Τεχνητή ένταση

Ομολογουμένως, δεν μπορώ να ''μοπιραστώ'' την αγωνία του αξιότιμου κυρίου Ζέλικο Ομπράντοβιτς για το αν θα είναι ή όχι το τέλος της μεγάλης ομάδας του Παναθηναϊκού αυτό το φάιναλ φορ. Και δεν συμπάσχω διότι είναι η τρίτη ή η τέταρτη φορά αν δεν κάνω λάθος τον τελευταίο μήνα που εκδηλώνει την παρόμοια αγωνία.
Το σύστημα αυτό είναι παλιό και το γνωρίζουν πολύ καλά οι προπονητές που τους αρέσει να παίζουν εγκαεφαλικά παιχνίδια. Στη χώρα μας από τους πρώτους που το λάνσαραν με επιτυχία εντός συνόρων ήταν ο Ιωαννίδης. Τράβαγε, δηλαδή, με τεχνητη ένταση για υπαρκτά ή ανύπαρκτα θέματα την πίεση από τους παίκτες και την έπαιρνε πάνω του παραμονές κρίσιμων αναμετρήσεων. Ο ''ξανθός'' ήξερα καλά αυτό το παιχνίδι αλλά μόλις έφτανε η ώρα ενός φάιναλ φορ έπρεπε κανονικά να γίνει το αντίστροφο: Να πάρουν οι άλλοι την ένταση απ΄ αυτόν αλλά κανείς δεν το κατάλαβε έγκαιρα. Ετσι γράφτηκε και η θρυλική επίδοση που έμεινε στην ιστορία ως....007!
Ο Ομπράντοβιτς αντίθετα είναι παντός καιρού και δεν βρίσκω άλλο λόγο για αυτή την επιμονή του. Είναι από τους πρώτους που γνωρίζει, όσα αποκάλυψα εδώ και πολύ καιρό στη στήλη μου. Οτι η ''επιθυμία'' αποχώρησης των Γιαννακόπουλων έχει να κάνει με πολλές διαφορετικές λεπτές και ''εσωτερικές'' παραμέτρους συνεπώς στον ίδιο, δίκαια ή άδικα, δεν πέφτει και πολύς λόγος!
Φυσικά, μέσα στον χθεσινό ''κυκεώνα'' για ένα θέμα που δεν έπραπε να πάρει διαστάσεις έσκασε μύτη και η πληροφορία ότι ναυάγησαν οι....διαπραγματεύσεις με κάποιο Ρώσο ή Ουκρανό! Είχα γράψει απαντώντως σε μια σχετικη΄ερώτηση ένα απλό σχόλιο που εξηγούσε την αστειότητα αυτής της ιστορίας. Για να τελειώνουμε και να μη τα λέμε συνέχεια: ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ! Εκτός αν βρεθεί κάποιος πολύ πλούσιος, πολύ ''άρρωστος'' και πολύ Παναθηναϊκός για να χάνει 10 εκατομμύρια (το λιγότερο) το χρόνο.

Μια ειλικρινής τοποθέτηση και ο αυταρχισμός του Λάζαρου!

Οπως κάθε χρόνο ο Οικονομίδης μάζεψε τους προπονητές και τους αρχηγούς των ομάδων της Α1 στην Αίγλη για να παραστήσουν όλοι μαζί πόσο όμορφα περνάνε! Και να μιλήσουν για το καινούργιο πρωτάθλημα. Φυσικά, οι περισσότεροι συνήθως λένε κλισέ πράγματα, μιλάνε λίγο για την ομάδα τους και η ανάλατη σαλάτα σερβίρεται εκτός μπουφέ (δεν ξέρω για τον φετινό που μπορεί να ήταν λιτός αλλά συνήθως το....τζάμπα φαγητό είναι καλό και το τιμάνε όλοι δεόντως).
