Πολύ πιο εύκολα από ότι περιμέναμε η εθνική νίκησε τη Σερβία και ουσιαστικά ’’έκλεισε’’ με επιτυχία το Ευρωμπάσκετ. Αν πάρει και την 5η θέση στον αγώνα κατάταξης με τη Λιθουανία θα έχει πετύχει το μάξιμουμ αφού παρά την υπερπροσπάθεια του αγώνα με τη Γαλλία δεν νομίζω ότι οι πραγματικές της δυνατότητες ήταν για παραπάνω.
Οι έλληνες παίκτες μπήκαν από την αρχή αποφασισμένοι να πιάσουν από το...λαιμό τους Σέρβους που είχαν μείνει μάλλον ξεχασμένοι (και ταλαιπωρημένοι) στον χαμένο προημιτελικό με τη Ρωσία. Το συν για την εθνική ομάδα ήταν ότι για μια ακόμη φορά κατάφερε να ξεπεράσει χωρίς παρενέργειες τα...απόνερα μιας ήττας και να ανασυγκροτηθεί σε χρόνο ρεκόρ προσφέροντας μας το καλύτερο ημίχρονο που έχουμε δει μετά την ομάδα του Τόκιο. Ο Μπουρούσης έκανε ότι ήθελε τον Κρστιτς που σίγουρα θα σκέφτηκε σε 1-2 περιπτώσεις ότι μόνο με...καρεκλιά μπορούσε να τον σταματήσει, ο Ζήσης έκανε αμυντικά και επιθετικά το πιο μεστό παιχνίδι του την τελευταία τριετία στην εθνική και η άμυνα του Ζούρου απλά εξέθεσε το εύκολο θύμα (Τεόντοσιτς). Ειδικά με την παρουσία του τελευταίου νομίζω ότι όπως και την περασμένη σεζόν στον Ολυμπιακό εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Ιβκοβιτς που του παρέχει ασυλία. Ο Τεόντοσιτς επιβεβαίωσε αυτό που όσοι καταλαβαίνουν από μπάσκετ λένε από την πρώτη στιγμή. Οτι είναι παίκτης για τα playgrounds του Βελιγραδίου, παίζει μόνο για την πάρτη του και δεν είναι για οργανωμένο μπάσκετ υψηλού επιπέδου.
Στα δικά μας... Η εθνική θα πάει του χρόνου στο προολυμπιακό του Λονδίνου ελπίζοντας για μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επαναλαμβάνω ότι σε μια ομάδα χωρίς αναταράξεις, με πολλά νέα πρόσωπα και χωρίς εγωισμούς έλαμψε το προπονητικό άστρο του Ζούρου που δεν χρειάστηκε να κάνει υπεροβολικά πράγματα. Έμεινε ψύχραιμος στα δύσκολα και έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε τι άλλο: Ασχολήθηκε με την τακτική και το μπάσκετ, σημεία που είναι άριστος. Η εθνική πέρα από κάποιους παίκτες στους οποίους μπορεί να επενδύσει απέδειξε ότι το ελληνικό μπάσκετ διαθέτει ακόμη αξιοθαύμαστο βάθος (το μέχρι πότε είναι άλλη συζήτηση) και επειδή με κάτι πρέπει να ασχολούμαστε σιγά σιγά μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν πρέπει του χρόνου να γίνουν δεκτοί όσοι δεν ήθελαν να παίξουν φέτος ή όχι... Επειδή δεν δημιούργησε άλλες ευκαιρίες για ίντριγκες αυτή η ομάδα σε ένα από τα πιο ήρεμα καλοκαίρια της τελευταίας δεκαετίας.
Οι έλληνες παίκτες μπήκαν από την αρχή αποφασισμένοι να πιάσουν από το...λαιμό τους Σέρβους που είχαν μείνει μάλλον ξεχασμένοι (και ταλαιπωρημένοι) στον χαμένο προημιτελικό με τη Ρωσία. Το συν για την εθνική ομάδα ήταν ότι για μια ακόμη φορά κατάφερε να ξεπεράσει χωρίς παρενέργειες τα...απόνερα μιας ήττας και να ανασυγκροτηθεί σε χρόνο ρεκόρ προσφέροντας μας το καλύτερο ημίχρονο που έχουμε δει μετά την ομάδα του Τόκιο. Ο Μπουρούσης έκανε ότι ήθελε τον Κρστιτς που σίγουρα θα σκέφτηκε σε 1-2 περιπτώσεις ότι μόνο με...καρεκλιά μπορούσε να τον σταματήσει, ο Ζήσης έκανε αμυντικά και επιθετικά το πιο μεστό παιχνίδι του την τελευταία τριετία στην εθνική και η άμυνα του Ζούρου απλά εξέθεσε το εύκολο θύμα (Τεόντοσιτς). Ειδικά με την παρουσία του τελευταίου νομίζω ότι όπως και την περασμένη σεζόν στον Ολυμπιακό εκτέθηκε ανεπανόρθωτα ο Ιβκοβιτς που του παρέχει ασυλία. Ο Τεόντοσιτς επιβεβαίωσε αυτό που όσοι καταλαβαίνουν από μπάσκετ λένε από την πρώτη στιγμή. Οτι είναι παίκτης για τα playgrounds του Βελιγραδίου, παίζει μόνο για την πάρτη του και δεν είναι για οργανωμένο μπάσκετ υψηλού επιπέδου.
Στα δικά μας... Η εθνική θα πάει του χρόνου στο προολυμπιακό του Λονδίνου ελπίζοντας για μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επαναλαμβάνω ότι σε μια ομάδα χωρίς αναταράξεις, με πολλά νέα πρόσωπα και χωρίς εγωισμούς έλαμψε το προπονητικό άστρο του Ζούρου που δεν χρειάστηκε να κάνει υπεροβολικά πράγματα. Έμεινε ψύχραιμος στα δύσκολα και έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε τι άλλο: Ασχολήθηκε με την τακτική και το μπάσκετ, σημεία που είναι άριστος. Η εθνική πέρα από κάποιους παίκτες στους οποίους μπορεί να επενδύσει απέδειξε ότι το ελληνικό μπάσκετ διαθέτει ακόμη αξιοθαύμαστο βάθος (το μέχρι πότε είναι άλλη συζήτηση) και επειδή με κάτι πρέπει να ασχολούμαστε σιγά σιγά μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν πρέπει του χρόνου να γίνουν δεκτοί όσοι δεν ήθελαν να παίξουν φέτος ή όχι... Επειδή δεν δημιούργησε άλλες ευκαιρίες για ίντριγκες αυτή η ομάδα σε ένα από τα πιο ήρεμα καλοκαίρια της τελευταίας δεκαετίας.
