Μήπως περιμέναμε περισσότερα;

Οι Red Hot Chilli Peppers έπαιξαν επαγγελματικά και άψογα το σετ τους. Ο κόσμος ήταν πολύς (σίγουρα πάνω από 60.000) και με παλμό. Τελικά, γιατί η εντύπωση όχι μόνο η δική μου αλλά και της παρέας μου ήταν ότι κάτι δεν μας άρεσε;
Η χθεσινή είναι από εκείνες τις συναυλίες που δεν ξέρεις αν φεύγεις ευχαριστημένος ή ανικανοποίητος. Μάλλον, το δεύτερο για τη συγκεκριμένη. Μετά από μια δεκαετία αναμονής και φημών (έρχονται φέτος, έρχονται του χρόνου κλπ.) είχαμε την ευκαιρία πληρώνοντας αδρά τα τσουχτερά, όπως συνήθως, εισιτήρια μιας συναυλίας στην Ελλάδα να δούμε ένα σούπερ γκρουπ σε εποχής, όχι ακριβώς δημιουργικής ακμής, σίγουρα όμως όχι και παρακμής. Οι Καλιφορνέζοι με σχετικά φρέσκο δίσκο ήρθαν στην Αθήνα με όλες τις προδιαγραφές να κάνουν ένα σπουδαίο σόου.
Έκαναν τη δουλειά τους, με ακρίβεια, με επαγγελματισμό, έπαιξαν κάτι λιγότερο από δύο ώρες όπως ακριβώς συνηθίζουν εδώ και 6-7 χρόνια στις συναυλίες τους.
Στα συν της υπόθεσης ότι παραμένουν μια πολύ σφιχτοδεμένη μπάντα παρά την απουσία του ''παίκτη-κλειδί'' του κιθαρίστα Φρουσκιάντε που νομίζω ότι έκανε τη διαφορά στις δύο περιόδους που έπαιξε μαζί τους. Ο ντράμερ Τσαντ Σμιθ είναι εύκολα αυτή τη στιγμή μέσα στους 4-5 καλύτερους ντράμερ της ροκ και ο μπασίστας Flea είναι από μόνος του ένα σόου στη σκηνή. Μέχρι εδώ όλα καλά...
Η επιμονή τους, όπως και πολλών άλλων γκρουπ να παίξουν το μεγαλύτερο μέρος του καινούργιου τους δίσκου που δεν είναι και ο καλύτερος τους και να αφήσουν έξω από το σετ τραγούδια σίγουρα πιο γνωστά ήταν ένα από τα σημαντικά μείον της βραδιάς. Η επικοινωνία του κοινού με τον κόσμο ήταν ανύπαρκτη, όπως σχεδόν σε κάθε συναυλία ο Kiedis είπε τα λιγοστά απολύτως απαραίτητα και στο τέλος υπήρχαν μόνο μερικές τυπικές ευχαριστίες. Τέλος, ο συνολικός ήχος ήταν μάλλον κακός εκτός αν φταίει το σημείο του γηπέδου που βρισκόμουν (στις εξέδρες και όχι στην αρένα) που μπορεί να είχε κακό ήχο. To σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε δει τα τελεταία χρόνια και πολύ καλύτερες συναυλίες από μεγάλες ροκ μπάντες.

Το καλύτερο βιντεάκι που βρήκα για την ώρα στο youtube ήταν από το Give it away. Πάρτε μια γεύση

