Ταινίες που επισκίασαν την παρουσία της στη Φθνινοπωρινή Σονάτα του Μπέργκμαν δίπλα στη Λιβ Ούλμαν. Η Σουηδέζα Νίμαν αποτέλεσε για λάθος λόγους ’’φετίχ’’ για τους έφηβους της μεταδικτατορικής Αθήνας. Τότε, με μεγάλη καθυστέρηση ανακαλύψαμε την παρουσία της στις ταινίες ’’Είμαι περίεργη κίτρινη’’ και ’’Είμαι περίεργη μπλε’’. Βεβαίως, στη στερημένη σεξουαλικά Ελλάδα εντύπωση δεν έκαναν οι ταινίες αυτές καθαυτές αλλά οι γυμνές εμφανίσεις της Νίμαν και το γεγονός ότι στην πρώτη ταινία έκανε σεξ επί της οθόνης με τον συμπρωταγωνιστή της και εμφανιζόταν χωρίς ρούχα στη μισή, σχεδόν, ταινία. Μάλιστα, η ταινία είχε παιχτεί με την ένδειξη Αυστηρώς ακατάλληλη στους Αθηναϊκούς κινηματογράφους και σε ορισμένες περιπτώσεις είχε ξεπέσει ακόμη και σε τσοντοκινηματογράφους της Ομόνοιας και είχε μπει στο ίδιο τσουβάλι με την αλήστου μνήμης Εμανουέλα, την Ιστορία της Ο και το...Βαθύ λαρύγγι! Οι ταινίες στην πραγματικότητα ήταν δύο πρωτοποριακά ψευτο-ντοκιμαντέρ που αποτελούσαν μια καταγγελία στο συντηρητισμό, τον ολοκληρωτισμό και τα ήθη της δεκαετίας του ’60 (γυρίστηκαν το 1967 και το 1969 νομίζω αλλά στην Ελλάδα παίχτηκαν μετά την πτώση της δικτατορίας). Λογικό, στην οπισθοδρομική Ελλάδα να αντιμετωπιστούν περίπου σαν....τσόντες (άντε τσόντες ποιότητας) και να αποκτήσουν την αληθινή τους αξία αρκετά χρόνια αργότερα. Ακόμη και στην απελευθερωμένη Σουηδία η υπερβολική δόση γυμνού αλλά και οι θέσεις της ταινίας υπέρ των εκτρώσεων κλπ. είχαν οοκάρει.  Οπου βρείτε τις δύο ταινίες δείτε της άφοβα, προτείνονται για μανιώδεις σινεφιλ. Το κίτρινο και το μπλε ήταν ευθείες αναφορές στα χρώματα της Σουηδικής σημαίας. Βρήκα 15 λεπτά από το I’m curius blue αλλά δυστυχώς όχι από το I'm curius yellow... RIP Lena