Φέτος, ο μεγαλύτερος σε ηλικία Ελληνας παίκτης Δημήτρης Παπανικολάου τόλμησε και του βγάζω το καπέλο. Είπε ακριβώς που οι περισσότεροι σκέφτονταν αλλά δεν τολμούσαν να πουν. Οτι όλα αυτά συνιστούν μια υποκρισία και ότι κανείς δεν κάνει τίποτε ουσιαστικό για το μπάσκετ. Ο Μήτσος ήταν πάντοτε παλικαράκι αλλά αυτή τη φορά πέρασε σε άλλο επίπεδο γιατί απευθυνόμενος στον Λάζαρο Παπαδόπουλο είπε και το αυτονόητο, αυτό που από πέρσι είναι θέση του περιοδικού με αποτέλεσμα να έχουμε παρεξηγηθεί. Να μη γίνει απεργία των παικτών γιατί θα είναι ταφόπλακα του μπάσκετ και θα απαξιώσει εντελώς το άθλημα στα μάτια του κόσμου.
Φυσικά, του Λάζαρου το αυτί δεν ιδρώνει...Αλλωστε δεν δίνει λογαριασμό και σε κανένα αφού είναι γνωστό ότι ο ΠΣΑΚ διοικείται αυταρχικά και έχει γίνει τσιφλικάκι. Κάποτε τον κουμάνταραν οι...κρυφομανατζαραίοι και τώρα ήρθε η εποχή του Λάζαρου και των επαγγελματιών έμμισθων συνδικαλιστών. Το νέο...κόλπο στον ΠΣΑΚ που έχει και εκλογές είναι ότι στο προαποφασισμένο ουσιαστικά ΔΣ θα υπάρχου εκπρόσωποι των δύο μεγάλων ομάδων. Ο Διαμαντίδης του Παναθηναϊκού (καλό φιλαράκι του Λάζαρου άρα άλλη μια σίγουρη ψήφος) και ο Μπουρούσης θα εκπροσωπούν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Τώρα ποιά ακριβώς είναι η λογική της....διάκρισης και από πότε ο συνδικαλισμός είναι επιλεκτική υπόθεση δεν το γνωρίζω. Δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των δύο νέων μελών του ΔΣ αλλά από την άλλη δεν πιστεύω ότι οι δύο παίκτες όσο καλή διάθεση και αν έχουν γνωρίζουν ή ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τα προβλήματα του ελληνικού μπάσκετ σε βάθος. Αλλά επειδή οι καιροί αλλάζουν προφανώς το να παίζεις στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό είναι και έξτρα συνδικαλιστικό....γαλόνι. Τέλος πάντων, ο Λάζαρος στο όνομα των προσωπικών μελλοντικών φιλοδοξιών θα τους πάρει όλους στο λαιμό του.