The Wall live in Athens

Ένα άρτια σκηνοθετημένο μουσικό δίωρο που θύμιζε πιο πολύ θεατρική παράσταση, η επιστροφή του ροκ της διαμαρτυρίας όχι με την κιθάρα του Αρλο Γκάθρι και τις φωνές του Ντίλαν και της Μπαέζ αλλά με τη συνδρομή της πιο σύγχρονης τεχνολογίας και τη διαχρονική αξία των στίχων, μια σφιχτοδεμένη μπάντα με ηγετική μορφή τον γερόλυκο Ρότζερς, η αποθέωση των 20.000 ανθρώπων όταν εμφανίσθηκε το σύνθημα ’’Να γαμηθεί η κυβέρνηση’’, ο φόρος τιμής στα άδικα θύματα επίσημων και ανεπίσημων πολέμων, οι χιλιάδες μάσκες που φορέθηκαν την ώρα του Empty Spaces, το χαμόγελο του Γουότερς όταν σήκωσε στο πόδι το γήπεδο την ώρα του Another brick in the wall διότι αυτός ξέρει τι σημαίνει ελληνικό κοινό, είκοσι χιλιάδες στόματα που τραγουδούσαν το Hey you και ας έβλεπαν μόνο ένα τοίχο μπροστά τους, η ελπίδα ότι πίσω από τον τοίχο υπάρχει ακόμη ζωή, το γκρέμισμα του όχι τελετουργικά αλλά φασαριόζικα και βιαστικά γιατί έτσι πρέπει να πέφτει ότι μας πλακώνει, ο κόσμος που σεβάστηκε ανάβοντας ελάχιστα τσιγάρα και αφήνοντας κινητά και κάμερες σπίτι του, δύο ώρες που μας αφαίρεσαν χρόνια από τις ταυτότητές μας επειδή σε τελική ανάλυση τον Τοίχο τον ακούσαμε όλοι πιτσιρικάδες, το φιλαράκι μου που θέλει να πάει να βρει τον επίγειο παράδεισο στη Νότια Αμερική και μου το αποκάλυψε στο διάλειμμα για να μην ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να στεναχωρηθώ, η διαπίστωση ότι από το 1979 οι δυνάστες μας έχουν αλλάξει πρόσωπα και ονόματα αλλά όχι συνήθειες, οι χθεσινοί δάσκαλοι σημερινοί πολιτικάντηδες-λαμόγια, μια συναυλία που σίγουρα ήταν μέσα στα 10, 50 ή 100 πράγματα που έπρεπε να κάνω πριν πεθάνω, η πιο μεγάλη πρόταση που έγραψα στη ζωή μου για να μην ξεχάσω κάτι…


Για πρώτη φορά σε ένα γήπεδο μπάσκετ όλα τα τούβλα βρήκαν το σωστό στόχο.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν συμφωνώ η διαφωνώ με το παλικάρι που τράβηξε το συγκεκριμένο βίντεο. Το γεγονός ότι δεν άναψαν φλας για να χαλάσουν την επίσημη κινηματογράφηση δεν ξέρω αν τον αθωώνει. Από την άλλη είναι μια μορφή ελευθερης διακίνησης ιδεών που προέρχεται από μια συναυλία με περίπου παρεμφερές κεντρικό νόημα. Επειδή πάντως ήμουν σίγουρος ότι κάτι θα βρεθεί και το αναζήτησα διαδικτυακά (στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε) δηλώνω -και ας μην τον γνωρίζω- συνένοχός του και το ανεβάζω για να πάρουν μια γεύση όλοι οι υπόλοιποι τι έγινε χθες βράδυ στο ΟΑΚΑ

Magic Bono- It's a beautiful day

Το marketing του ροκ μας έχει δημιουργήσει μια στερεοτυπική λογική: Συγκρότημα ή καλιτέχνης που χρησιμοποιεί φανταχτερά σκηνικά το κάνει για να κρύψει τις ''αδυναμίες'' του ή επειδή μετράει αντίστροφα, τον έχει πάρει η κάτω βόλτα και πουλάει απλά το όνομα του. Χθες το βράδυ στο κατάμεστο ΟΑΚΑ 70.000 άνθρωποι βιώσαμε την αντιστροιφή αυτού του δόγματος! Ο Μπόνο και οι U2 έδωσαν ένα αξέχαστο ρεσιτάλ που θα ήταν το ίδιο ακριβώς στα δικά μου μάτια χωρίς το διαστημικό σκηνικό με τα τεράστια αραχνοπόδαρα, το φωτισμένο video wall που ανεβοκατεβαίνει και αλλάζει σχήματα κάθε πέντε λεπτά ή τα στρομπ-λάιτς που έκαναν τη νύχτα μέρα.
Από το πρώτο τραγούδι ο Μπόνο γέμισε τη σκηνή με την χαρισματική προσωπικότητα ενός αληθινού rock performer, έπαιξε μια προσεκτικά επιλεγμένη play list για δύο ώρες με ότι ήθελε να ακούσει ο κόσμος που ήταν εξαιρετικά ζεστός, μίλησε για τα κοινά οικονομικά ζόρια Ελλάδας και Ιρλανδίας, για τις εθελοντικές- φιλανθρωπικές δραστηριότητές του και συνολικά μας χάρισε ένα αξέχαστο βράδυ.
Ελπίζοντας ότι και στα δικά μας (Μουντομπάσκετ, εθνική) θα είναι μια ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ ένα βιντεάκι με την είσοδο των U2, το πρώτο τραγούδι της βραδιάς It's a beautiful day και καλό κουράγιο για τα δύσκολα που έρχονται κόντρα στην Ισπανία. Να πάρουν και τα φιλαράκια μου που είναι στην Πόλη μια γεύση για το τι τους περιμένει τη Δευτέρα το βράδυ...