Κανένα θέμα Σπανούλη-Εφές, 550.000 στον Περπέρογλου

Παίκτης του Ολυμπιακού θα παίζει στην Εφές τη νέα περίοδο αλλά όχι ο Σπανούλης. Η Τουρκική ομάδα έχει κάνει πρόταση 550.000 ευρώ στον Στράτο Περπέρογλου και αν δεν υπάρξει καλύτερη προσφορά θα τον κλείσει. Ο διεθνής φόρογουρντ έπαιρνε φέτος 450.000 ευρώ στον Ολυμπιακό που σε μια πρώτη ανεπίσημη επαφή είχε σκοπό να του δώσει περίπου τα ίδια χρήματα.
Αντίθετα, οι πληροφορίες μου από τη διοίκηση της Εφές λένε ότι δεν θα γίνει η παραμικρή κίνηση για Σπανούλη ανεξάρτητα από όσα γράφονται στον Ελληνικό και Τουρκικό τύπο. Οι λόγοι είναι καθαρά οικονομικοί. Το μπάτζετ της Εφές φέτος θα είναι το ίδιο με πέρσι και θα κινηθεί στα επίπεδα των 17-20 εκατομμυρίων ευρώ σαφώς μειωμένο από τα 30 και 35 εκατομμύρια των εποχών πριν από το 2013! Στο μπάτζετ αυτό δεν χωράνε τα 2 εκατομμύρια του Σπανούλη που με την Τουρκική εφορία φτάνουν τα 2,8 εκατομμύρια ευρώ χωρίς να συνυπολογιστούν οι όποιες απαιτήσεις του Ολυμπιακού. Συνεπώς για όποιον ψάχνει λεπτομέρειες για πιθανή πρόταση της Εφές ή συμφωνίες με τον Σπανούλη είναι καλύτερο να κοιτάξει αλλού και σε άλλη Ευρωπαϊκή ομάδα. Θυμίζω ότι ο Ολυμπιακός πούλησε πέρσι τον Παπανικολάου λέγοντας ναι σε πρόταση 1,5 εκατομμυρίου ευρώ άρα μπορεί πολύ εύκολα να υπολογιστεί ότι για να σκεφτεί το ενδεχόμενο πώλησης του αρχηγού του το ποσό πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο! Χρήματα που δεν είναι μέσα στα πλάνα της Εφές να δοθούν για κανένα λόγο και για κανένα παίκτη.

''Στράτο έλα στον Ολυμπιακό''

Ανατροπές λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην υπόθεση Περπέρογλου. Το διαζύγιο του με τον Παναθηναϊκό φαίνεται να είναι οριστικό και αμετάκλητο. Σύμφωνα με πληροφορίες που λόγω του προχωρημένου της ώρας ήταν πρακτικά αδύνατον να διασταυρώσω ο Πεδουλάκης είπε στη διοίκηση ότι μπορεί να προχωρήσει τον σχεδιασμό με τον Ματσιούλις ως βασικό τριάρι (η συμφωνία με τον Λιθουανό θεωρείται περίπου δεδομένη στον ΠΑΟ και ίσως ανακοινωθεί ακόμη και σήμερα) και με εναλλακτική σε κοντά σχήματα τον Μπράμο.
Ο Περπέρογλου μίλησε τηλεφωνικά με τον Σπανούλη που λειτούργησε ως γέφυρα με τον Ολυμπιακό! Στην ουσία από τη στιγμή που ο Περπέρογλου είναι ελεύθερος ο Ολυμπιακός δεν αποκλείεται να του κάνει σήμερα πρόταση που πάντως δεν θα είναι καλύτερη οικονομικά από αυτή του Παναθηναϊκού! Εάν ο Περπέρογλου δεν βρει μέσα στα επόμενα 24ωρα πρόταση από ομάδα του εξωτερικού που να τον ικανοποιεί είναι κάτι παραπάνω από πιθανό να ενταχθεί στον Ολυμπιακό παρότι το όλο θέμα φαινόταν εδώ και πολλές μέρες να είναι ''πεθαμένο''.

Ευχαριστούμε κύριε Γιούγκεμπραντ....

