Μάθημα σοβαρότητας νούμερο 2

Με κάτι παράξενους κοντούς τύπους που δεν έλεγαν πολλά από μπάσκετ αλλά το πάλευαν μέχρις εσχάτων ήταν λογικό οι διεθνείς μας και να παραξενευτούν και να εκνευριστούν. Λογικό, ήταν να φτάσουμε και στην παρολίγο κοκορομαχία του τέλους αφού από τις κινήσεις του πάγκου ήταν φανερό ότι ο Κατσικάρης έδωσε εντολή να γίνει το τελευταίο σουτ. Δεν μπορώ να ξέρω το γιατί αλλά κάποιο λόγο θα είχε...

Η εθνική πάντως παρά το αδόκιμο του αντιπάλου τα πήγε καλά χωρίς ποτέ να αισθανθεί άνετα. Ακόμη και στις δύο περιπτώσεις που πήρε διαφορά 17 πόντων. Το βασικό δεν ήταν η νίκη που ξέραμε ότι εύκολα ή δύσκολα θα ερχόταν αλλά η καλή αντιμετώπιση των Φιλιππινέζων. 

Σε αντίθεση με τους Κροάτες που ήταν μια κλάση ανώτεροι μια μέρα νωρίτερα αλλά τους βγήκε η ψυχή να κερδίσουν η εθνική έφτασε πιο άνετα στο 82-70. Στην επίθεση έγινε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Η μπάλα στο low post που είτε με την υπεροχή του Μπουρούση, είτε με τα συνεχή ποσταρίσματα του Πρίντεζη τα πράγματα έγιναν εύκολα. Τα σουτ αυτή τη φορά δεν μπήκαν και ήταν λογικό μετά τα 13/25 τρίποντα στην πρεμιέρα να υπάρξει πτώση σε αυτό τον τομέα. 

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα περισσότερο ποστ παιχνίδι από τους περιφερειακούς μας αλλά μετά τον αγώνα αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχουμε τέτοια γκαρντ. Συνεπώς ότι πήραμε από τους κοντούς ήταν κυρίως προϊόν σουτ και διεισδύσεων.
Ο παλιός καλός Διαμαντίδης θα είχε κάνει πάρτι απέναντι στους περιφερειακούς των Φιλιππινέζων που ορισμένοι δεν έφταναν ούτε το 1μ.80. Εδώ, ακόμη και ο Καλάθης έκανε το (πιθανώς μοναδικό) μπλοκ του στη διοργάνωση.

Στην άμυνα υπήρχαν δεδομένες δυσκολίες. Δεν είναι μόνο η δυσκολία στα μαρκαρίσματα αλλά και η υποχρέωση να κυνηγάς κάθε δευτερόλεπτο τύπους που βγάζουν τη μπάλα από τη φανέλα και σουτάρουν με δαιμονισμένους ρυθμούς. Ο Κατσικάρης κατέφυγε και σε κάποιες ζώνες ενώ γενικά απέφυγε τα πολύ βαριά σχήματα και πάνοτε η λογική των πεντάδων ήταν να έχουμε το πλεονέκτημα σε ύψος αλλά να μη χάνουμε πολλά σε ταχύτητα. 

Κρατάμε τη νίκη και τη σοβαρότητα της ομάδας και προχωράμε για τον αποψινό αγώνα. Μας περιμένει άλλη μια παρά;ξενη ομάδα. Το Πουέρτο Ρίκο που για ορισμένες διοργανώσεις είχε αφήσει στο Σαν Χουάν τις παιδικές του ασθένεις έχει ξαναγίνει το παλιό....καλό Πουέρτο Ρίκο. Ο καθένας παίζει όπως του καπνίσει. Αν καταφέρουμε να αποκόψουμε τον Μπαρέα από το επιθετικό τους παιχνίδι και να μετατρέψουμε την άμυνα μας σε κατάσταση 4 εναντίον 4 λογικά θα κερδίσουμε και στην ουσία θα κλειδώσουμε την πρόκριση με τρεις νίκες και θα βλέπουμε πια τα δύο τελευταία παιχνίδια με Κροατία και Αργεντινή ως τελικούς για την καλύτερη δυναστή κατάταξη. 

Οι Πορτορικάνοι σκόρπισαν με την Αργεντινή και έχασαν από τη Σενεγάλη που απέδειξε ότι δεν είναι κακή ομάδα απλά εμείς τους αντιμετωπίσαμε πολύ σοβαρά στην πρεμιέρα. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα σε συνδυασμό με την απουσία του τραυματία Αρόγιο: Η θα συσπειρωθούν και θα παίξουν για τη ζωή τους απόψε ή θα τους βρούμε εντελώς κομματιασμένους από προβλήματα και γκρίνια. 

