Οπως όλα δείχνουν ο Αντρέα Τρινκιέρι προπονητής της Καντού θα είναι ο
νέος κόουτς της εθνικής ομάδας. Εκτός βέβαια αν ο πατερούλης του
ελληνικού μπάσκετ δεν κατορθώσει να κλείσει ούτε ένα προπονητή
μικρομεσαίου βεληνεκούς. Κατ΄αρχήν η πρόβλεψη που είχα κάνει (μια και ο
γερο-Γιώργος είναι πλέον απολύτως προβλέψιμος) δικαιώνεται αφού περάσμε
τη φάση του παρμαυθιού με τα ηχηρά Ευρωπαϊκά ονόματα, φτάσαμε στην
διακριτική άρνηση του Γιαννάκη (όταν βολιδοσκοπήθηκε ανεπίσημα) και
καταλήξαμε σε ένα Ιταλό προπονητή.
Ο Τρινκιέρι βρίσκεται στο προσκήνιο του Ιταλικού μπάσκετ τα τελευταία οκτώ χρόνια παρότι ακόμη δεν έχει φτάσει τα 50. Δούλεψε με καλά αποτελέσματα σε μικρές κυρίως ομάδες και ανέλαβε πριν από τρία χρόνια την Καντού. Περγαμηνές ας πούμε ισάξιες με του Μπαρτζώκα ή του Πεδουλάκη πριν οι συγκεκριμένοι προπονητές αναλάβουν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό φέτος. Στην Ιταλία λένε καλά λόγια, το ίδιο λένε και αρκετοί προπονητές που τον αντιμετώπισαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρωλίγκα και δεν έχω κανένα λόγο να τους αμφισβητώ. Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει και θα παραμένει πόσο καλός μπορεί να είναι ένας προπονητής που θα φύγει για πρώτη φορά από τη χώρα του και θα δουλέψει σε ένα άγνωστο -για αυτόν- περιβάλον με απίστευτες παθογένειες. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις το ποσοστό αποτυχίας είναι εξαιρετικά υψηλό και ελάχιστοι προπονητές επιβιώνουν. Ξένος με τη νοοτροπία και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη ή γνώση της ελληνικής πραγματικότητας εφόσον τελικά έρθει δεν θα έχει μεγάλες πιθανότητες με το μέρος του.
Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι το ''ποιός'' στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι που θα τον περιστοιχίζουν. Ο Κολοκυθάς απέδειξε τις ''καλές προθέσεις'' του για όποιον προπονητή δεν λέγεται Γιαννάκης με την κατάπτυστη συνέντευξη εναντίον του Ζούρου. Ο Τσαγκρώνης υποστηρικτής της λύσης Μίσσα κάνει μονίμως κριτική (εκ του ασφαλούς και υπόγεια) σε όλους τους προπονητές της εθνικής τα τελευταία χρόνια. Και ο Βασιλακόπουλος προσλαμβάνει προπονητές όχι με τη λογική της στήριξης τους αλλά του πόσο εύκολα μπορούν να φύγουν και να χρεωθούν μια αποτυχία. Η προφανής λύση της πρόσληψης του Κατσικάρη δεν βόλευε, διότι ο Φώτης και καλό προφίλ έχει και κυρίως μεγάλες συμπάθειες στον χώρο του τύπου ακόμη και μεταξύ ορκισμένων υπηκόων του πατερούλη και μελών του δημοσιογραφικού στρατού του. Συνεπώς, έμπαινε εύκολα στην εθνική ομάδα αλλά έβγαινε δύσκολα και κυρίως όχι ανώδυνα για τον Βασιλακόπουλο. Αντίθετα, η πρόσληψη ενός Ιταλού που μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει (αν το καταλάβει ποτέ) μπορεί και να έχει φύγει διευκολύνει αφάνταστα τον Βασιλακόπουλο. Στην επιτυχία γίνεται μάγκας που τον διάλεξε, στην αποτυχία τον στέλνει πίσω στο Καντού χωρίς προσωπικό κόστος γιατί λίγοι θα θυμηθούν ή θα μνημονεύσουν ποιός τον είχε επιλέξει!
Ο Τρινκιέρι βρίσκεται στο προσκήνιο του Ιταλικού μπάσκετ τα τελευταία οκτώ χρόνια παρότι ακόμη δεν έχει φτάσει τα 50. Δούλεψε με καλά αποτελέσματα σε μικρές κυρίως ομάδες και ανέλαβε πριν από τρία χρόνια την Καντού. Περγαμηνές ας πούμε ισάξιες με του Μπαρτζώκα ή του Πεδουλάκη πριν οι συγκεκριμένοι προπονητές αναλάβουν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό φέτος. Στην Ιταλία λένε καλά λόγια, το ίδιο λένε και αρκετοί προπονητές που τον αντιμετώπισαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρωλίγκα και δεν έχω κανένα λόγο να τους αμφισβητώ. Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει και θα παραμένει πόσο καλός μπορεί να είναι ένας προπονητής που θα φύγει για πρώτη φορά από τη χώρα του και θα δουλέψει σε ένα άγνωστο -για αυτόν- περιβάλον με απίστευτες παθογένειες. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις το ποσοστό αποτυχίας είναι εξαιρετικά υψηλό και ελάχιστοι προπονητές επιβιώνουν. Ξένος με τη νοοτροπία και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη ή γνώση της ελληνικής πραγματικότητας εφόσον τελικά έρθει δεν θα έχει μεγάλες πιθανότητες με το μέρος του.
Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι το ''ποιός'' στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι που θα τον περιστοιχίζουν. Ο Κολοκυθάς απέδειξε τις ''καλές προθέσεις'' του για όποιον προπονητή δεν λέγεται Γιαννάκης με την κατάπτυστη συνέντευξη εναντίον του Ζούρου. Ο Τσαγκρώνης υποστηρικτής της λύσης Μίσσα κάνει μονίμως κριτική (εκ του ασφαλούς και υπόγεια) σε όλους τους προπονητές της εθνικής τα τελευταία χρόνια. Και ο Βασιλακόπουλος προσλαμβάνει προπονητές όχι με τη λογική της στήριξης τους αλλά του πόσο εύκολα μπορούν να φύγουν και να χρεωθούν μια αποτυχία. Η προφανής λύση της πρόσληψης του Κατσικάρη δεν βόλευε, διότι ο Φώτης και καλό προφίλ έχει και κυρίως μεγάλες συμπάθειες στον χώρο του τύπου ακόμη και μεταξύ ορκισμένων υπηκόων του πατερούλη και μελών του δημοσιογραφικού στρατού του. Συνεπώς, έμπαινε εύκολα στην εθνική ομάδα αλλά έβγαινε δύσκολα και κυρίως όχι ανώδυνα για τον Βασιλακόπουλο. Αντίθετα, η πρόσληψη ενός Ιταλού που μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει (αν το καταλάβει ποτέ) μπορεί και να έχει φύγει διευκολύνει αφάνταστα τον Βασιλακόπουλο. Στην επιτυχία γίνεται μάγκας που τον διάλεξε, στην αποτυχία τον στέλνει πίσω στο Καντού χωρίς προσωπικό κόστος γιατί λίγοι θα θυμηθούν ή θα μνημονεύσουν ποιός τον είχε επιλέξει!