Δεν ξέρω τι...αμαρτίες έχει κάνει ο Φινλοανδός διαιτητής σε βάρος των ελληνικών ομάδων αλλά τις διέγραψε όλες με την εντυπωσιακή του απόδοση στα τελευταία έξι λεπτά του αγώνα με το Πουέρτο Ρίκο. Κατά τα λοιπά, η εθνική ήταν πάλι μια από τα.... ίδια στην άμυνα, χωρίς αρχή και τέλος στην επίθεση όπου ευτυχώς τα κρίσιμα και σημαντικά σουτ του Σπανούλη μπήκαν ειδικά την ώρα που οι Πορτορικάνοι είχαν ξεφύγει. Από τον πάγκο και πάλι ελάχιστη βοήθεια, αφού προφανώς το ξυπνητήρι έχει μείνει στην Αθήνα ή στο Βίλνιους. Αλλαγές με το...ρολόι, δεν δοκίμασε τον πολύ θετικό (με την Κίνα) Καιμακόγλου και επέμεινε στον Μπουρούση που μπορεί να ήταν εντυπωσιακός στην επίθεση αλλά στην άμυνα έφαγε πολύ περισσότερους πόντους, άλλαξε τον Διαμαντίδη τη στιγμή που ’’ζεσ΄τάθηκε’’, δεν δοκίμασε μια άμυνα ζώνης. Ολα αυτά βέβαια χωρίς να ξέρουμε με βάση τη χθεσινή του δήλωση-παραδοχή ότι δεν τον ακούνε οι παίκτες αν τα ζήτησε και δεν έγιναν. Αλλά καλύτερα να μην σχολιάσουμε προπονητή που λέει ότι δεν ακούνε τις εντολές του οι παίκτες. Ας ελπίσουμε ότι η επιστροφή των δύο τιμωρημένων Φώτση- Σχορτσανίτη θα ξαναφέρει την ομάδα στο επίπεδο που ήταν σε όλο το διάστημα της προετοιμασίας την κατάλληλη στιγμή στο μεγάλο ντέρμπι με την Τουρκία.

Μένει ο Ομπράντοβιτς, Παρασκευή για Σπανούλη

Σε λίγα λεπτά αρχίζει η φιέστα του Παναθηναϊκού. Στη διάκρεια της θα ανακοινωθεί η παραμονή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς για άλλα δύο χρόνια στην τεχνική ηγεσία της ομάδας. Το καθοριστικό ραντεβού έγινε χθες βράδυ και για πρώτη φορά κράτησε αρκετές ώρες επειδή δεν υπήρχε κοινή συνισταμένη στο θέμα του μπάτζετ της επόμενης χρονιάς. Νομίζω ότι η συμφωνία έκλεισε με την προϋπόθεση ότι το μπάτζετ θα είναι περίπου στα ίδια με τα φετινά επίπεδα.
Αντίθετα, πληθαίνουν τα σενάρια φυγής του Σπανούλη. Πριν από τρεις εβδομάδες είχα αποκαλύψει ότι είχε πάρει μια πρώτη ειδοποίηση από τον Ολυμπιακό για συμβόλαιο μαμούθ και τότε στελέχη της διοίκησης του Ολυμπιακού μοίραζαν SMS λέγοντας ’’αυτά είναι βλακείες’’. Μια ματιά στις σημερινές εφημερίδες αποκαλύπτει αυτό που ήξεραν όσοι με διαβάζουν.. Βρέθηκε η....φάμπρικα να αποκαλύψει το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού για τον Σπανούλη ο....διευθυντής της Λιέτουβος Ρίτας. Ο λόγος που το θέμα τόσο καιρό και ειδικά τις τελευταίες μέρες έμενε στα χαμηλά ήταν να μην κραχτεί ο Σπανούλης απόψε στη φιέστα. Από αύριο το ζήτημα θα....φουντώσει! Τυχόν αντιδράσεις δεν τις ήθελαν ούτε στον Παναθηναϊκό, ούτε στον Ολυμπιακό για διαφορετικούς αλλά ευνόητους λόγους ο καθένας. Την Παρασκευή θα γίνει η πρώτη συνάντηση Παναθηναϊκού- Σπανούλη και αν δεν κλείσει συμφωνία (μάλλον απίθανο) ο παίκτης ουσιαστικά είναι ελεύθερος να μιλήσει με άλλους συλλόγους. Αυτό δηλαδή που έχει θέσει ως όρο ο Ολυμπιακός για να μπει επίσημα στο κόλπο Σπανούλη, ώστε να μην υπάρξει κάποιο επικοινωνιακό βατερλό τύπου Γιασικεβίτσους.