Τη μέρα που έφυγε ο πρίγκιπας

Πάνε ακριβώς είκοσι χρόνια σαν σήμερα...Ανήμερα του Αγίου Νικολάου όταν κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα η είδηση που έμοιαζε με κακόγουστο ανέκδοτο... Ο πρίγκιπας του ελληνικού ροκ είχε φύγει για πάντα. Ο τραγουδιστής συμβολο μιας ολόκληρης γενιας, γεννημενος για να γίνει θρύλος, έζησε γρήγορα και πέθανε νέος και ας μην το πιστεύαμε μέχρι που η βεβαιότητα και το τελεσίδικο σταμάτησε το χρόνο. Το ελληνικό ροκ δεν θα ήταν ποτέ πια το ίδιο χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Παυλή για τους φίλους του, τον πρίγκιπα για τους χιλιάδες θαυμαστές του.
Για αυτούς που σήμερα είναι πάνω από 40 ο Παύλος ήταν ο τραγουδιστής σύμβολο, αυτός που έδωσε το στίγμα με τον δίσκο σταθμό ’’Φλου’’ τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια, τραγγούδησε τα μπλουζ και το ροκ όπως κανείς άλλος νωρίτερα και κανείς άλλος μετά απ΄ αυτόν. Τον είχα παρακολουθήσει σε όλη τη διαδρομή του από τα μικρά κλαμπ της Πλάκας μέχρι το υπόγειο του Ροντέο στην πλατεία Βικτωρίας. Ηταν εκεί παραμονές των δημοτικών εκλογών που αντί να τραγουδήσει το πρόγραμμα του ζήτησε από τον κόσμο ’’ένα τσιγάρο, κανονικό τσιγάρο ρε μαλάκες’’ και έβγαλε ένα χαρτί από την τσέπη του. Αντί να τραγουδήσει προσπάθησε απλά να πείσει τον κόσμο για τα δεινά που θα έφερνε στην πόλη η σχεδόν σίγουρη εκλογή ως δημάρχου την επόμενη του Εβερτ. Ετυχε να είμαι εκεί και έτυχε από μια απλή σύμπτωση και μια καλή φίλη να τον συναντήσω μερικά βράδυα αργότερα και να του πούμε για αρκετή ώρα. Αν και η αλήθεια είναι ότι όταν μιλούσε ο λιγομίλητος Παύλος οι άλλοι απλά ακούγαμε, όπως ακους ένα ζωντανό θρύλο, τον τραγουδιστή που χρόνια νωρίτερα είχε ανέβει τη σκηνή του ανοιχτού γηπέδου μπάσκετ στου Ζωγράφου για να μας χαρίσει ένα αξέχαστο μεσημέρι στη θρυλική συναυλία της βροχής που έστησε για πλάκα ο ’’θείος Νώντας’’ (Δημήτρης Πουλικάκος).
Μαθαίναμε ότι είχε καθαρίσει από την άσπρη σκόνη αλλά αυτός ο δαίμονας δεν αφήνει ποτέ όποιον πιάσει στα δίχτυα του. Και αυτή η σκόνη χάρισε το τελευταίο θανατερό αγκάλιασμα στον Παύλο.
Ο Παύλος ήταν πολύ περισσότερα από τα τραγούδια του, τη μουσική του, τους στίχους και τις ευαισθησίες του. Το ξέρουν καλύτερα οι λίγοι καλοί του φίλοι, αυτοί που ποτέ δεν σφετερίστηκαν τη μνήμη του, δεν την έκαναν εμπόριο. Ο Μάνος ο Ξυδούς που και αυτός έφυγε νωρίς, ο ’Ακης που σήμερα είναι δάσκαλος σε ένα νησί του Ιονίου και ίσως σήμερα αντί να κάνει μάθημα μιλήσει στους μαθητές του για τον Παυλή, η Κρίστυ, η Πέρσα, τα μέλη των Απροσάρμοστων και της Σπυριδούλα που έπαιζαν δίπλα του στη σκηνή, οι Κατσιμιχαίοι που του αφιέρωσαν το ’’Κόκκινο φεγγάρι’’ και τους στίχους ’’και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω’’. Κι΄αυτές τις αλήθειες δεν θα τις μάθουμε ποτέ όλοι οι υπόλοιποι. Σε μας άφησε μια τεράστια διαθήκη, τη μουσική του για να τον θυμόμαστε, μαζί με όλους τους υπόλοιπους τους καλοδεχούμενους στην παρέα που δεν τον είχαν μάθει όσο ζούσε. Ο Παύλος στα τραγούδια του έκανε κατάθεση ψυχής είτε μιλούσε για τα ζόρια του με τη ντρόγκα όπως στο ’’Εν Λευκώ’’ είτε για τα ζόρια της γενιάς μας, είτε απλά έκανε πλάκα ως μάρτυρας σε μια ληστεία τράπεζας στο Αντε και καλή τύχη μάγκες...Ακόμη και οι τελευταίες του εικόνες στη σκηνή, με την ξανθιά του χαίτη να έχει αρχίσει μόλις να γκριζάρει και το δεξί του χέρι δεμένο (τους τελευταίους μήνες της ζωή του υπέφερε από μερική παράλυση λόγω ενός αγγειακού προβλήματος) ο Παύλος ήταν ο ίδιος συνδυασμός ροκ δυναμίτη και ευαίσθητου ποιητή που κάθε βράδυ έβγαζε την ψυχούλα του πάνω στη σκηνή και την κατέθετε εκεί μπροστά μας για χάρη μας και για το κέφι μας.
Θεωρώ ως κορυφαίο τραγούδι του την Κ. που δεν γράφτηκε ποτέ όπως όλοι πίστευαν για χρόνια με θέμα την κοκαϊνη αλλά μια άλλη Κ. Την Κάθυ, τον έρωτα της ζωής του, τη γυναίκα που ακόμη και σήμερα φοράει το δαχτυλίδι που της είχε κάνει δώρο ο Παύλος. Τη γυναίκα που τον άφησε για λόγους που ο ίδιος εξηγεί στο συγκεκριμένο τραγούδι.




Και το δικό μου αγαπημένο από το ρεπερτόριο του Παύλου. Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι...