Οσο για την υπόθεση των δηλώσεων του εναντίον του Ιωαννίδη στο Βήμα της Κυριακής σύμφωνα με τις οποίες ο ξανθός είναι αυτός που έφερε τη διαφθορά στο μπάσκετ θεωρώ ότι ήταν τουλάχιστον ατυχείς. Σε τέτοιες εποχές η χρήση της λέξης διαφθορά και μάλιστα για πολιτικό πρόσωπο είναι εξαιρετικά βαριά αλλά είπαμε...Η αδιαφορία των παικτών έχουν επιτρέψει στον Λάζαρο να λέει και να κάνει ότι θέλει χωρίς μάλιστα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Δεν είδα ούτε το ασφαλιστικό να λύνεται, ούτε οι συνθήκες να βελτιώνονται κάτι που σίγουρα δεν θα γίνει με την επικείμενη απεργία που θα εξελιχθεί σε μτραγέλαφο άνευ προηγουμένου (το γιατί ας μου επιτραπεί να το κρατήσω μυστικό για να έχουμε και κάτι να λέμε τις επόμενες μέρες). Επιστρέφω στα του Ιωαννίδη. Ο αιώνια ξανθός του ελληνικού μπάσκετ και ίσως ο μοναδικός ξανθός ετών 66 στον πλανήτη δήλωσε πολύ εύστοχα στην εφημερίδα Αθλητική Μακεδονίας ότι ’’η το αποδεικνύεις ή το πληρώνεις’’ γεγονός που δείχνει τις προθέσεις του. Αν και συνήθως τέτοιου είδους απειλές καταλήγουν μετά από χρόνια σε εκατέρωθεν συγνώμες ενώ ο κόσμος έχει ξεχάσει και τι έχει συμβεί. Πάντως η εφημερίδα πολύ εύστοχα κάνει και μια υποσημείωση: Οτι τις άκαιρες (δικός του ο χαρακτηρισμός εγώ πάντοτε θεωρώ ότι ο Λάζαρος με τον υψηλό δείκτη ευφυίας ποτέ δεν κάνει κάτι άκαιρο όπως καταστροφικές απεργίες)δηλώσεις του Λάζαρου κινδυνεύει να πληρώσει και ο ΠΑΟΚ. Θα διαφωνήσω κάθετα γράφοντας ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα πληρώσει τίποτε και αντίθετα θα παίξει εξαιρετικά μοντέρνο μπάσκετ με τον ταχύτατο (πιο γρήγορος και από το slow motion replay παρακαλώ) Λάζαρο στις τάξεις του.

Επιστροφή Ιωαννίδη στους...πάγκους!

Αν ήταν Πρωταπριλιά μπορεί κάποιος να το πέρναγε για το παραμύθι της ημέρας. Κι’ όμως μοιάζει να είναι ένα σενάριο που αγγίζει την πραγματικότητα... Η επιστροφή του Γιάννη Ιωαννίδη στα γήπεδα και στους πάγκους. Ο 66χρονος,σήμερα, πολιτικός και πρώην Υφυπουργός Αθλητισμού σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες είναι έτοιμος να αναλάβει ρόλο τεχνικού συμβούλου στον Άρη με πρώτο προπονητή τον Γιάννη Σφαιρόπουλο που εγκαταλείπει μετά από δύο εξαιρετικές χρονιές τη Ρόδο και τον Κολοσσό!
Το σενάριο κυκλοφορεί ευρέως στη Θεσσαλονίκη εδώ και μέρες και πυροδοτήθηκε από την πληροφορία ότι ο Ντέιβιντ Μπλατ απάντησε αρνητικά στο ενδεχόμενο παραμονής του στην ομάδα. Ήδη, αναμένεται το πρώτο μεγάλο προπονητικό ’’ντόμινο’’ αφού αν υλοποιηθεί αυτό το σενάριο και οργιάζουν οι φήμες και για τον Μπλατ. Ακούγεται χωρίς πάντως την παραμικρή επιβεβαίωση ότι εγκαταλείπει τον Άρη για να αναλάβει τον... Ολυμπιακό σε περίπτωση που χαθεί ο τίτλος. Το τελευταίο πάντως διαψεύδεται ανεπίσημα από τον Ολυμπιακό! Σημειώστε ότι δεν αποκλείεται μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια (1991) δεν αποκλείεται να έχουμε συνύπαρξη Ιωαννίδη- Γκάλη στον Άρη αφού στον δεύτερο έχει προταθεί να ηγηθεί της νέου διευρυμένου διοικητικού σχήματος.