H μεγαλύτερη επιτυχία της εθνικής ανδρών

Δεν παραγράφω ούτε το 1987 που είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του, δεν διαγράφω τη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών για τον ελληνικό ομαδικό αθλητισμό στον ημιτελικό του Τόκιο κόντρα στους Αμερικανους αλλά το χάλκινο μετάλλιο του Κατοβίτσε συνιστά ένα άθλο. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους:

Πρώτον, ουδεμία άλλη ομάδα θα κατόρθωνε να φτάσει στην τρίτη θέση με τέσσερις απουσίες παικτών όχι απλά πρώτης γραμμής αλλά παικτών του ’’σκληρού πυρήνα’’ της ομάδας.

Δεύτερον, η χημεία της ομάδας ήταν επιεικώς αδύναμη... Τρεις γκαρντ από τους οποίους έπαιζαν μέχρι...εξόντωσης οι δύο, ένα τριάρι (και ένα κατά συνθήκη τριάρι που...μάθαινε τη θέση στη διαδρομή) και τέσσερις σέντερ από τους οποίους επίσης έπαιζαν οι δύο!

Τρίτον, η ομάδα παρουσιάστηκε με πέντε ’’ρούκις’’ που δεν είχαν εμπειρία ανάλογων διοργανώσεων και οι δύο απ΄ αυτούς δεν είχαν καν αξιόλογη Ευρωπαϊκή εμπειρία.

Τέταρτον, η ομάδα είχε τη μίνιμουμ προπονητική συμπαράσταση στη διάρκεια των αγώνων. Επαιζε με μια απλοϊκή επίθεση δύο συνολικά συστημάτων (ένα πικ και ένα isolation τις στιγμές που έπαιζε ο Σχορτσανίτης) και ευτυχώς την ώρα που μετρούσαν τα αποτελέσματα και βάρυνε η μπάλα (με εξαίρεση τον αγώνα με την Ισπανία) οι παίκτες έκαναν αυτό που τους ταιριάζει περισσότερο και ξέρουν να κάνουν καλύτερα από κάθε τι άλλο: Επαιξαν άμυνα και έλεγξαν τον ρυθμό των δύο κρίσιμων αγώνων με Τουρκία και Σλοβενία.

Το μετάλλιο το κέρδισε η προσωπικότητα του ηρωϊκού Σπανούλη, η ευτυχής συγκυρία να βρεθεί στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του ο Σχορτσανίτης και να δώσουν οι υπόλοιποι πέντε που κατ΄ουσίαν έπαιζαν +30 λεπτά ο καθένας ότι είχαν μέσα τους.

Η συγκεκριμένη ομάδα έκανε μια ασύλληπτη υπέρβαση αφού όχι μόνο ξεπέρασε τον στόχο της τετράδας και της πρόκρισης στο επόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα αλλά κατέκτησε και το 4ο (πέμτπο αν συνυπολογιστεί και αυτό του 1949 στην Αίγυπτο) μετάλλιο της σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Το πιο δύσκολο από κάθε προηγούμενο.

Χαρούμενοι ναι αλλά να ξέρουμε το γιατί...