Και ένα τραγούδι που το ανακάλυψα τυχαία και δεν περίμενα ότι μπορεί να υπήρχε σε βίντεο αλλά τελικά το you tube κρύβει μεγάλα διαμάντια! Η θρυλική Υστατη στιγμή που είχε απαγορευτεί από τη λογοκρισία του 1982 για προσβολή της δημοσίας αιδούς και στίχους με σεξιστικό περιεχόμενο. Μαζί με τον Παύλο οι Αποροσάρμοστοι. Στις κιθάρες Αράπης και Γαλανάκης και στη ντραμς ο Κυριάκος Δαρίβας, άπαντες σπουδαίοι μουσικοί, ειδικά ο μπασίστας Αράπης.



Υ.Γ. Ξέρω ότι οι περισσότεροι μπαίνουν εδώ να διαβάσουν για μπάσκετ. Συμπαθάτε με αν για μια μέρα αποφάσισα να γράψω κάτι διαφορετικό. Αλλά τα είκοσι χρόνια πέρασαν γρήγορα και είναι τόσο παράξενες αυτές οι εποχές που ο Παύλος μας λείπει περισσότερο από ποτέ!

Εφυγε ο άνθρωπος που τον φώναζαν Coach!

Ο Τζέρι Ουέστ αρκέστηκε να δηλώσει μόλις έμαθε τα δυσάρεστα νέα ότι ''το μπάσκετ έχασε ένα γίγαντα''. Το μπάσκευ έχασε πριν από λίγες ώρες τον πρώτο μεγάλο προπονητή της ιστορίας του. Τον προπονητή που ήταν συνώνυμος με τους τίτλους, με τα ρεκόρ και τη δημιουργία της μεγαλύτερης δυναστείας του NCAA. Πλήρης ημερών σε ηλικία 99 ετών έφυγε ειρηνικά χθες βράδυ σε νοσοκομείο της Καλιφόρνια όπου νοσηλευόταν από τις 26 Μαϊου.
Η εικόνα του Γούντεν με ένα διπλωμένο πρόγραμμα αγώνα στο χέρι την ώρα που κοουτσάρει είναι για το μπάσκετ ότι είναι για τους επαναστάτες του πλανήτη η κλασική εικόνα του Τσε με τον μπερέ. Ο Γούντεν δημιούργησε την αυτοκρατορία του UCLA και οδήγησε την ομάδα στην κατάσκτηση δέκα τίτλων πρωταθλητή στο ΝCAA δημιουργώντας ένα ρεκόρ που θα μείνει ακατάρριπτο για...αιώνες αφού οι επτά από αυτούς ήταν συνεχόμενοι (1967-1973). Σε κάποιο σημείο αυτού του σερί το UCLA κέρδισε 88 σερί παιχνίδια, επίσης ρεκόρ για την ιστορία του NCAA. Στις ομάδες του έπαιξαν μετέπειτα σταρ του ΝΒΑ με μακράν καλύτερο όνομα και πιο διάσημο απόφοιτο του σχολείου τον Λιου Αλτσιντορ, γνωστό πλέον ως Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και τον Μπιλ Ουόλτον.
Ο Γούντεν έχτισε το θρύλο του UCLA βασισμένος σε ένα μοντέλο up tempo μπάσκετ που ως τότε ήταν άγνωστο στη Δυτική Ακτή αλλά και στο γεγονός ότι ήταν ο πρώτος προπονητής που ταξίδεψε παντού στις ΗΠΑ για να βρει γυμνασιακά ταλέντα (ο Αλτσιντορ ήταν Νεουερκέζος για παράδειγμα) σε εποχές που κανείς άλλος δεν έβγαινε έξω από τα σύνορα της πολιτείας που έδρευε το σχολείο του για recruiting. Εγινε διάσημος για τις ατάκες του, φράσεις 1-2 προτάσεων που χρησιμοποιούσε ως κίνητρο για τους παίκτες του και υπάρχουν τουλάχιστον 6 ή 7 βιβλία γεμάτες με φράσεις του! Νομίζω ότι η υπέρτατη αναγνώριση για τον Γούντεν ήταν το γεγονός ότι εδώ και μισό αιώνα κανείς δεν τον φώναζε πια με το όνομα του αλλά όλοι αναφέρονταν σε αυτόν με δύο λέξεις The coach. H είδηση του θανάτου του Τζον Γούντεν είναι ήδη και στην πρώτη σελίδα του σάιτ του με πρώτη δήλωση αποχαιρετισμό από τον Μπιλ Ουόλτον έναν από τους δύο μεγάλους σέντερ που ανέδειξε στο UCLA http://www.coachwooden.com/