O τραγέλαφος μιας απεργίας και οι ’’εχθροί’’ του μπάσκετ

Ο ΠΣΑΚ ανακοίνωσε απεργία για το Σαββατοκύριακο σε Α1 και Α2 και θεωρητικά δεν θα υπάρξουν αγώνες μπάσκετ. Λέμε θεωρητικά γιατί μέχρι τελευταία στιγμή το παιχνίδι θα παίζεται με βάση τη συμπεριφορά και τη στάση που θα τηρήσουν δύο συγκεκριμένες ομάδες: Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Θεωρητικά και όσον αφορά τις δημόσιες τοποθετήσεις τους οι δύο σύλλογοι δεν είναι αντίθετοι στην απεργία των παικτών. Οπως μου έλεγε πριν από λίγο άνθρωπος μιας εκ των δύο ομάδων: ’’αφού είναι μια αγωνιστική δεν μας ενοχλεί...Σεβόμαστε το συνταγματικό δικαίωμα των παικτών’’.

Για αρκετές ώρες πάντως και ίσως για τις επόμενες μέρες οι διοικήσεις των δύο ομάδων ασχολούνται με το τι στάση θα κρατήσει ο...άλλος αφού κανείς από τους δύο δεν θέλει να φανεί ούτε πολύ κακός, ούτε πολύ καλός σε σχέση με τους παίκτες. Προσπαθούσαν να μάθουν αν ο...απέναντι θα κόψει τον μισθό μιας εβδομάδας στους παίκτες (λόγω απεργίας), αν θα ζητηθεί χαρτί από τους παίκτες ότι στο διάστημα της απεργίας δεν έχουν οικονομικές απαιτήσεις κλπ. Μέτρα που έχουν να κάνουν με το ενδεχόμενο άλλης απεργίας μεγαλύτερης διάρκειας. Στην ουσία, η απεργία θα κρέμεται μέχρι τελευταία στιγμή σε μια κλωστή αφού αν κάποιος από τους δύο αποφασίσει να υιοθετήσει σκληρή τακτική είναι βέβαιο ότι θα ’’σπάσει’΄ σε πέντε λεπτά την απεργία. Άλλωστε και οι παίκτες των δύο ομάδων δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το θέμα αλλά δεν θέλουν δημόσια να φανούν ότι δεν υποστηρίζουν τα αιτήματα και την προσπάθεια των λιγότερο καλά αμοιβόμενων συναδέλδων τους.

Οσον αφορά τη σκοπιμότητα της απεργίας στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η δική μου εκτίμηση είναι ότι είναι εντελώς λανθασμένη απόφαση και εκτός πραγματικότητας για μερικούς απλούς λόγους:
1. Δεν υπάρχει γενικός γραμματέας αθλητισμού για να κατατεθούν τα αιτήματα. Στην ουσία οι παίκτες απεργούν γιατί ο προηγούμενος Υφυπουργός Αθλητισμού Γιάννης Ιωαννίδης δεν τήρησε τις υποσχέσεις που τους είχε δώσει.
2. Η επιλογή του συγκεκριμένου Σαββατοκύριακου δείχνει παντελή άγνοια της πραγματικότητας. Είναι ένα από τα λίγα που δεν υπάρχει πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και μια πρώτης τάξης ευκαιρία μετά από δύο πολύ καλές πρώτες αγωνιστικές στην Α1 με πολύ κόσμο σε Ελληνικό, Αλεξάνδρειο και γεμάτη την Πυλαία να πήγαινε κόσμο σε όλα τα γήπεδα. Λεπτομέρεια αλλά πολύ σημαντική...
3. Για τον μέσο Έλληνα και όχι για τους ενημερωμένους στα θέματα του μπάσκετ οι αθλητές είναι καλοπληρωμένοι και προνομιούχοι. Στο σύνολο των Κυριακάτικων εφημερίδων διάβασα στις οικονομικές σελίδες το ίδιο πράγμα. Οτι η νέα φορολογική πολιτική της Κυβέρνησης θα στραφεί προς προνομιούχα ως προς τη φορολόγηση τους επαγγέλματα (καλλιτέχνες, αθλητές κλπ.). Σε εποχές έντονων κοινωνικών προβλημάτων και κοινωνικής αναταραχής δεν βλέπω και πολλούς να ενδιαφέρονται ή να αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τους απεργούς μπασκετμπολίστες.