Είναι γνωστό σε όσους διαβάζουν κάθε Τετάρτη τη στήλη μου στο AllStar Basket ότι δεν είμαι οπαδός της mainstream δημοσιογραφίας και έχω μια απέχθεια προς κάθε τι ’’πολιτικώς ορθό’’. Μια στρεβλή λογική λέει ότι οι πάντες κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Αποθεώνονται ή στέλνονται στον… Καιάδα! Η αλήθεια όμως είναι ότι αν κάποιοι δικαιούνται το μεγαλύτερο για να μην πω το αποκλειστικό μερίδιο της εθνικής μπασκετικής ευφορίας και των πανηγυρισμών είναι οι παίκτες και μόνο οι παίκτες. Όποιος ξαναδεί το παιχνίδι με ηρεμία και χωρίς τους…300 σφυγμούς του live θα διαπιστώσει μερικά οφθαλμοφανή πραγματάκια…
Και στις δύο περιπτώσεις στο τέλος του κανονικού αγώνα και της παράτασης αφήσαμε τους Τούρκους να σουτάρουν κατόπιν απόφασης και όχι επειδή έτσι μας βγήκε στο παιχνίδι. Στη μια περίπτωση ο Αρσλάν έχασε την ισορροπία του και αναγκαστικά πήγε για δίποντο, στη δεύτερη σούταρε τρίποντο. Αν είχαμε παίξει και καλή άμυνα σε μια από τις δύο περιπτώσεις θα είχε δικαιωθεί η προπονητική επιλογή.
Δεν εκμεταλλευτήκαμε σε καμία από τις 8-10 περιπτώσεις τα μις-ματς που υπήρχαν όταν ο Τάνιεβιτς έπαιζε με κοντό σχήμα. Υποθετικά μιλώντας όταν ένας προπονητής μένει στο σχήμα του και δεν ακολουθεί το σχήμα του αντιπάλου του το κάνει για να εκμεταλλευτεί τα όποια πλεονεκτήματα μπορεί να έχει.
Αρχικά το μαρκάρισμα του Τούρκογλου από τον Πρίντεζη ήταν σκέτη καταστροφή αφού ο ’’κρύος’’ Τούρκος ζεστάθηκε και πήρε μπροστά όλη η επίθεση των Τούρκων με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο –6. Το γεγονός ότι στο τέλος σε 3-4 περιπτώσεις ο Πρίντεζης έβγαλε καλές άμυνες ας πούμε –λόγω καλής θέλησης και μόνο- ότι διαγράφει ότι προηγήθηκε.
Στη φάση του 1’ 19’’ (εκεί που δημιουργήθηκε πρόβλημα με το χρόνο) η ομάδα μας σκόραρε τρίποντο με τον Σπανούλη ενώ μας είχαν δοθεί τα…ρέστα της επίθεσης μας (γύρω στα 4 δευτερόλεπτα). Ο προπονητής μας έφαγε όλη την ώρα προσπαθώντας να το…κουβεντιάσει με τον διαιτητή, δεν έγινε υπόδειξη κάποιου συστήματος αλλά ’’μίλησε’΄ η μεγάλη προσωπικότητα του Σπανούλη, όπως γενικά μίλησε σε όλο το παιχνίδι.
Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται λεπτομέρειες αλλά δεν είναι σε ένα παιχνίδι που τελειώνει ισόπαλο και κρίνεται στην παράταση. Ένα λάθος πάνω, ένα εύστοχο σουτ κάτω κρίνει τέτοιους αγώνες. Είχαμε με το μέρος μας τις προσωπικότητες των παικτών, τη θέληση για τη νίκη, την καλή ψυχολογία από το ξεκίνημα (οι Τούρκοι μάλλον αιφνιδιάστηκαν στην αρχή αφού ήταν σχεδόν σίγουροι ότι θα νικήσουν εύκολα) και για αυτό κερδίσαμε!
Για τη διαχείριση υλικού δεν θέλω να μιλήσω αφού το ποιος και το πόσο παίζει αποτελεί καθαρά προσωπική επιλογή κάθε προπονητή. Παίζοντας όμως με δύο γκαρντ σχεδόν από το ξεκίνημα του τουρνουά και με τον Σπανούλη 42 λεπτά στο παρκέ ήταν μάλλον φυσιολογικό να ’’θολώσει’’ από την κούραση και να κάνει τα λάθη του τέλους. Εννοείται ότι από την ώρα που τα παιχνίδια έσφιξαν και η εθνική έφυγε από το Πόζναν πήγε περίπατο και το περιβόητο ’’λιθουανικό μοντέλο’’ του μπάσκετ. Εκτός αν αυτό που διαφημιζόταν ως ελεύθερο παιχνίδι με γρήγορο μπάσκετ μεταφράζεται στο ’’πράσινο φως’’ που έχει ο Σπανούλης να σουτάρει! Απόδειξη ότι η εθνική παίζει ξανά με τη λογική της σκοπιμότητας ότι με τους Ρώσους βάλαμε 65 πόντους, με τους Γάλλους 69 και με τους Τούρκους 65 (στην κανονική διάρκεια). Εννοείται ότι επικροτώ απόλυτα την τακτική (όσον αφορά τον ρυθμό) του αγώνα με τους Τούρκους αφού ήταν από τις λιγοστές προπονητικές επιλογές που δικαιώθηκαν πλήρως. Αν προσπαθούσαμε να τρέξουμε και όχι να κοντρολάρουμε το τέμπο, όπως κάναμε με επιτυχία, είναι αμφίβολο αν θα άντεχαν οι δύο (και…κάτι) περιφερειακοί μας απέναντι σε μια Τουρκική γραμμή γκαρντ με πέντε παίκτες. Και την ίδια λογική νομίζω ότι πρέπει να έχουμε στον ημιτελικό με την Ισπανία που αρχίζει σε λίγη ώρα.