Στον απέναντι όμιλο που πάντοτε μας ενδιαφέρει για τις διασταυρώσεις οι Γάλλοι που πέρασαν από διαιτητικό ''λεπίδι'' τους Σέρβους (δεν είναι πια η δεκαετία του '90) απέκτησαν πλεονέκτημα για την τρίτη θέση. Οι Βραζιλιάνοι λογικά πάνε για δεύτεροι εκτός αν την πάθουν από τους Σέρβους και μπερδευτεί η κατάταξη με τριπλή ισοβαθμία. Οι Ισπανοί δύσκολα θα χάσουν την πρώτη θέση αν και τα δύο πρώτα παιχνίδια με τους πιο εύκολους αντιπάλους του ομίλου δεν αποτελούν απόλυτο κριτήριο για την κατάσταση τους. 

Χάσαμε μόνο το....bonus!

H εθνική ήταν καλή, σοβαρή, μεθοδιθκή αλλά απέναντι σε ένα αντίπαλο μάλλον αφελή και κατώτερο του αναμενομένου. Δεν υπάρχει λόγος για υπερβολές από το 87-64 αλλά ειδική αναφορά στο πολύ καλό πρώτο ημίχρονο (για την ακρίβεια στα πρώτα 22 λεπτά).
Η εθνική έδειξε καλά στοιχεία και σημεία. Δεν είχε πρόβλημα στα ριμπάουντς παρότι οι αντίπαλοι ήταν και ψηλοί και αθλητικοί (δεν ήταν και τίποτε άλλο...). Βάλαμε όλα τα σουτ σε βαθμό υπερβολής. Τα 13/25 τρίποντα μάλλον θα αποτελέσουν ρεκόρ της εθνικής για τη διοργάνωση όπως και τα 6/8 του Καιμακόγλου που ξεκίνησε με 5/5. Δύσκολα θα επαναλάβουμε αυτά τα νούμερα στα επόμενα παιχνίδια. Μακάρι να βγω ψεύτης...
Η εθνική έτρεξε και μάλιστα στοχευμένα, όχι απλά για να τρέξει. Αξιοποίησε όλα της τα ατού και ένα επιπρόσθετο στοιχείο που λειτούργησε υπέρ της ήταν η καλή κυκλοφορία της μπάλας. Στα μείον το μπλοκάρισμα για ένα περίπου πεντάλεπτο απέναντι σε μια μάλλον εύκολη και απλή ζώνη με ελάχιστη κίνηση και πίεση. Η εθνική είχε μόνο 4 λάθη στο πρώτο μέρος και έκανε 5 από τα 12 του δευτέρου μέρους σε εκείνο το σημείο! Ηταν το διάστημα που η μπάλα δεν κυκλοφόρησε ούτε γρήγορα, ούτε στοχευμένα, ούτε σωστά και πιθανώς έδειξε στους επόμενους προπονητές μια αδυναμία της ελληνικής ομάδας.
Καλή πρεμιέρα λοιπόν απέναντι όμως σε μια ομάδα που μαζί με τις Φιλιππίνες είναι οι πιο αδύναμες του ομίλου. Ατυχώς για μας δεν πήραμε το super bonus της πρεμιέρας. Τυχόν ήττα της Κροατίας από τις Φιλιππίνες θα ήταν ένα πολύ ωραίο δώρο για την εθνική και την προσπάθεια της να πλασαριστεί σε μια ψηλή θέση στον όμιλο για να έχει και πιο προσιτό αντίπαλο από τον άλλο όμιλο. Κοιτάζοντας τις πιθανές διασταυρώσεις μετά την ήττα της Γαλλίας από τη Βραζιλία μάλλον οι ''τρικολόρ'' πάνε για την τρίτη θέση. Δύσκολα θα χάσουν και από τους Σέρβους αλλά είναι αδύνατον να κερδίσουν τους Ισπανούς. Αλλά αυτά είναι κουβέντες των επόμενων ημερών.
Συμπερασματικά: Κάναμε αυτό που έπρεπε. Ενδεχόμενα το κάναμε λίγο πιο εμφατικά από όσο περιμέναμε για πρεμιέρα. Το αν είναι καλό αυτό θα φανεί στη συνέχεια...