Αλλά όπως μου είπε και κάποιος πολύ εύστοχα... ’’Τι περιμένεις όταν πρόεδρος των μπασκετμπολιστών είναι ένας άνεργος παίκτης, που πληρώνεται δύο εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από τη Ρεάλ χωρίς να παίζει και δηλώνει...απεργός;’’.

Ο ''Τουρκοφάγος'' υφυπουργός

Οι ελληνοτουρκικές αναμετρήσεις (για να τιμήσουμε και τη μέρα) σε επίπεδο εθνικών ομάδων δεν είναι και πολλές τα τελευταία χρόνια αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικές. Ειδικά, όταν στο εκρηκτικό (ενίοτε) μείγμα έμπλεκε και ο... Γιάννης Ιωαννίδης. Στην προπονητική σταδιοδρομία του ΄΄ξανθού΄΄ ειδικά σε επίπεδο εθνικής ομάδας πάντοτε οι Τούρκοι έπαιζαν ένα παράξενο ρόλο. Στην Τουρκία, το 1981 κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο της εθνικής ομάδας. Η εθνική ομάδα έπαιζε εκείνα τα χρόνια στο ''Τσάλεντζ Ράουντ'', ένα προκριματικό γύρο για να προκριθεί στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ούτε επιτυχίες είχαμε τότε, ούτε τον Βασιλακόπουλο να εξασφαλίζει απευθείας συμμετοχές. Το Τσάλεντζ Ράουντ του 1981 έγινε στην Πόλη, σε ένα μικρό γήπεδο που περισσότερο θύμιζε κλουβί, το Λουφτί Κιρντάρ. Ενα θεοσκότεινο γήπεδο με μια παράξενη μυρωδιά που παρέπεμπε περισσότερο στο Καπαλίτσανσλι, την σκεπαστή αγορά της Πόλης παρά σε χώρο για αθλητικές συναντήσεις. Εκείνα τα χρόνια υπήρχε και μια ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα με τους γειτόνους μας και οι αγώνες κρίθηκαν υψηλής επικινδυνόητας. Η αποστολή της ομάδας πήγαινε από το ξενοδοχείο στο γήπεδο (μια απόσταση όχι πάνω από διακόσια μέτρα στο κέντρο της Πόλης, δίπλα στην μεγάλη πλατεία του Τακσίμ) με συνοδεία δεκάδων περιπολικών και ερπυστριοφόρων γιατί υπήρχε φόβος να δεχτεί επίθεση από φανατικούς.
Μέσα στο πρόγραμμα ήταν και ένα παιχνίδι με την Τουρκία, το οποίο κερδίσαμε με ένα πόντο διαφορά σε ένα γήπεδο που έβραζε. Φυσικά, ο Ιωαννίδης κατά την προσφιλή τακτική του βγήκε πρώτος στον αγωνιστικό χώρο, μπροστά από τους παίκτες για να εισπράξει αυτός και το παραδοσιακό καφέ-κίτρινο καρό σακάκι που φορούσε για γούρι όλο το μένος (και όχι μόνο) της εξέδρας ενώ μετά το τέλος του αγώνα περιχαρής για τη νίκη ήθελε να επιστρέψει....ποδαράτο στο ξενοδοχείο λέγοντας στους Τούρκους αστυνομικούς: ''Εγώ είμαι παλικάρι και δεν φοβάμαι κανένα''. Ευτυχώς που δεν καταλάβαιναν ελληνικά και ο ''ξανθός'' είχε πάντοτε μια έμφυτη αντιπάθεια στις ξένες γλώσσες.
Παρότι, φαινόταν ότι εκείνοι οι αγώνες θα ήταν η κορυφαία στιγμή της καριέρας του (όσον αφορά τις αναμετρήσεις με τους Τούρκους) κατόρθωσε ως προπονητής του Ολυμπιακού μερικά χρόνια αργότερα να ξεπεράσει τον εαυτό του. Στο ξεκίνημα της σεζόν που ο Ολυμπιακός έφτασε στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα, Οκτώβριο του 1994, πήγε στην Πόλη για να παίξει με την Εφές Πίλσεν. Το Λουφτί Κιρτνάρ είχε γκρεμιστεί και η Εφές έπαιζε ένα από τα πρώτα της παιχνίδια στο Αμπντί Ιπεκτσί που γέμισε ακόμη και με όρθιους. Μάλιστα, για τις...ανάγκες του αγώνα είχε γίνει ιστορική συμφιλίωση των οπαδών της Φνερμπαχτσέ και της Γκαλατασαράι που εμφανιστηκαν με Τουρκικές σημαίες ξεχνώντας για ένα βράδυ το άσβεστο -μεταξύ τους- μίσος. Ο Ολυμπιακός με τον Βολκόφ στητό (ακόμη δεν είχε εκδηλωθεί η δισκοπάθεια) και σε μεγάλα κέφια όχι απλά νίκησε αλλά με τη διαφορά πάνω από 40 πόντους πέντε λεπτά πριν το τέλος άδειασε το γήπεδο.
Στη δημοσιογραφική κοινότητα είναι γνωστό ότι η καλύτερη στιγμή του Ιωαννίδη είναι όταν διαθέτει πρόθυμο κοινό για να αγορεύει! Ειδικά οι ολονύχτιες συνεδρείες του σε λόμπι ξενοδοχείων αποτελούσαν μια άχαστη εμπειρία αφού ο Ιωαννίδης δεν διέλυε την σύναξη αν δεν έπειθε και τον τελευταίο για την ορθότητα των επιχειρημάτων του ακόμη και αν έπρεπε να αποδείξει ότι έξω έλαμπε ο ήλιος... Στο λόμπι του ξενοδοχείου Χίλτον το βράδυ του προσωπικού του θριάμβου συγκέντρωσε όσους δημοσιογράφους βρήκε (οι υπόλοιποι είχαν σοβαρότερες ασχολίες στο υπόγειο μετρώντας μάρκες στα τραπέζια της ρουλέτας και του μπλακ τζακ) και έδωσε ένα απαράμιλλο ρεσιτάλ εν μέσω ενός κόκκινου Ιωάννη Περιπατητή και άφθονων ξηροκαρπίων. Κάποια στιγμή όταν ρωτήθηκε γιατί είναι τόσο χαρούμενος είπε το αμίμητο.... ''Γουστάρω (καλά δεν το είπε ακριβώς έτσι αλλά διαβάζουν και μικρά παιδιά το μπλογκ) να κερδίζω (ούτε αυτό το είπε έτσι) ειδικά τους Τούρκους. Να τους πατάω στο κεφάλι''. Οι συζητήσεις αυτού του τύπου υπάγονται στα τυπικά off the record. Αναπαράγονται από στόμα δημοσιογράφου σε αυτί δημοσιογράφου ως τυπικός αστικός μπασκετικός μύθος. Σαν τέτοιος θα έμενε και αυτή τη φορά αλλά ο απεσταλμένος του Αδέσμευτου Τύπου έσπασε το off the record και την επόμενη μέρα η εφημερίδα είχε ως κεντρικό θέμα ενός δισέλιδου τη φράση ''Θέλω να πατάω τους Τούρκους στο κεφάλι''. Ετσι διασώθηκε η ιστορικής σημασίας έκφραση...
Η καριέρα του Ιωαννίδη στην εθνική άρχισε στην Τουρκία και έκλεισε σε μια διορργάνωση που μετά από χρόνια συναντήσαμε πάλι στο δρόμο μας την ομάδα με τα κόκκινα και την ημισέληνο. Στη Σουηδία για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2003. Ο Ιωαννίδης στα προπονητικά του τελειώματα πίστευε ακόμη ότι η εθνική θα ήταν ανίκητη με τον Αλεξέι Λέντκοφ (αυτόν που μας σύστησαν ως Ιάκωβο Τσακαλίδη) να παίζει το ρόλο του πεύκου στο κέντρο της ρακέτας.
Ο αγώνας με τους Τούρκους παραλίγο να καταλήξει σε εθνική καταστροφή αφού ο Λέντκοφ προλάβαινε μόνο με γρήγορες ματιές τον Οκούρ. Οταν ο εθνικός προπονητής αντιλήφθηκε ότι στο γήπεδο δεν υπήρχε ταξί για να φορτώσει τον Λέντκοφ και να προλάβει τον Οκούρ η διαφορά είχε πάει κάπου στους 15 πόντους για τους Τούρκους και χρειάσθηκε μια από τις γνωστές ηρωικές ανατροπές για να νικήσουμε με πέντε πόντους στο τέλος με τον ''Αλέξη'' φυσικά θεατή από τον πάγκο. Η διοργάνωση βέβαια εξελίχθηκε σε φιάσκο αφού στον προημιτελικό με την ''πιο αργή από το ριπλέι'' Ιταλία η εθνική έπαιξε με ταχύτητες χελώνας. Λάτρης του πειθαρχημένου μπάσκετ ο Ιωαννίδης έδωσε εντολή για μεγάλες επιθέσεις....30 δευτερολέπτων. Μόνο που οι κανονισμοί είχαν αλλάξει και το μπάσκετ παιζόταν σε 24 δευτερόλεπτα πλέον. Εκείνη η διοργάνωση ήταν και το τέλος του Ιωαννίδη στην εθνική αφού μερικούς μήνες αργότερα αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική και να συνεχίσει τις αγορεύσεις όχι πλέον νύχτες και αξημέρωτα με αμφίβολης νοημοσύνης δημοσιογράφους αλλά με σίγουρο ακροατήριο άλλων 299 πεφωτισμένων εθνοπατέρων. Εννοείται ότι επί ημερών Βασιλακόπουλου όποιος εκδηλώνει πολιτικές φιλοδοξίες έχει αμέσως....ασυμβίβαστο (το γιατί θα το εξηγήσω άλλη φορά δεν είναι της παρούσης) και ''σκουπίστηκε'' μέσα σε μια νύχτα από την εθνική. Με αποτέλεσμα να περάσει και το θρυλικό κίτρινο-καφέ καρό σακάκι στη λήθη του ελληνικού μπάσκετ.
Υ.Γ. 1 Φυσικά επειδή ποτέ ο κατάλληλος άνθρωπος δεν παίρνει την κατάλληλη θέση σ΄αυτή τη χώρα ο Ιωαννίδης αρκέσθηκε στο ταπεινό υφυπουργείο αθλητισμού, όπου επι σειρά ετών ακολούθησε τη χρυσή συνταγή: Απέφυγε να κάνει οτιδήποτε για να μην κάνει λάθος, όπως λέει και ο άσπονδος φίλος του Γιωργής Μπουσβάρος. Φαντάζομαι ότι αν ο απερχόμενος πρωθυπουργός γνώριζε την έντιμο πρότερο αθλητικό του βίο θα του είχε αναθέσει κάποιο πόστο στο ΥΠΕΞ για να τους ''πατήσουμε στο κεφάλι'' όχι πια σε αγώνες μπάσκετ αλλά σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.
Υ.Γ. 2 Παρά την χιουμοριστική διάθεση του παρόντος πονήματος έχω την διαίσθηση ότι απόψε θα ήταν χρήσιμος! Και θα προτιμούσαμε τις εκρήξεις του από το πολύ cool στιλάκι του...συνονόματου του από τη Βαλτική. Γιατί το ζητούμενο είναι να μπούμε στην τετράδα έστω και με τσαρούχια και φουστανέλες!